moeders en minnaars

Donderdag 6 oktober 2005

2005-10-06T20:26:00.000-07:00

De laatste dag, de laatste versie. Gegoochel met de feiten, deel 7.
Het begin van de dagboekversie van een waargebeurde liefdesgeschiedenis.

Zondag 10 april 2005

Nou ja zeg, dat is echt weer typisch iets voor mij; word ik na twee en een half jaar eindelijk weer eens zomaar uit gevraagd, en met zomaar bedoel ik zonder dat ik zelf enige moeite heb hoeven verrichten zoals bijvoorbeeld klusjesmannen mijn slaapkamer in te lokken omdat ik een voorzetwandje wilde laten plaatsen - en dan had ik hem gelijk waar ik hem hebben wilde, dan wel op subtiele wijze e-mailadressen achterhalen om vervolgens desbetreffende man lastig te vallen met allerhande liedteksten waarvan ik hoopte dat hij ze op muziek ging zetten (hoewel dat eigenlijk bijzaak en excuus was, ik lustigde hem gewoon) of toch op zijn minst in dronken of ieder geval aangeschoten staat mijn 06-nummer aan barmannen op te dringen, want die waren (vroeger, bleek achteraf) zo makkelijk, sms-t hij af!
De lul.
Niet dat ik de hots voor hem had. En hoe ik ook mijn best gedaan heb de afgelopen twee weken er in mijn hoofd iets opwindends van te maken, echt spannend wilde het maar niet worden. Maar als je eerst voorstelt om drie dagen Antwerpen te doen, alhoewel je zelf ook wel inziet dat dat wellicht wat heftig is voor een eerste date, en dan als de dag eenmaal is aangebroken waarop die gaat plaatsvinden het volgende sms-je eruit knalt (en ik citeer nu): ‘Nu nog lekker aan het stappen in A’dam (tijdstip van versturen 4.44 uur) maar voel me erg verkouden worden… evt. afspreken later deze week ?? X,C.,’ dan spoor je niet helemaal.
Is het nu de bedoeling dat ik ‘ja leuk’ antwoord? Mijn pas aangeschafte supersonische mobiele telefoon kan veel meer dan ik wil en aankan maar in dit geval mis ik toch iets. Waarom zit er bij de icoontjes niet een opgestoken middelvinger?
Ik kan natuurlijk een foto, met mijn – jawel – telefoon maken, van mijn eigen hand en die terug sms-en maar dat is me teveel moeite. Ik had er al aangedacht om eergisteren mijn benen te ontharen, drie dagen daarvoor de bikinilijn (die haren groeien nu eenmaal wat minder snel maar dat wil nogal eens wat rode bloederige puntjes opleveren, dus daar moet je écht van tevoren aandenken, oksels kunnen het allerlaatst), om mijn spijkerbroek te wassen zodat die lekker strak zou zitten vanavond en ik heb zelfs lopen overwegen de pil maar gewoon een keertje door te slikken zodat de geplande eerste date niet samen zou vallen mijn beginnende menstruatie.
Is dat wellicht een aardig antwoord: geeft niet hoor C., nu nog lekker een kater van gisteravond maar voel dat ik erg ongesteld ga worden… duurt meestal maar een dag of vijf bij mij, sms 2, dus dat brengt ons op, even rekenen, op komende zaterdag, maar dan zijn helaas mijn kinderen gewoon het weekend bij mij, nou ja, wellicht in de tulpvakantie?
Weinig sexy.
Ik laat het maar gewoon voor wat het is en antwoord niet, zoals ik al schreef, ik had toch niet de hots voor hem. De feitelijke reden van al dat ontharen etc. was dat ik dacht; weet je wat jij moet doen: je moet een andere vent neuken, dan kom je vanzelf wel over die kleine prins heen. En deze C. wekte de indruk dat hij wel zin had. Tja, tweeling van sterrenbeeld, ik had het kunnen weten.
Mooiste moment van de dag: Terwijl ik voor mijn raam sta, zie ik een moedereend met acht fluorescerend gele en vier bruine pulletjes achter zich aan zwemmen. En ik wenste voor even dat mijn jongens nu al thuis waren, mama gaat toch nergens heen vanavond…

Woensdag 5 oktober 2005

2005-10-05T23:51:00.000-07:00

Ik las vandaag mijn blog en dacht: Welk één Zot is deze vrouw, de Dwaas in hoogsteigen persoon.
Mooiste moment van de dag: Ik heb gevonden wat ik zocht, echter niet voordat de laatste dag geschreven is.

Dinsdag 4 oktober 2005

2005-10-04T23:59:00.000-07:00

Mijn oudste jongen zei vandaag: ‘Ik heb nog nooit liefdesverdriet gehad, dat wil ik graag zo houden.’ Dat was naar aanleiding van een gesprek over zijn verse verliefdheid - nieuwe klas, nieuwe meisjes - op O. Maar omdat hij dat níet tegen haar durft te zeggen, heeft hij besloten aanstaande vrijdag, de dag waarop je moet vrijen, althans als je zes en een half en een kwart bent, met zijn vorige liefde P. te gaan zoenen.
Een gemiddeld mensenleven in een notendop.
Ik kan hier nog een hoop grote woorden op los laten maar waarom zou ik? De ultieme wijsheid over hoe het leven is - wat je tegenkomt, waar je voor zult weglopen, hoe je zult handelen uit herhaling, overgenomen patronen en andermans waarden en hoe jij je verstand (angst) zult laten zegevieren over je gevoel (liefde) - ligt hierin besloten.
Tot de dag aanbreekt waarop jij je eigen dappere hart weer hoort kloppen. De dag waarop jouw pad schemert tussen de mistflarden van het verleden en de gecompliceerd vallende dominostenen van het lot een andere kant beginnen uit te vallen. Hoewel het aanvankelijk lijkt alsof ze immer doordenderden in dezelfde destructieve richting maar stiekem toch de weg zijn ingeslagen die jouw eigen wereld rond begint te maken. Al het voorgaande, zo blijkt dan, was slechts een grote illusie. Maar wel één die nodig was.
Leven is gewond raken. Zien dat je gewond bent, is helen. Sommige mensen plakken pleisters - wat je niet ziet, is er niet - andere mensen, zoals ik, krabben net altijd één dag te vroeg het korstje eraf. Ook dat heeft zijn reden, ook dat heeft zijn zin. Tot het zijn zin verliest. En dan bleek dat ook weer een illusie te zijn.
Mooiste moment van de dag: De echtheid van mijn jongens, van het eerste tot en met het laatste uur.

Maandag 3 oktober 2005

2005-10-03T23:59:00.000-07:00

Wie leent op maandag, brengt terug op maandag. Niet persé vanwege de bibliothecaris, vanwege de uiterste inleverdatum.
Vandaag trof ik weer een man, een nog leukere. Zoals hij naar mij lachte, dacht ik: wij hebben helemaal geen Parship nodig. Enfin, ik ga me daar toch officieel afmelden. Ik ga niet meer blind daten en het is tijd geworden mijn sporen langs de digitale snelweg uit te wissen. Niet dat ik officieel, dat wil zeggen betalend, lid was geworden. Zoiets hoeft niet eerder dan dat je een contactverzoek krijgt en uit nieuwsgierigheid - want dat wil je natuurlijk graag lezen en dat kan pas nadat je betalend lid bent geworden - je creditkaartgegevens intoetst. Je kunt echter wel zien, als niet-betalend lid, wie jouw profiel bezocht heeft. Van alle ‘goednieuwsberichten’ van Parship die ik heb ontvangen, is dat er precies één geweest.
Ik neem aan dat het systeem over en weer werkt, als ik een matchkandidaat krijg thuisgestuurd, dan ga ik ervan uit dat hij ook een matchkandidaat, die ik dus ben, krijgt thuisgestuurd. Ik kan tot geen andere conclusie komen dat de wetenschappelijke test, die overigens behoorlijk veel overeenkomsten heeft met mijn persoonlijke horoscoop, zeer goed werkt. Ik bezocht, op drie keer na, ook nooit de desbetreffende profielschetsen. Mijn matchpartners zijn net als ik, op een zeker moment in de verleiding gekomen van het testje en hebben het, net als ik, daarbij gelaten. Mijn matchpartners en ik hebben Parship niet nodig. Mijn matchpartners en ik zijn niet van het internet-daten. Mijn matchpartners en ik hoeven elkaar alleen maar in het echt tegen te komen. En dan nog tijd, durf en gelegenheid te hebben. Zo hij mijn matchpartner was, het ontbrak ons beiden vandaag aan alledrie. Tja, je past bij elkaar, of niet.
Mooiste moment van de dag: Na schooltijd ging ik in de klas van mijn oudste jongen de Michaëlstafel - met draak, ridder en jongetje met vlieger - vervangen door de herfsttafel - met eikelkindertjes, kabouterechtpaartje en eekhoorns (ja, u weet wel, sprookjeswollen figuren maken, één van mijn weinig sexy hobby’s). Ik ken de nieuwe juf van mijn oudste jongen nog niet goed, zij kent mij niet goed. Maar na pas zes weken doorziet ze mijn oudste jongen wél goed, ze zei: ‘Hij heeft iets Goddelijks.’ Mijn oudste jongen en zijn nieuwe juf passen bij elkaar. Dat is fijn om te weten.
Toen ik het klaslokaal verliet, riep ze mij nog na: ‘En jij kunt toveren.’ Het is een juweel van een landschapje geworden en een toverfee ben ik inderdaad maar ga zoiets maar eens uit leggen aan een wetenschappelijke test die dus behoorlijk veel overeenkomsten heeft met mijn persoonlijke horoscoop. Wetenschappelijk gezien stonden mijn relationele sterren gewoon een beetje kut. Dat duurt niet lang meer. Ik vertrouw op de toekomstvoorspellerij van mijn Goddelijke kind. Het lag trouwens ook in de kaart die ik in april gelegd heb, de ‘Engel van prille liefde’ voor de komende maand december. Als ik niets te doen heb: Ga ik een weblog bijhouden. Twee dingen waar ik echt niet zonder kan: Mijn oudste en mijn jongste jongen. Wat ik graag zou willen kunnen: Volledig vertrouwen dat wat ik wil, dat ik dat kan en zal bereiken ook. Ik had ‘ik over mijzelf’ nog niet ingevuld. Bij deze dan. Voordat de stekker eruit gaat.

Zondag 2 oktober 2005

2005-10-02T22:44:00.000-07:00

Ik weet nu trouwens ook waarom ik een man zonder kinderen wil. Het was altijd nog een beetje een twijfelgevalletje. Zo één waarvan ik dacht: Ja maar, een man met kinderen snapt tenminste dat het aan tafel soms gewoon een zooitje is. En niet onbelangrijk, dat etenstijd zo rond de klok van zessen ligt. Dat er af en toe iets niet door kan gaan omdat er een kind met hoge koorts in bed ligt. Of een belangrijk evenement, zoals afzwemmen, heeft.
Toen mailde een man mij het volgende: ‘Ik ben ooit, bewust, de oorzaak geweest van het verdriet dat jij beschrijft. Wellicht is er één verschil, ik ben bij de moeder van mijn kinderen weggegaan, nooit bij mijn kinderen. De pijn is er, voor zover ik mag beoordelen, niet minder om geweest.’
Het gaat mij niet om het feit of de man dader of slachtoffer is. Ik ben ook bij mannen weggegaan die daar verdriet om hadden. Relaties gaan stuk, liefde gaat voorbij. Maar relaties mét kinderen die eindigen, zijn van een heel andere orde. Ze eindigen namelijk niet.
De liefde wordt slechts vervangen door verdriet of boosheid. Waarlijk emotieloos tegenover de vader of moeder van je kinderen staan, daar kan rustig een heel mensenleven overheen gaan. En zelfs zij, die menen ‘goede vrienden’ te zijn geworden, hebben maar dit nodig om de vriendschap in exenverwijt te laten omslaan.
Maar het gaat mij vooral om die kinderen. Ik heb genoeg aan het echtscheidingsleed van die van mijzelf en van mijzelf. Dat mag misschien dramatisch klinken: ik heb het definitieve aantal echtscheidingen mét kinderen bereikt wat een mens in één leven kan verdragen. Wat ík kan verdragen dan.
Mooiste moment van de dag: Er heeft zich bij ons gezinsuitbreiding plaatsgevonden vandaag. En wel in de vorm van twee vissen: Swimmy Oranje en Zwabberstaartje Zilvervis. Zo het geen man en vrouw zijn, dan hopen mijn jongens dat in ieder geval één van de twee een reeds zwangere vrouw blijkt te zijn, het liefste allebei. Dat vaders in het tuincentrum is achtergebleven en het kroost vaderloos opgroeit, dat zij dan maar zo. ‘Vissen hebben toch geen hersens en bovendien ons.’

Zaterdag 1 oktober 2005

2005-10-01T19:48:00.000-07:00

De ultieme reden waarom dit mijn laatste lijstje is:

10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1. Aanstaande donderdag zitten de 180 voorgenomen dagen erop. Ik haal geen zaterdag meer dus.

Mooiste moment van de dag: Even over twaalven stond de buurjongen voor de deur, of mijn oudste jongen zin had om met hem te spelen? ‘Ik heb geen tijd,’ antwoordde mijn oudste jongen, ‘ik ga nu mijn A-diploma halen.’ En zo hij deed.

Vrijdag 30 september 2005

2005-09-30T16:19:00.000-07:00

Mijn blind date was en is geen arrogant mens. Het is een integer mens met een waarachtig hart. Een zoon waar een moeder trots op kan zijn. Het lag niet aan hem. Dus lag het aan mij.
Dat heeft hij nooit gezegd, nooit gesuggereerd, nooit uitgestraald. Het ligt aan mij. En dat is een beetje het probleem van mijn leven: Het ligt altijd aan mij. Ik doe dus iets niet goed. Dat is niet zo, zo voel ik het. Doorgeschoten in mijn verantwoordelijkheidsbesef.
Ik weet vanaf de uren voor mijn geboorte tot aan deze seconde exact hoe het komt, dat gevoel dat het aan mij ligt en toch kom ik er niet vanaf. Ik schiet er niet doorheen, ik krijg het niet weg geaffirmeerd, uit mijn systeem gemediteerd, van de bank geanalyseerd enzovoort, enzovoort. Ik doe dus iets niet goed. Het is een vicieuze cirkel, het ligt aan mij. Altijd weer.
Stel, mijn man gaat vreemd, komt dat door:
a) Míjn flits van intuïtie daaromtrent die een negatieve gedachte, en dus een self-fulfilling prophecy, is geworden.
b) De verborgen loyaliteit die ík naar mijn moeder heb en dat ík geen andere manier kan bedenken om te laten zien dat ík van haar houd dan in haar voetsporen te treden.
c) Het feit dat ík niet genoeg van mijzelf houd en het dus voor een ander onmogelijk is om van mij te houden.
d) …
Het alfabet heeft niet genoeg letters om alle oorzaken, die dus bij mij liggen, af te lopen. Om uiteindelijk tot de conclusie te komen dat zelfs dit ‘het ligt aan mij besef’ misschien niet waarachtig is, omdat het vanuit die optiek eenvoudig is om niet (lang) kwaad te zijn op iemand anders. Want al die mogelijkheden kun je ook op een ander loslaten en daarom zien dat hij niet anders kon handelen dan hij kon handelen, en terwijl ík dat wist of weet, toch niet heb kunnen voorkomen dat. Maar belangrijker nog, wellicht zit ik toch stiekem vol haat en woede over zijn vreemdgaan en vind ik dat geen schone emoties om te hebben, dus heb ík die toegedekt met het ‘het ligt aan mij gevoel,’ dat tenminste impliceert dat ik begrijpend en meedogend ben. Er is geen ontkomen aan, hoe het ook zij, het ligt aan mij.
De juiste formulering vinden is niet eenvoudig. Bovendien heeft groen voor mij een andere betekenis dan voor jou. Ik denk bij groen misschien aan grasgroen, jij denkt bij groen misschien aan… Ik kan het niet eens bedenken.
Woorden hebben een lading voor diegene die ze hoort of leest die vaak niet dezelfde lading is als van diegene die ze gezegd of geschreven heeft. Scarlet krijgt de kriebels van ‘het komt wel goed.’ Terwijl dat natuurlijk gewoon een opmerking uit een goed hart is. ‘Hoop dat je het een leuke etc.’ is geen kwalijke opmerking. Het is wellicht wat onzeker, maar lief bedoeld.
Ik heb vele mannen gekend die iets hoopten. Ze hoopten dat ik begreep dat, ze hoopten dat ik ze kon vergeven, ze hoopten dat dit onze vriendschap niet zou verpesten, ze hoopten dat ik niet gestopt was met zangles vanwege hun. ‘Hoop dat’ staat voor mij zo langzamerhand synoniem aan: eigenlijk interesseert het mij geen fuck. Want al dit soort hopen impliceert dat er een handeling zal volgen van bijvoorbeeld uit zoeken of ik het begrepen had, je best doen iets goed te maken, of op zijn minst contact onderhouden want je wilt mijn vriendschap toch niet kwijt. Ik wacht nog steeds.
Woorden, ook die uit een goed hart, kunnen vervormd binnenkomen. Dat heeft alles te maken met hoe vaak en onder welke omstandigheden je ze bent tegengekomen.
Mijn oudste jongen nadert de zeven, het moment waarop het luik gaat sluiten, de verbinding met boven gaat dicht. Dit is nodig want hierdoor komt hij in zijn verstand. Dat is al goed te merken aan hem. Hij, die al zo lang een vocabulaire heeft waar menig volwassene nog wat van kan leren, hij die vanaf dertien maanden is gaan praten in prachtige volzinnen en altijd, maar dan ook altijd, de juiste woorden heeft gebruikt voor hetgeen hij wilde zeggen. Nu vraagt hij bij bijna elk woord: ‘wat betekent dat?’ Waarop zijn broertje van vijf, die nog wel puur spreekt vanuit zijn gevoel - en net zo goed overigens - zegt: ‘Dat weet je toch wel.’ En die legt het dan vervolgens even uit. Maar mijn oudste jongen wil het van mij horen.
Een woord uitleggen zonder je eigen gevoel, trachten iets ‘schoon’ over te brengen is zeer moeilijk. Veel woorden hebben nu eenmaal een lading gekregen die voorbij de betekenis gaat. ‘Helling’ is zo lastig nog niet, ‘afvoeren’ heeft al weer een context nodig, ‘sexy’ betreft een persoonlijk gevoel.
Nu vind ik ‘sexy’ een leuk en spannend woord. Ik vind ‘sexy’ ook een leuk en spannend woord, want best uitdagend omdat het niet eenvoudig is, om uit te leggen aan een jongen van zes en een half en een kwart. Ik denk dat ik de betekenis van ‘sexy’ wel juist over krijg. Iemand van de zwarte kousen, vind ‘sexy’ wellicht een afschuwelijk en ordinair woord om uit te leggen aan een kind van zes en half en een kwart. Maar ook in die gezinnen stellen kinderen vragen. Die ouders denken ook dat ze de betekenis van ‘sexy’ juist overkrijgen en vanuit hun optiek gezien is dat ook zo (vergeef mij even dit gemakkelijke vooroordeel om iets te duiden).
Vanuit de ‘het interesseert mij geen fuck optiek’ gezien, waarvan de oorzaak dus bij mij ligt dat ik dat zo lees, kwam ik weer uit bij: ík doe iets niet goed. En inderdaad, ‘ik haalde mijzelf naar beneden,’ zo mailde hij vervolgens. Dat was olie op mijn vuur. Maar dat ligt niet aan hem, nogmaals, en dus aan wie ligt het dan?
Ik wil er zo graag vanaf, van dat gevoel, ik krijg het niet voor elkaar. Wat ik ook doe, wat ik ook probeer. Kortom: Ik doe dus iets niet goed, het ligt aan mij.
Mooiste moment van de dag: Mijn blind date belde mij op. Niet om zichzelf te verdedigen of om iets goed te praten maar omdat het hem wél interesseert. Hij heeft ‘hopen dat’ weer de juiste betekenis gegeven. Daar ben ik blij om want ‘hoop’ is een mooi woord. Niet dat ik er minder verdrietig van werd, van dat gesprek, maar nogmaals, voor alle duidelijkheid: DAT LAG NIET AAN HEM. Het ligt aan mij. Knappe vent, die dat uit mijn hoofd gepraat krijgt. Mijn ontmoeting met hem heeft trouwens veel weg van een bouquetreeksbegin: misverstand op misverstand. Nou, Nicoline, sla je nu niet een beetje door in je herstelde hoop? Een bouquetreeksman is lang, atletisch gebouwd en heeft altijd heel veel haar op het hoofd. Was de omschrijving van je blind date niet: kaal, postuur portier? Niet de man van mijn leven, wel een waardevolle ontmoeting.

Donderdag 29 september 2005

2005-09-29T23:59:00.000-07:00

Een één na laatste dag van de maand, een één na laatste versie. Gegoochel met de feiten, deel 6. De laatste pagina van de bouquetreeks-versie van een waargebeurde liefdesgeschiedenis.

Terwijl Sam voor de toilettafel, in de luxe suite van het Carltonhotel haar lippen zat te stiften, zag ze Jasid met enkel een handdoek om zijn slanke heupen geslagen, de badkamer uit komen. Vanaf zijn donkere, glad naar achteren gestreken, vochtige krullen, drupten druppels op zijn gebronsde, naakte huid. Haar adem stokte bij het aanschouwen van zijn grote, atletische gebouwde verschijning. Ze hield de lippenstift stil tegen haar licht van elkaar geweken, volle lippen. Haar hartslag versnelde, een lichte tinteling verspreidde zich over haar lichaam en concentreerde zich rond de binnenkant van haar dijen. Ze ademde diep in, in de hoop enigszins tot rust te komen.
Langzaam, maar met zekere passen, liep hij naar haar toe. Zelfs nu ze haar hoogste hakken aan had, torende Jasid minstens twintig centimeter boven haar uit.
‘Laat die lippenstift maar even zitten,’ fluisterde zijn stem hees in haar lange, slanke hals terwijl hij de sierlijke speld, waarmee ze haar blonde haren nonchalant had opgestoken, losmaakte.
‘Maar we moeten naar beneden,’ protesteerde Sam zacht. ‘Ze verwachten ons over tien minuten aan het banket. Wij zijn de eregasten van de avond.’
Jasid’s sensuele lippen streelden haar blote schouders. Met zijn tanden pakte hij voorzichtig het linkerspaghettibandje van haar ivoorkleurige, zijden onderjurkje. Tergend langzaam schoof hij het eraf. Vervolgens het bandje aan de andere kant. De zachte stof gleed als water, licht ruisend, van haar lichaam. Bruusk draaide hij haar om. In de beweging gleed zijn handdoek op de grond. Hun naakte lichamen raakten elkaar net niet maar ze kon zijn warmte voelen.
‘Ze wachten nog maar even, ik heb zo lang op jou gewacht.’ Er klonk een rauw verlangen in zijn stem.
Sam sloeg haar oogleden neer. Als ze eraan dacht dat ze hem bijna voorgoed kwijt was geraakt. Een traan welde op. Zijn duim volgde het spoor over haar wang. ‘Het is al goed Samantha, ik laat je nooit meer gaan, je raakt mij nooit meer kwijt.’ Ze wist dat het waar was. Ze waren voor elkaar geschapen.
Ze kon zich nog, als de dag van gisteren, herinneren hoe hij langs het tafeltje van het stijlvolle, pas geopende restaurant was gelopen, waar zij met haar nicht had zitten lunchen. Net op het moment dat Lucy wéér moest beginnen over het feit dat Sam geen man had. En hoe dat toch mogelijk was? Jasid was stil blijven staan. Met zijn zeegroene ogen had hij Sam intens aangekeken, Lucy negerend. ‘Omdat ze bij mij hoort.’
Op haar linnen servet, alsof het een bierviltje was geweest, had hij een e-mailadres geschreven: jehoortbijmij@gmail.com. Sam wist niet hoe ze aan de obers van de chique gelegenheid had moeten uitleggen dat er iets op haar servet stond geschreven. Ze schaamde zich ervoor daarom had ze hem in haar tas gestopt.
Thuis had ze de fout gemaakt, woedend over zijn arrogantie, hem een e-mail te sturen met alleen de woorden: Helemaal niet! Er niet over nagedacht dat ze door haar naam weg te geven, alles over zichzelf vrijgaf. Nu was ze er dankbaar voor dat ze zo impulsief was geweest.
Jasid trok Sam tegen zich aan. Ze voelde de innerlijke gloed van haar opvlammende begeerte toenemen. Hij tilde haar op en droeg haar naar het grote hemelbed. Er straalde liefde en verlangen uit zijn ogen toen hij haar teder op het koele laken vlijde. Naakt, in al zijn opgerichte, woest aantrekkelijke mannelijkheid stond hij voor haar. ‘Kunnen ze nog even wachten, Sam?’ vroeg hij enigszins plagend maar schor van opwinding.
Samantha knikte ademloos. Gekweld door de zoete marteling van het gloeiende wezen van haar vrouwelijkheid. Al gingen ze nooit meer naar beneden. Zo lang Jasid bij haar was, was ze gelukkig. ‘Ja,’ was het enige dat ze kon uitbrengen. In dat korte woordje klonk ál haar liefde en verlangen. Ze hoorde bij hem. Hoe had ze ooit anders kunnen denken.

Woensdag 28 september 2005

2005-09-28T00:33:00.000-07:00

Er is een methode om met kinderen (en volwassenen) om te gaan en die heet de Gordon Methode. De methode van de heer dr. Thomas Gordon berust op actief luisteren. Dat wil zeggen, dat je kinderen de ruimte geeft hun eigen verhaal te vertellen. Dus niet, als een kind bijvoorbeeld zegt: ‘Ik wil nooit meer met Pietje spelen omdat ik altijd moet doen wat hij zegt,’ reageren met een: ‘Joh, dat valt toch wel mee, ik zag gisteren nog dat hij deed wat jij wilde en morgen of straks denk je er vast anders over want Pietje is toch je vriend,’ maar dat je volstaat met een simpel doch open ‘O.’ Je biedt geen oplossingen, je geeft geen interpretaties maar schept ruimte voor de achterliggende oorzaak die het kind parten speelt waardoor het zoiets zegt. Je laat het kind zijn eigen waarheid vertellen.
Nu heb ik veel gelezen maar het boek van Gordon Luisteren naar kinderen niet, maar tijdens een ouderavond, toen deze methode ter sprake kwam, wist een moeder, die wel het boek had gelezen en de training had gevolgd, mij te vertellen dat ik zeer vanuit de Gordonmethode opvoedde. Nou, dat is dan een gelukkig toevalletje, of toch niet?
De verse moeders aan wie ik postnatale yoga geef, vertel ik altijd in ieder geval twee dingen: Troost je kind níet de met woorden, ‘zoet maar, je hoeft niet te huilen, er is niets,’ maar juist te troosten, voorzover dat aan de orde is, met de woorden, ‘huil maar even lekker, ’ En ik vertel ze, zo geloof ik namelijk stellig, ‘dat jij als moeder alles in huis hebt wat dat kindje nodig heeft, anders was het niet bij jou gekomen.’
Iemand zijn eigen waarheid laten vertellen, iemand zijn eigen kracht laten voelen, begint namelijk al vanaf het eerste uur. Als mijn jongens vallen en huilen, spring ik niet in paniek op en vertel hen zo - non-verbaal - dat het vreselijk erg is, noch trek ik ze acuut op schoot om te zoet-maaren of te valt-wel-meeën. Ik wacht - als dat gezien de situatie kan natuurlijk, als mijn jongste jongen een gat in zijn hoofd van de trap afdendert, ga ik heus wel direct handelen - af totdat zij zelf hebben aangegeven wat nodig is. De ene keer is dat niets, ze staan op en spelen verder. De andere keer is dat mijn zwijgende hand op de pijnlijke plek totdat het over is.
Bij volwassenen kun je dit principe net zo goed toepassen. Vele therapeuten werken dan ook vanuit het ‘wat denk jezelf-principe,’ het ‘goh,’ en zwijgen vervolgens weer. Laat een ander tot zijn eigen conclusies komen. Waarom het in therapie niet altijd werkt, of jaren duurt, is omdat er een ander belangrijk aspect, namelijk de ik-boodschap, is.
Een ik-boodschap is bijvoorbeeld heel simpel: ‘Wil je hiermee stoppen, ík vind dit vervelend nu.’ Niet dus, ‘Stop met dit vervelende gedrag.’ (Maar liever natuurlijk een positieve.) Hier klinkt namelijk een oordeel uit, een ‘allesomvattende’ waarheid: dit, wat jij nu doet, is niet O.K.
Tussen de zwijgende therapeut en diegene op de bank is vaak geen echte communicatie. Je wordt misschien wel gehoord, wat blijkt uit de (belangrijke) herhaling van wat je gezegd hebt, en dat is dan na al die jaren dat je niet gehoord werd en waarom je uiteindelijk daar zit, wel weer prettig, maar tegelijkertijd kun je er een beetje een eenzaam gevoel aan over houden en tot een ‘ik doe iets niet goed conclusie’ komen omdat er geen uitwisseling is.
Ik merk, als ik tegenover mensen zit, die mijn verhaal afmaken, die voor mij (van mijn part de juiste) conclusies trekken, dat ik het gevoel krijg mij te moeten verdedigen. Ik word met mijn rug tegen de muur geplaatst en mijn innerlijke kracht wordt volledig ontkracht door hun ‘wijsheid.’ Want wat ik ook zeg, eigenlijk word ík gewoon niet gehoord. Again!
En dan word ik dus weer verdrietig en ook boos. Dan denk ik: Godverdomme, give me a break. Dan denk ik: Hebben jullie daarboven wel eens van positieve beloning gehoord?
Om uiteindelijk, in een dreigende conflictsituatie met mijn oudste jongen, door mijn knieën te zakken zodat we elkaar in de ogen kunnen zien, zodat we gelijkwaardig zijn, en het harmonieus kunnen oplossen doordat ik hem de ruimte geef zijn eigen verhaal te vertellen, vanuit zíjn waarden.
Ik zou wel willen maar ik weet dat ik geen mannen vrij van een kruis zal ‘opleveren.’ Het zou ook weinig respectvol van mij zijn om te denken dat zij gekozen hebben voor een leven zonder bewustwording en zonder kruis nu eenmaal geen bewustwording van je eigen kracht. Ik maak fouten. Als ik maar wel mannen oplever die het gevoel hebben gehad dat ze mochten zijn, dat ze werkelijk gehoord en gerespecteerd werden. Dat vind ik het allerbelangrijkste. Kom ik daarom steeds mensen tegen die, voor mijn gevoel, alleen luisteren vanuit hún waarden? Zodat ik dat vooral niet vergeet?
Mooiste moment van de dag: Vanochtend liep ik een weinig vrolijk het schoolplein op. Morgen is het Michaëlsfeest, tem je eigen draak. Ter ere daarvan komt een draak aan de schoolmuur te hangen. De draak was vandaag nog niet meer dan een lullig lapje stof. Ik maakte een geestige opmerking daarover tegen de conciérge. Hij zei: ‘Weet je wat ik zo enorm aan jou waardeer…’ Ik dacht: Give it to me baby, wat waardeer je zo aan mij? Welk een heerlijk begin van de dag, een blijk van gehoord worden én een uiting van waardering.

Dinsdag 27 september 2005

2005-09-27T23:59:00.000-07:00

Als ik er uiteindelijk niet zo verdrietig van was geworden, zou het natuurlijk megageestig geweest zijn dat ik uit het aanbod mannen dat mij via mijn blog benaderd heeft, net die ene heb gekozen die een bak Zen-zijn over mij heeft uitgestort waar je u tegen zegt.
Toch weer een te hooggespannen verwachting? Niet ten aanzien van de man an sich en niet ten aanzien van een avondje blind daten. Maar ten aanzien van hoe het zou zijn als je een ‘meester’ zou ontmoeten.
Ik verlang stiekem natuurlijk ook nog steeds naar zo’n ultieme wijze op mijn pad. Hé, dat staat in al die boeken die ik heb gelezen geschreven, het zal toch niet allemaal niet waar zijn? Dat hoeft helemaal niet leuk te zijn, sommige verlichten hakken rustig je vinger af om bij jou een doorbraak te forceren. Nou, dat risico ben ik altijd bereid geweest voor lief te nemen.
Sommige verlichten vertellen dat hún grootste leermeesters een hond, een dief en een kind waren. Ook daar heb ik voor opengestaan en bepaalde inzichten - geen verlichting - zijn wel degelijk tot mij gekomen door de ‘gewone’ man, om maar niet te spreken van alles wat ik van mijn jongens leer.
Maar goed de blind date dus. Hij biechtte gelijk op dat hij niet voldeed aan punt drie, enorm van de Zen was en verlicht bovendien. Ik denk: Te gek, dat wil ik ook, nog steeds en ha, een meester.
Tijdens ons samenzijn vond ik het helemaal goed, alles wat hij te zeggen had. Hij vertelde niets nieuws, niets doorbraakforcerends maar ik vond het interessant om iemand nou eens zulke dingen hardop te horen zeggen en daarnaast ook dingen waar ik van dacht, nou, jij kunt nog wel iets lichter, eigenwijs als ik ben, maar de tijd zal het je leren. Begrijp me niet verkeerd, ik zeik hem niet af, dit gaat over mij. Het is een volledig integer mens en alles kwam, daar twijfel ik niet aan, uit een waarachtig hart. Maar niets nieuws dus in mijn optiek. En… het ging wel allemaal voorbij aan míjn waarheid. Aan alles wat ik inmiddels geleerd of ingezien had over mijzelf, de mens, de mensheid, waarom niet. Het was weer: Volg je eigen weg, maar DIT is HET pad, sla linksaf.
Voor mijn gevoel dan. Maar goed, onderzoekt alles waar je weerstand tegen voelt etc. is écht nog niet uit mijn systeem, dus ik was best bereid te luisteren en er serieus over na te denken. Echt, hij ging naar huis, ik dacht: met mijn neus in de boter. Niet hij is het, maar wat een oprechte avond. Ik heb het getroffen.
What went wrong? Waarom ben ik nu zo verdrietig. Is dit een halve doorbraak? Wel nee. De volgende dag begon het e-mailen. Hij schreef: Hoop dat je het wel een beetje leuke avond vond. Ik schreef terug: Wat een stomme opmerking, had je de indruk dat ik de avond alleen maar wist uit te zitten omdat mijn verwachtingen zo laag gespannen waren? Een avond van tien uur, eindigend in mijn huis met een kus bovendien.
Toen begon het sparren voor mijn gevoel, met grote woorden. ‘Doe niet zulke negatieve aannames over mij en haal jezelf niet naar beneden.’
Er volgden nog zeven e-mails en ik dacht: Nu zit ik Godverdomme weer zo’n boek te lezen dat mij verteld dat ik niet van mijzelf houd, dat ik één en al blinde vlek ben, dat ik het zelfinzicht van een poffertje heb, met tien muren om mij heen bovendien. Zo formuleerde hij het niet en er stonden genoeg mooie woorden en mea culpa’s tussen maar zo voelt de grote strekking van al het geschrevene: Je bent een bijzondere vrouw maar… het kan veel beter.
Dat ik het zo voel zegt natuurlijk alles over mij en niets over hem maar nu denk ik: Ben ik dan geen ene fuck opgeschoten? En ik ben teleurgesteld over het maar van de meester. Ik had van alles - op zijn minst dat ik mij er aan kon laven en zo blijkt dat dit al weer teveel was - verwacht, maar geen maar. Mijn yogalerares zei ooit eens tegen mij: ‘Van slechte meesters kun je ook leren.’ Het zou gemakkelijk zijn als ik hem af kon doen als slechte meester maar gezien mijn staat van continu streng zelfonderzoek mag ik van mijzelf nooit zoiets bij een ander neerleggen. Was hij een meester of ben ik blind? Was het een test of een teken van het Universum. Daar gaan we weer. Ik ben er nog niet uit. Ik weet alleen dat ik er zeer verdrietig door geworden ben.
Mooiste moment van de dag: 0.50 uur, dit stuk is af. Vind ik dat ik bij mijzelf gebleven ben? Hem niet heb zwart gemaakt? Want dat is mijn bedoeling niet. O, waarom toch altijd die eeuwige twijfel aan mijn eigen integriteit? Waarom kan ik ook gewoon niet eens lekker formuleren wat er niet goed is aan een ander? En het daar dan bij laten. Ach, ik weet ook wel waarom en ik weet ook dat het niets te maken heeft met een minderwaardigheidscomplex.
P.s. 2.03 uur. Godver, kut. Ik heb niet juist kunnen formuleren wat ik wilde zeggen.

Maandag 26 september 2005

2005-09-26T22:18:00.000-07:00

Nou, voor iemand die niet de man van mijn leven is, hebben we sinds de blind date - met zeven van zijn kant en zes van mijn kant - een behoorlijk intensief en emotioneel e-mailverkeer. Ik schreef dan ook in mijn laatste mail aan hem: We moeten niet meer mailen, we lijken Goddomme wel een stel dat in de laatste fase van een niet meer te redden relatie zit.
Mooiste moment van de dag: Als mijn jongens een weekendje weg zijn geweest, word ik vaak getrakteerd op een nachtelijk bezoek van minstens één van hen. Vannacht kwamen ze allebei. De wekker was nog niet gegaan en het was donker buiten maar een tweede aspect van het weg zijn geweest, is dat ze altijd érg vroeg weer lekker met hun eigen spulletjes gaan spelen. Ik heb een hoog bed. Vol liefde, zo zag ik tussen mijn oogharen door, tilde mijn oudste jongen mijn jongste jongen uit mijn bed met de woorden: ‘Kom maar liefje, ik help je wel.’ Poeh, dat was wel even de moeite waard om voor wakker te worden.

Zondag 25 september 2005

2005-09-25T22:49:00.000-07:00

Goed, de blind date dus.
Om 19.07 uur stond er een man naast mijn tafeltje: Kaal, postuur portier.
Hij kon lopen zonder krukken, sprak verstaanbaar Nederlands en stonk niet. Wat wil een vrouw zoals ik nog meer? Voor een eerste en laatste blind date, ben ik, denk ik, met mijn neus in de boter gevallen.
Waarom dit, ondanks de goede ervaring, mijn laatste blind date is geweest?
Omdat hij de man van mijn leven is en ik nu uitgedate ben? Nee, omdat blind daten vraagt om oordelen. Omdat het vraagt snel tot conclusies te komen.
Nu was mijn insteek niet: kijken of dit hem is. En zijn insteek was geloof ik ook niet: kijken of zij het is. Maar wie afspreekt op basis van vrijgezel-zijn, gaat kijken of de ander het misschien is.
Er is geen ruimte voor groeien van gevoelens, voor hopen en verrassing en het over je heen laten komen. Er is geen plaats voor onbevangenheid en moed.
Je hebt vaak een tijdje heen en weer zitten mailen - dat hadden mijn blind date en ik, op mijn verzoek, bewust niet - en omdat je de ander niet kent, dus zonder juiste intonatie, geschipperd met gevoelens die ontstonden na het lezen van diverse mailtjes. Er zijn foto’s uitgewisseld en/of de ander is door de Google gehaald - dat had ik bewust niet gedaan met mijn blind date, omdat ik vertrouw op mijn intuïtie aangaande in ieder geval het niet-ontoerekeningsvatbaar-zijn van hem - en daar is dan weer over nagedacht of het in het echt zou meevallen of nog erger zou zijn. Om dan uiteindelijk tot het definitieve oordeel te komen in een café. Ben jij het wel, ben jij het niet?
Ik zeg niet dat je via Internet niet de liefde van je leven kunt tegenkomen - er zijn veel mensen die dat wel doen - en als ik eerlijk ben zou ik ook bijna niet weten hoe je tegenwoordig nog wel iemand moet tegenkomen. Ik was bewust eerder ter plaatse, heb een half uurtje alleen aan een tafeltje gezeten, niemand kwam naar mij toe.
Maar goed, mijn blind date dus. Ik heb geprobeerd geen conclusies te trekken, enkel bij de feiten te blijven. Waarlijk Zen dus, en dat zou hem moeten aanspreken, want Godsamme nou zeg, hoe hij niet voldeed aan punt drie van mijn bescheiden lijstje met wensen. Ik ben daar redelijk in geslaagd totdat ik een mailtje van hem kreeg waarin hij schreef: ‘Hoop dat je het wel een beetje leuk vond gisteren.’
Onze afspraak duurde bijna tien uur, eindigde in mijn huis en met een kus bovendien. Conclusie: Het is niet de man van mijn leven, anders had hij wel geweten dat ik het leuk vond met hem.
Mooiste moment van de dag: De jongens van mijn leven liggen weer in hun eigen bedjes. Ze sliepen beiden met een gelukzalige, Zenachtige glimlach in. Ik weet wel waarom ik niet een al te spirituele man wil. Het maakt die half-verlichten namelijk eigenlijk niet uit wie ze tegenover zich hebben zitten. Ze vinden altijd alles goed. Nou, dat is natuurlijk niet zo lekker voor mijn ego. Ach, dat is niet aardig van mij. Ik vond het een zeer aangename avond vrijdagavond. Met mijn neus in de boter dus.

Zaterdag 24 september 2005

2005-09-24T23:59:00.000-07:00

Tien momenten die, wat er voor of er na ook gebeurde, ik voor geen goud van de wereld had willen missen:

10. 16 februari 1968, 08.15 uur en 16 februari 2004, mijn zesendertigste verjaardag. Om één of andere reden kon het toen voor een keer wel. Met mijn vader en moeder, mijn zus en mijn jongens om mijn keukentafel. We pasten er nauwelijks aan, we aten peen en ui maar we waren voor het eerst sinds jaren weer samen, allemaal alleen en alleen met elkaar. Het was fijn. Het klopte. Alleen dat was en is mijn familie.
9. 23 januari 2005, ergens in de avond, na de ochtendzoenerij zei de barman tegen mij: ‘Maar ik vind jou dus echt heel erg leuk.’ Het was een belangrijk moment van besef - over wat ik had meegemaakt - omdat het zo onwezenlijk leek dat iemand mij gewoon heel erg leuk kon vinden en dat ook nog eens tegen mij zei.
8. 27 december 2004. De Hellinger-test met de kleine prins op mijn bank.
7. Alle momenten doorgebracht met de piloot en het bevrijdende telefoongesprek met hem op 28 augustus 2002.
6. De nauwelijks voelbare kus op mijn lippen van de klusjesman, begin februari 2004, na het vernemen van het overlijden van een wederzijdse bekende. Het was een symbolisch moment over hoe wij elkaar alleen maar konden vinden in verdriet.
5. De eerste kus tot en met het laatste biertje, zomer 2005, met mijn toen doordeweekse dinsdagse minnaar. Hoewel het om seks ging, heb ik van niemand zoveel over liefde geleerd als van hem.
4. 25 november 1998, 20.05 uur.
3. En de uren daarvoor, doorgebracht met de toen bijna vader van mijn oudste jongen. Voor het laatst met zijn tweeën. Hij week niet van mijn zijde, drukte op mijn stuit, wreef over mijn rug om de weeën te verzachten en bladerde in paniek in ‘Veilig bevallen’ op zoek naar het stukje over persweeën. Mijn oudste jongen is in liefde gemaakt en in liefde ontvangen.
2. 19 september 2000, 10.32 uur.
1. En de uren daarna, doorgebracht met z’n verse vieren in het grote bed. De oudste jongen en de o zo nieuwe jongste jongen sliepen, de vader van mijn jongens keek mij aan: ‘Ik ben weer zo verliefd op je,’ zei hij. Ik zag in zijn ogen dat hij het meende. Mijn jongste jongen is in liefde gemaakt en in liefde ontvangen.

Mooiste moment van de dag: Nu.

Vrijdag 23 september 2005

2005-09-23T17:48:00.000-07:00

Goed, de blind date dus. Vanavond gaat hij plaatsvinden. Heb ik hooggespannen verwachtingen? Geenszins. Gezien mijn verleden op afsprakengebied, vind ik het al heel wat als hij komt opdagen. (Voor de zekerheid heb ik hem daarom níet mijn mobiele nummer gegeven, zo kan hij noch afsms-en, noch dat helemaal achterwege laten.)
Maar komt hij opdagen… Dan zijn er twee dingen die ik hoop:
1. Dat hij niet een vreselijk accent heeft waardoor ik hem nauwelijks kan verstaan en continu moet vragen: ‘Wat zeg je?’ om dat vervolgens na een keer of zestien op te geven omdat het zo gênant wordt en ik dus op goed geluk maar wat ga lachen en af en toe ja knik.
2. Dat hij niet stinkt. Ik vind veel best, kan oogtechnisch heel veel aan, maar een man met een-twee-dagen-oude-zweetlucht in zijn T-shirt of overhemd, dat kan ik niet verdragen.
Het was vanochtend trouwens nog even spannend of het überhaupt zou doorgaan de afspraak. Mijnheer vond dat ik niet enthousiast genoeg reageerde op zijn voorbereidingen. Waarop ik het toch nodig vond terug te mailen dat deze toon mij niet aanstond en dat ik daar een beetje de ‘zak er lekker in’ mentaliteit van kreeg. Dat vond hij dan wel weer O.K.(mannen?) en een garantie voor in ieder geval een niet saaie avond. We zullen zien.
Behalve zijn naam, dat hij niet blind is en dat hij wel eens met zijn moeder mailt, weet ik verder niets over hem. Waarom ik inging op zijn verzoek, was omdat hij mailde: doe mij een tijd en een plaats en ik zal je vinden. We hebben dan ook geen rode jasjes afgesproken en dergelijke, hij vindt mij, of niet. Hij heeft nog wel een beetje de indruk gegeven dat ik hém in ieder geval kan herkennen aan zijn krukken. Nou ja, ik loop momenteel ook niet zo snel vanwege een gigantische blaar.
Mooiste moment van de dag:…
Hoewel ik geen hooggespannen verwachtingen heb, zou ik toch al het gras voor mijn eigen voeten wegmaaien door het mooiste moment van de dag nú al uit te roepen. Vooralsnog is het dus open, ik kom er wel op terug.

Donderdag 22 september 2005

2005-09-22T21:33:00.000-07:00

Val ik in herhaling als mijn jongens alweer het mooiste moment van de dag zijn? Soms lijkt het wel alsof er dagen zijn waarop ze een gouden aureooltje rond hun hoofd dragen. Alsof ze voelen dat ik dat even nodig heb, wat natuurlijk zo is. Dat ze dat voelen.
Ik kan me dan ook wel eens afvragen hoe de vader van mijn jongens dat toch volhoudt. Ze zo minimaal zien.
Maar goed, omdat ze morgen weer weg gaan, mochten ze vanavond lekker laat naar bed. Zo kon ik extra lang genieten van hun onzichtbare vleugeltjes.

Woensdag 21 september 2005

2005-09-21T23:05:00.000-07:00

Godsamme zeg, het ‘Het Universum verstrekt mij exact wat ik nodig heb,’ wordt hier in huis wel heel precies op de cent afgepast. Het lijkt haast wel of elke extra klus, waardoor ik denk: over drie maanden - want zo lang duurt het minimaal voordat het geld binnenkomt - weer even een adempauze, gepaard gaat aan een paar onverwachte rekeningen van Gemeentelijke belastingen, waterzuiveringsinstallaties of onvoorziene doktersbezoeken. Ik heb net even een paar acceptgiro’s zitten weg girotellen, daar wordt een mens niet vrolijker van.
Als de definitie van een kunstenaar: arm, ongelukkig in de liefde en depressief zou zijn, heb ik alles in huis om een groot kunstenaar te worden. Maar goed, het feest is gevierd en de acceptgiro’s zijn betaald, voor de komende tijd, voor zover dat nog kan, halen we de broekriem weer aan.
Een tijdje terug opperde iemand (zie comment 11/9) dat ik moest gaan studeren of werken. Nu heb ik twee freelance banen, zodat ik mijn laatst overgebleven wens ten aanzien van de jeugd van mijn jongens, namelijk ze zelf van school halen, gestand kan houden. Het is vanwege het altijd-afwachten-of-er-werk-is-aspect allesbehalve een vetpot hier in huis maar ik vond en vind het belangrijk om er voor hen te zijn. Daarnaast heb ik zelf het gevoel dat ik niet in deze situatie terecht ben gekomen om eens fijn bij de bakker te gaan staan of na een LOI-cursus (weet iemand trouwens wel hoe duur die zijn?) doktersassistentie te worden.
Ik heb wensen en ambities op het creatieve vlak. Zo lang het nog gaat, zal ik proberen die te vervullen. Dat ik er af en toe geen gat meer in zie, niet precies weet wat de bedoeling is, is onderdeel van dat proces. Ik vind dat zelf niet vervelend, maar deze persoon van 11/9 kennelijk wel. Die vond het zelfs schandalig.
Misschien is het de zorg om de belastingcenten die afgedragen worden aan de bijstandsmoeder. Nu zit ik dus niet in de bijstand, maar wat dan nog. Is het zo erg om de financieel zwakkeren tijdelijk tegemoet te komen? Als je hebt afgesproken dat de één de kinderen doet en de ander het geld, dan verandert er voor de ander niet zoveel bij een scheiding maar voor diegene die de kinderen doet nogal veel. De statistieken over kinderen van gescheiden ouders (voor het vierde levensjaar heeft het de meest traumatische gevolgen, het merendeel van de jongeren dat zelfmoord pleegt, komt uit gebroken gezinnen) zijn geen vrolijke. Het is in mijn ogen een verstandige keuze de prioriteit, in ieder geval voor een paar jaar, bij de kinderen neer te leggen. Bovendien, als ze zo klein zijn, kan het ook bijna niet anders.
Een bijstandsuitkering met twee kinderen is iets meer dan 730 euro. Geloof me, dat is nou niet echt een bedrag waar je lekker van onderuit gaat zitten. Waarvan je denkt, gutte gut, wat heb ik het goed. Veel alleenstaande moeders hebben naast hun fúll-full-time verzorging van hun kinderen nog wel een of twee (zwarte) baantjes ernaast. Schoonmaken of op kinderen van anderen passen zijn eenvoudig te combineren. Of je er intellectueel door gestimuleerd wordt, is de eerste paar jaren helemaal niet aan de orde. Het gaat puur om overleven.
Gemiddeld genomen komt het verhaal van de alleenstaande moeder hier op neer: Van de ene op de andere dag, laat het een paar maanden zijn, is alles weg. Behalve je kinderen met óók hun verdrietige en/of boze gevoelens. En gemiddeld doet zij er vier tot zeven jaar over voordat ze het weer een beetje op de rails heeft.
Is dat lang? Als je er in zit, duurt dat teringlang.
Is dat erg? Persoonlijk vind ik het geen zielige verhalen, eerder heldenverhalen. Je hoeft ook helemaal geen medelijden met mij te hebben, ik heb zelf ook geen medelijden met mijzelf. Een beetje respect zou aardig zijn.
Laatst zat ik aan tijdens een gesprek over schoolkeuze en het elitaire niveau van een bepaalde school waar desbetreffende moeder haar kinderen op had zitten. Nou ja, ze gaf wel toe dat iedereen, met uitzondering van zo’n gescheiden gevalletje dat in een flatje woont, in de omliggende villa’s woonde.
Misschien was mijn mening ook wel zo simpel en bevooroordeeld voordat ik mijzelf in deze situatie bevond, wie zal het zeggen. Misschien dacht ik ook wel, lees de M en stop hem met een goed gevoel tussen het oud papier. Ik weet wel dat ik het NRC enige tijd geleden heb opgezegd en dat was niet omdat ik het geen leuke krant meer vond. Maar als iemand hem nog tussen het oud papier heeft zitten? (Als dit trouwens is wat er bedoeld wordt met inhakken op andermans geluk of ongeluk, dat zij dan maar zo. Ik geloof niet dat ik dat doe. Ik misgun niemand iets. Wie denkt dat ik dat doe of inhak op andermans leven leest niet goed.)
Er zijn keuze’s voor mij gemaakt en ik heb zelf keuze’s gemaakt. Daar sta ik nog altijd achter, daar geloof ik nog altijd in. Wat niet wegneemt dat mijn navel soms het mooiste plekje op mijn lichaam is om naar te staren. Nu is die ook best mooi maar daar gaat het niet om. De suggesties die gedaan worden zijn te simpel voor woorden maar zo simpel is het gewoon niet altijd. Natuurlijk zal ik er niet achter komen, nadenkend op bank, wat de bedoeling van mijn leven is. Ik ben niet gek. Er is maar een manier om daarachter te komen en dat is door het te leven en het te doen. En ik doe het nog steeds. Elke dag weer. Alles wat mogelijk is om te bereiken wat ik wil, probeer ik uit. Zelfs al loop ik op mijn tandvlees.
Ja, ik ben moe. Ik zou wel eens even uit willen rusten. Ik zou bijvoorbeeld graag een fotoklus willen hebben met een fijne, zeg maar in de duizend euro’s lopende buy-out, zodat ik even een tijdje niet hoef na te denken over de financiële gang van zaken in dit huishouden. Maar heb ik dan eindelijk zo’n klus, blijkt dat pas achteraf. En was ik dus al akkoord gegaan met een lullige halve dagprijs en mijn eigen reiskosten naar Antwerpen betalen bovendien omdat de klant zich als armlastig had gepresenteerd en mij (en het bureau dat dit voor mij hoort te regelen) heeft genaaid. Nu blijk ik in heel België op billboards, abri’s en rijdende bussen te zien, voor een appel en een ei.
Ja, ik ben moe. Ik zou wel eens even uit willen rusten. Tegen een paar mannelijke schouders bijvoorbeeld, die de mijne masseren zodat ik even een tijdje niet na hoef te denken over mijzelf of over wat te doen met mijn lustige gevoelens en onderste chakra’s. Maar de enige geïnteresseerde schouders tot nu toe die mij bekoorden, waren reeds bezet, en meer dan een paar keertjes heb ik er niet tegen aan gelegen.
Ja, ik ben moe. Maar ik loop door met aan iedere hand een jongen, ik lach en ik huil, ik leef. Ik zou eigenlijk niet weten wat daar schandalig aan is. Persoonlijk vind ik het nogal knap zevenendertig ballen in je eentje tegelijk in de lucht te houden, zonder er naar te kijken bovendien. Want mijn ogen zijn natuurlijk nog immer gericht op mijn navel, dat begrijp je. Of niet.
Mooiste moment van de dag: Mijn jongste jongen vond, volkomen out of the blue, dat God nooit écht geleefd had. Hij had namelijk nooit gras, zand of steen onder Zijn voeten gevoeld. Ik vind eigenlijk dat hij daar wel gelijk in heeft. Ik zoek dat stukje nog steeds wel in mijzelf, geloof ook wel dat het er is maar jaloers ben ik niet op God. Ik heb namelijk wel gras, zand en steen onder mijn voeten gevoeld. Zou die ervaringen nooit hebben willen missen. En ik loop net zo lief op hakken als op blote voeten.

Dinsdag 20 september 2005

2005-09-20T22:37:00.000-07:00

Of het gisteren voor iedereen een echt gezellige dag was, dat weet ik eigenlijk niet. Ik weet alleen dat ík geen last had van irritatie ten aanzien van tijdstippen waarop men (pas) verscheen of onverwerkte emoties van anderen ten aanzien van weer anderen in de kamer. Ik wist waar ik stond en sta en waarom die mensen allemaal samen waren in mijn huis. Namelijk omdat mijn jongste jongen jarig was.
Als een man en een vrouw uit elkaar gaan terwijl er kinderen zijn, komt er een heel pakket emoties aan te pas, en niet alleen bij de eerst betrokkenen. Het is relatief eenvoudig om te denken dat een ex (van jezelf, of van je dochter of zoon, neef of nicht) je koud laat, mits je hem of haar maar niet ziet, want dan kan blijken dat er nog van alles speelt. Verjaardagen zijn dagen waarop huiskamers gevuld kunnen zijn met schuldgevoelens, woede en verdriet, om er maar een paar te noemen. Ik heb ze meegemaakt, ik weet waar ik het over heb.
Zo had mijn oudste jongen bijvoorbeeld een tijdje terug voor zijn eigen verjaardag, die pas in november zal plaatsvinden, al bedacht dat het maar het beste is als we afspreken bij de bioscoop - waar dan net de nieuwste Harry Potter draait - en met zijn allen twee en een half uur zwijgend in het donker gaan zitten. Daarna kan de visite de cadeautjes aan hem overhandigen, die wij drieën vervolgens mee naar huis zullen nemen zodat hij ze daar in alle rust kan uitpakken. Iedereen moet trouwens wel zijn of haar eigen kaartje betalen. Als het niet zo verdrietig was dat een kind van nog geen zeven jaar zoiets bedenkt, zou het heel geestig zijn.
‘Eenheid in de samenleving,’ zei de Koningin vandaag. Ik heb de afgelopen drie jaar gestreefd een eenheid terug te krijgen in mijn gezin en een nieuw stevig fundament te leggen bovendien. Zoiets gaat niet van de ene op de andere dag en kost een hoop energie. Het is niks om van de piramide van Maslow af te vallen, maar om hem voor je ogen te zien instorten en vervolgens eigenhandig - met aan iedere hand een jongen - weer op te moeten bouwen, dat valt om de dooie dood niet mee. Het duurt ook wel veel langer dan ik verwacht had maar er zit progressie in. In ieder geval wat betreft de eerste drie behoeften van een mens, van mijn jongens. Dat is goed. Dat doet mij goed.
Mooiste moment van de dag: Weer lekker met zijn drieën aan tafel. Toch.

Maandag 19 september 2005

2005-09-19T23:47:00.000-07:00

Dus ik verlaat, met zeven dekzwabberaartjes in mijn kielzog, als piraat, dat wil zeggen met een zwarte bandana met doodshoofd erop om het hoofd (‘wow,’ vonden mijn jongens) en een giletje over een oud, uit een vorig leven stammend, DKNY bloesje met piratenmouwen (‘vet,’ vonden mijn jongens) en een wijde broek in een paar nog oudere, kniehoge, blaren veroorzakende rijglaarzen gepropt (‘cool,’ vonden mijn jongens) en een kromzwaard tot aan mijn knie op mijn linkerheup (‘begerenswaardig,’ vonden mijn jongens) het schoolplein, sta ik oog en oog met de man waar wat mij betreft geen woorden meer aan vuil hoefden te worden gemaakt, diegene dus bij wie het bier drinken achterwege gelaten kon worden en gelijk de steeg kon worden aangedaan. Ook hij zag er anders uit vandaag.
Mooiste moment van de dag: Mijn jarige jongste jongen vond de - tijdens de piratenspeurtocht met goeddoordachte proeven van bekwaamheid - spontaan ingelaste, onvoorbereide overval van de winkel waar wij vaak onze groene boodschappen doen, het mooiste en spannendste moment van de dag. Dus ik ook. Het was en is tenslotte zijn dag. En voor de vijfde keer was het een wonderschone dag en sinds jaren - met dat losgeraapte zooitje familie van mijn jongens - weer eens een echt gezellige dag bovendien.

Zondag 18 september 2005

2005-09-18T22:57:00.000-07:00

De slingers hangen. Mijn jongste jongen kan morgen zijn vijfde verjaardag vieren.
Het was de vierde keer in zijn leven dat ik ze alleen voor hem ging ophangen. Nog een paar maanden en dan is ook mijn oudste jongen langer onderdeel van een gezin bestaande uit drie in plaats van vier personen.
Mooiste moment van de dag: Ik kreeg hulp. Mijn oudste jongen, die van alle opwinding niet kon slapen, kwam mij assisteren. Samen slingers ophangen, cadeautjes inpakken en ballonnen blazen is veel feestelijker. Dat vond hij ook.

Zaterdag 17 september 2005

2005-09-17T14:25:00.000-07:00

Mijn bescheiden lijstje, tien wensen omtrent mijn aanstaande:

10. Ik wil met hem kunnen lachen.
9. Mocht hij kinderen hebben, dan hoop ik - ondanks dat ik weet dat dit van tijd tot tijd zal betekenen dat ik er even bij inschiet - dat hij ze hoog op zijn prioriteitenlijst heeft staan. Maar ik denk dat ik de voorkeur geef aan een man zonder.
8. Ik zou graag veel en lekker lang vrijen, ook nog na het eerste jaar.
7. En soms, als het nodig is, even hard tegen hard gaan. Gewoon ruzie maken dus. Van die weglopers of tweedagenzwijgers word ik altijd zo moe.
6. Ik hoop dat hij een vriend voor mijn jongens zal zijn.
5. En in ieder geval een paar van hun wensen zal vervullen.
4. Ik zou wel eens een man willen die groter is dan ik maar daar wil ik niet te standvastig in zijn. Groot van geest mag ook. Als hij dan in ieder geval maar wel koffie drinkt. Een kleinere, theedrinkende man is niet mijn ding.
3. Hij moet vooral niet van het zeverige soort zijn. Een beetje geloven dat er meer tussen hemel en aarde is, ja graag, maar alsjeblieft niet zo’n Zenaanhanger, tarotkaartenlegger, eerste graad reikibeheerser, of Lichtzoeker zoals ik. Ik wens overigens wel dat hij respecteert dat mijn leven niet compleet is zonder dat stukje zweverij, stiekem ben ik namelijk een toverfee, die in de toekomst kan kijken bovendien.
2. Ik wens dat hij kan genieten van mijn aanwezigheid, gewoon van mijn zijn. Dat je niet maar de hele tijd van alles hoeft te ondernemen om het ‘leuk’ te hebben met elkaar.
1. En dat hij onthoudt waarom hij nou precies voor mij viel, wat hij nou zo leuk aan mij vond en dus niet na een poosje al die gekke, krankzinnige, aparte, rare en typische dingen aan mij gaat proberen te veranderen.
0. O ja, dat hij nu snel ten tonele verschijnt.

Mooiste moment van de dag: Overvallen door migraine, is maandag-aanstaande-verjaardagsboodschappen doen geen sinecure. (Achter de computer zitten trouwens ook niet.) Gelukkig kon mijn moeder voor vijven komen, zodat mijn jongens in ieder geval niet mee hoefden. Toen ik een uurtje van huis was, belde mijn oudste jongen bezorgd op: ‘Gaat het nog met je, mama?’ vroeg hij. Mama was gelukkig bijna thuis. Cadeautjes de berging in en ik weer mijn bed. We hopen allemaal dat ik overmorgen weer helemaal goed ben en als pirateres zes speurende kleuters door de stad kan loodsen. Ik hoop het ook maar ik weet zeker dat hoe het ook zij, ik het kan.

Vrijdag 16 september 2005

2005-09-16T23:55:00.000-07:00

Ik ging vanavond naar de opening van ‘Global Fashion / Local Tradition.’ Een tentoonstelling over de ‘globalisering van de mode,’ in het Centraal Museum te Utrecht. Volgens het foldertje verandert de modewereld de laatste jaren. Nou, dat klopt.
Of dat allemaal te maken heeft met Internet en de internationale Fashion Weeks zoals het foldertje uitlegt, dat weet ik niet. Ik weet wel dat het gebruikelijke glas champagne - of ik nou om negen uur ’s ochtends een show liep in Parijs of om twee uur ’s middags in Milaan, iets anders te drinken was er gewoonweg niet, hoogstens een scheutje jus erdoor - heden ten dage, in ieder geval bij feestelijke, aanpalende gelegenheden dus, is vervangen door vers geperst kiwi-, bananen-, bosbessen- dan wel aardbeiensap. Mijn blik was dan ook geenszins beneveld toen er een man de ruimte binnenstapte die mij ongelofelijk de schouders deed rechten. En welk één geluk, de mannelijke helft van mijn gezelschap, zo wist de vrouwelijke helft van mijn gezelschap - met wie ik zat te borrelen, zeg maar sappen, terwijl mijn jongens en hun kinderen lichtelijk de tent afbraken - mij te vertellen, kende dit exemplaar.
Nu had ik van de week van een alleenstaande moeder begrepen dat desperaat doen, zoals zij had gedaan door zelfs exen van de beste man lastig te vallen over telefoonnummers en langs huizen te fietsen, dat dat wel degelijk vruchten afwerpt. En daar ik mij reeds over de teleurstelling van het ontbrekende glas bubbels had heen gezet - hoewel ik bleef volhouden in mijn weigering ook gezellig een stukje, als hapje dienende, kroepoek mee te knabbelen - en het aardbeiensap mij inmiddels goed deed smaken, spoorde ik ongegeneerd de mannelijke helft van mijn gezelschap aan de relationele status van deze man voor mij uit te zoeken. Helemaal nadat de vrouwelijke helft van mijn gezelschap mij had verteld dat enige jaren geleden hij behoorlijk had lopen tobben, ik dacht: dat is mooi, dat stuk heeft hij vast achter de rug, en in de veronderstelling leefde dat geen vrouw hem leuk vond, terwijl daar uiterlijktechnisch geen enkele reden toe was mijn optiek, dus ik dacht: dat is mooi, dat schept een band. Nou ja, ik kan er nog een hoop woorden aan vuil maken over hoe ik de mannelijke helft van mijn gezelschap het café uitgeduwd heb waar wij even later de nodige alcohol tot ons namen en hem voorbij zagen lopen, zodat hij hem etc. maar hij, deze mij sinds lange tijd weer eens écht de schouders doen rechtende man dus, is bezet.
Mooiste moment van de dag: Bij de tentoonstelling waren er ook op mijn jongste-jongen-hoogte kijkgaten waarin wonderschoon aangeklede poppen, groot dan wel klein, te bezichtigen waren. Op een gegeven moment riep mijn jongste jongen mij, ik moest mee komen. Door mijn knieën, turend in een gat. Hij zei: ‘zie je die donkere?’ Een prachtige Barbie met zwart haar in een fantastische jurk. ‘Als dat een echte vrouw was, dan zou ik daar verliefd op worden.’ Vervolgens hebben we samen een trouwjurk uitgezocht. Dat vind ik zo mooi aan mijn jongens. Zij kennen uit hun nabije omgeving niet anders dan inwisselen en doorschuiven en toch geloven ze allebei zo rotsvast in die ene liefde met wie ze zullen trouwen en hun hele leven gelukkig zullen zijn. Dat moeten ze haast wel van mij, dat rotsvaste geloof. Ik wíl graag dat ze dat van mij hebben. Ik vind het ook nog steeds een mooi iets om in te geloven.

Donderdag 15 september 2005

2005-09-15T21:55:00.000-07:00

O, mijn God. Ik stond vandaag toch tegenover een man… Ik dacht als mijn blind date er zo uit ziet, hoeven we wat mij betreft er geen woorden meer aan vuil te maken, dan kunnen we het bier drinken overslaan en gelijk de eerste de beste steeg opzoeken.
Mooiste moment van de dag: Die man dus!

Woensdag 14 september 2005

2005-09-14T21:16:00.000-07:00

O, mijn God. Ik stond vandaag toch tegenover een man… Ik dacht als mijn blind date, die pas de drieëntwintigste zal plaatsvinden, er zo uit ziet, dan ontken ik in alle toonaarden dat ik Nicoline ben.
Mooiste moment van de dag: Na weken geen toeschouwer meer mogen te zijn geweest, was het vandaag eindelijk kijkdag bij de zwemles van oudste jongen. Van bovenaf gezien leek het grote diepe nog dieper dan diep. Hij deed het dapper en goed. Hij mag op voor zijn A diploma. Over tweeënhalve week al.

Dinsdag 13 september 2005

2005-09-13T21:29:00.000-07:00

Als je vanwege allerhande en te veel activiteiten op een doordeweekse dinsdag pas om kwart over zes de Albert Heijn aandoet, loopt er wél een hoop manvolk rond om naar te kijken waarvan je bovendien, gezien de inhoud van hun boodschappenmandje, een aardige schatting kunt maken van hun relationele status. Maar of het verder nu zo’n handig tijdstip is met twee vermoeide, hongerige jongemannen, daar valt over te discussiëren.
Mooiste moment van de dag: De borden waren in no-time leeg. Zo bleef er toch nog lekker veel tijd over om voor te lezen. Tja, des te eerder die boeken uit zijn…

Maandag 12 september 2005

2005-09-12T23:32:00.000-07:00

Dus ik ben vanmiddag met mijn jongens in de bieb, maak per ongeluk oogcontact met de bibliothecaris, en nog een keer, en nog een keer. Wij lachen wat verlegen naar elkaar en ik vraag mij af of hij soms de bibliothecaris uit mijn matchbox is. De iets jongere, in Utrecht wonende bibliothecaris die geen moeite heeft met een vrouw met kinderen. Raak ik vervolgens met een moeder van school - net iets te luid - in gesprek over aarsmaden en spoelwormen.
Ik zag het al helemaal voor me, hoe hij vanavond als een idioot zijn zoekcriteria bijstelt.
Mooiste moment van de dag: Volgens mij - mijn navel is niet het enige waar ik naar staar dezer dagen - zijn we allemaal weer wormenvrij.

Zondag 11 september 2005

2005-09-11T22:35:00.000-07:00

We leven in een uitleg- en verklaarmaatschappij. Niemand kan nog iets zeggen, zo lijkt het soms wel, zonder er iets aan toe te voegen als: Dat je heus wel weet dat… Kennelijk hebben we allemaal wel eens een boekje gelezen van één of andere wijze die ons heeft uitgelegd hoe het nu precies zit.
Zo voegt bijna elke alleenstaande vrouw bijvoorbeeld, inclusief mijzelf, toe, na het uitspreken van de wens weer een relatie te willen, dat ze heus wel weet dat alleen zij zichzelf kan verwezenlijken, of dat het geluk niet in een man zit, of dat ze niet desperaat is en zichzelf echt wel kan vermaken.
Dat geld niet gelukkig maakt, is er ook zo één. Wie de wens uitspreekt meer geld te willen, doet dat bijna nooit zonder uitleg te geven over hoe dat je heus wel weet wat echt belangrijk in het leven is, dat op vakantie gaan niet het hoogste goed is, of dat er natuurlijk nog steeds oog is voor al diegenen die het veel slechter hebben.
Geloven, ook een mooi voorbeeld. Niet in het Oude Testament, wel het Nieuwe, alleen maar dat er meer tussen hemel en aarde is, of dat God niet bestaat maar er wel iets is als een Bron.
Geef uitleg over wat je zegt en verklaar wat je bedoelt. Meestal is het niet eens eigen ondervinding maar aanname van een stellig geponeerde waarheid die je toepast op jezelf.
Het is helemaal niet mijn bedoeling al die wijsheden onderuit te halen, ik heb alleen vandaag besloten het eens anders te doen. Ik hoef namelijk niet aan de hele wereld verantwoording af te leggen waarom ik iets zeg of denk. En jij ook niet. Laten we daar toch eens mee kappen met zijn allen. Zeg gewoon wat je wilt. Of niet wilt. Vertel gewoon hoe jij je voelt, wat maakt het uit wat je allemaal hebt of niet hebt.
Ik wil een relatie, punt. (@ Scarlet, ook deze mag jij gerust jatten.)
En om tot mijn volle potentieel te komen, heb ik een partner nodig en meer geld bovendien, punt. (@ Champagne, en om tot ‘rake’ stukjes te komen, en duidelijk te maken wat ik wil zeggen, heb ik soms comments nodig die, zo ben ik overtuigd, uit een goed hart gemaakt zijn. Dat is de wisselwerking. Daar weet Kees inmiddels ook alles van, vandaar waarschijnlijk dat hij even over was gegaan op het Spaans.)
Mooiste moment van de dag: Mijn jongens waren vanmiddag afwisselend piraat of ridder. Ik was zeemeermin of jonkvrouw. Ik werd gered, gered en nog eens gered. Zat ik vast in het zeewier, dan sprong er een stoere zeerover het water in. Was ik opgesloten in een verlaten burcht, dan snelde er een koene ridder tegen de klippen op. En wij vonden de ene schatkist na de andere. Heerlijk.
P.s. Misschien moet ik toevoegen aan de tien afschrikwekkende redenen van 13/8 dat ik naast zeemeermin en jonkvrouw, een vals kreng kan zijn.

Zaterdag 10 september 2005

2005-09-10T23:56:00.000-07:00

Slik antidepressiva voor de dag, neem een slaappil voor de nacht. Zouden daar mijn wensen van in vervulling gaan?
De wereld staat klaar om je te vertellen wat je moet doen. Hoe lang je verdrietig mag zijn, of juist niet. Iedereen weet wat goed is voor een ander. Huil niet te lang, maar lach ook niet te hard. Wees niet te ongelukkig, maar vooral ook niet te gelukkig.
Zou ik morgen jubelen vanwege een vent, dan zouden de waarschuwingen voorzichtig te zijn niet van de lucht zijn. Wees middenmoot is het devies. Studeer liever iets waar je geld mee kunt verdienen. Wens geen grote wensen, droom geen grote dromen, maar slik een pil om niet te voelen wat je voelt en als je stikt in je eigen kots, doe dat liever achter gesloten deur. Want jouw onrust zou wel eens aanstekelijk kunnen zijn en mij doen beseffen dat ik ook naar meer verlang. Ik, die toch alles heb wat mijn hartje begeert. Althans, zo staat het geschreven, zo word mij verteld. Door wie? Door hen die geen fucking clue hebben waar ik het over heb. Nog niet althans. Of door hen die al weer vergeten zijn hoe donker hun pad is geweest.
Citeer nog eens een citaat waarvan je geen idee hebt wat het betekent en doop je bitterbal in de mosterd maar pas op dat je je bek niet verbrandt. Vraag nog eens aan dat stel dat al vier jaar samen is waarom er eigenlijk nog geen kinderen zijn en bedank voor een vlammetje. Troost nog eens iemand met de woorden ‘dat het toch best meevalt’ of ‘dat geld niet gelukkig maakt’ en laat de dia’s zien van de wintersportvakantie van vorig jaar en het jaar daarvoor.
Voor alles is een quick fix. Mocht je er vroeger nog een dag over doen met een roos op je hoed voordat alles weer goed was, vandaag moet het vandaag. Liever nog gisteren. Snel, snel, snel, in twintig seconden staan de magnetronaardappelen op tafel, schuif aan en doe gewoon.
Maar wat is dat eigenlijk gewoon doen? O, hetzelfde als wat jij doet. Nou ja, van mij mag een mens zo ongelukkig zijn als nodig is om gelukkig te worden. Van mij hoef je geen verantwoording af te leggen voor de wensen die je nog hebt terwijl je alles hebt wat je volgens de maatschappij nodig hebt om vervuld te zijn. Van mij mag jij je hart volgen, fouten maken, op je bek gaan, spijt hebben, op je tandvlees lopen, vloeken, janken en schoppen totdat het voorbij is. Totdat het werkelijk voorbij is en jij je hart weer hoort kloppen. Maar je mag van mij ook alleen maar tv kijken om te kankeren, alleen maar naar je werk gaan om geld te verdienen, alleen maar bij je partner blijven omdat je niet alleen durft te zijn. Van mij mag jij je eigen weg volgen. Dan volg ik die van mij, goed?
Tien dingen waar ik - let op, ík - nog immer van uit ga:

10. Elke wens die ik heb, heeft potentie, anders zou zij niet in mij aanwezig zijn.
9. Ik zal bereiken wat ik wil.
8. En juist mijn niet-berusting met wat nu is zal daar voor zorgen.
7. Ik zal mijn ware ontmoeten.
6. En met hem samenwerken.
5. En juist mijn dromen daar over zullen hem bij mij brengen.
4. De enige manier om van mijn verdriet af te komen, is het mijn kop uit te janken.
3. En niet door pillen te slikken.
2. Ik heb kracht naar kruis.
1. En ik zal mijn eigen bron vinden.

Mooiste moment van de dag: Een klein gebedje dat ik wel eens bid, zo ook vanmiddag. God, ik vind alle dagen die zijn geweest en die nog zullen komen prima, of ze nu zwart, grijs, of wit waren of zullen zijn, maar bewaar me voor de dag dat ik vergeten ben hoe mijn weg is geweest en ik een ander meen te mogen vertellen hoe en wat te doen, waar tevreden mee te moeten zijn en wat te mogen wensen. Mocht U mij voor die tijd nog niet hebben aangeraakt, dan lijkt dat mij een mooi moment om mij een flinke klap in het gezicht te geven en streng toe te spreken met de woorden: ‘Pas op, Nicoline, jij hebt geen weet van andermans weg.’ Bewaar mij voor die dag en dank U wel voor deze, met alles erop en eraan.

Vrijdag 9 september 2005

2005-09-09T23:59:00.000-07:00

Hoewel ik slecht geslapen heb, stond ik vanochtend toch iets lichter op dan gisteren. Mijn moe zijn heeft niets met maken met het aantal goed geslapen uren maar alles met het gevoel soms niet meer te kunnen. En vooral niet meer alleen.
Maar goed, net als gisteren, heb ik vandaag ook weer volbracht. Ik kan dus wel.
Mooiste moment van de dag: Als de dolfijnenshow in het Dolfinarium niet omgeven was geweest met onzinnige filmbeelden en harde discomuziek, was het ‘Wereldwaterfeest’ het mooiste moment geweest. Wat een fraaie, bijzondere beesten, die dolfijnen. Ik had zo in het water kunnen springen, ook omdat ze zeggen dat tussen dolfijnen zwemmen heilzaam voor de ziel is. Wellicht is kijken genoeg. Maar uiteindelijk won dus het roggen aaien. Met zijn allen hangend over de stenen rand, handen in het koude water. Daar kwamen ze aangezwommen, die gekke beesten met onderkanten als waren zij spookjes, en schurkten zich tegen je hand. Zacht waren ze en verrassend aaibaar. Ze hadden echt behoefte aangeraakt te worden, leek het wel. Net als ik. Zout water is in ieder geval heilzaam voor de huid. Of dat ook voor de tere huid rondom de ogen geldt, dat weet ik niet. Ik sta er wel iets lichter van op. Wellicht morgen weer.

Donderdag 8 september 2005

2005-09-08T23:59:00.000-07:00

‘Mag ik naar bed?’ Was het enige dat ik kon bedenken om aan Maria te vragen met wie ik vandaag dan graag een gesprek had gehad omdat het haar geboortedag is.
‘Mag ik alstublieft naar bed? Ik ben moe. Ik ben wel zo vreselijk moe dat ik er van ga janken.’
Natuurlijk zei ze ‘ja.’
Mooiste moment van de dag: Hij zit er weer op. Nu hoop ik maar dat ik kan slapen.

Woensdag 7 september 2005

2005-09-07T23:59:00.000-07:00

Liefde, verliefd worden; rare dingen zijn het. Zo heb ik bijvoorbeeld een vrijgezelle vriend die ongeveer de meest betrouwbare man is die er bestaat. Hij is groot, galant en zeker niet onaantrekkelijk. Hij is nog geen dertig, breedgeschouderd en zit rustig een half uur met mijn jongens aan de telefoon. En toch word ik maar niet verliefd op hem. En hij niet op mij. Liefde, verliefd worden; rare dingen zijn het.
Mooiste moment van de dag: Ik kan niet verklappen wat mijn mooiste moment van vandaag is, want het is voor jou, vriend van mij, die vandaag jarig is. Ik mag het niet verklappen, anders zou de verrassing er namelijk al af zijn. En wij wilden jou graag verrassen, met liefde zo graag.

Dinsdag 6 september 2005

2005-09-06T23:59:00.000-07:00

Ach, de boeken die ik heb gelezen. Ze hadden titels als ‘Je kunt je leven helen,’ ‘Geld is mijn vriend,’ ‘De kracht in jezelf,’ ‘De helende reis.’ De boodschap was helder en duidelijk: Ik hield niet van mijzelf, daarom hielden anderen niet van mij, ik zat vol boze verbittering en al wat ik hoefde te doen was vergeven en loslaten en het geluk zou weer aan mijn zijde staan. Ik sloeg aan het affirmeren en op kussens. Ik stapte in denkbeeldige spaceshuttle’s op zoek naar de verrotte plekken in mijn ziel en zegende mijn telefoon inclusief de postbode vanwege alle vormen van rijkdom die zij naar mij toe zouden brengen. Maar de postbode bracht rekeningen en mijn telefoon piepte sms-jes door met boodschappen als: ‘Je bent een wijze lieve vrouw maar…’
Ik dacht: ik doe iets niet goed. Die dames denken kankergezwellen ter grote van basketballen in zeven weken weg en ik heb al weer een koortsblaar op mijn neus.
Nieuwe boeken gehaald. Ze hadden titels als ‘De verborgen dynamiek van familiebanden,’ ‘De herontdekking van het ware zelf,’ ‘Hoe ontmoet ik mijn tweelingziel,’en wederom was het simpel. Ik had gewoon nog last van verborgen loyaliteiten en schoot te vaak in mijn kindbewustzijn. Al wat ik hoefde te doen was vergeven en loslaten en … van mijzelf houden. Dus nog een keer alles onder de loep. Wat had ik over het hoofd gezien, wie had ik nog niet vergeven en waarom hield ik niet van mijzelf? Ik vond links en rechts nog wel een dingetje, loste het op, dacht ik, maar mijn portemonnee werd leger en de liefde van mijn leven reageerde niet op al die positieve gedachten die ik over hem het Universum in had gestuurd. Ik dacht: ik doe iets niet goed. En ik dacht: Iedereen schrijft dat het zo simpel is, maar kennelijk is het Godvergeten moeilijk, want ik krijg het maar niet voor elkaar.
Nieuwe boeken gehaald. Dit geen keer geen doe-het-jezelf-boeken maar spirituele autobiografieën. Ik hoopte in ieder geval daar in te lezen dat het niet eenvoudig was. Maar ik las over Goeroe’s die altijd op het juiste moment verschenen, over altijd aan hun zijde staande partners, over reïncarnatietrippen die rustig een week duurde waaruit bleek dat het eigenlijk een Egyptische prinses betrof of te maken had met een boodschap van Judas himself. En er was altijd geld om even in een vliegtuig te stappen naar één of andere Indianenstam om mee te zweethutten of om een alternatieve voedingsdeskundige te bezoeken in Chicago. En er waren nooit twee kleine kinderen om voor te zorgen.
Ik dacht: Misschien moet ik het zoeken in de spirituele fictie. De Nederlandse roman is vaak doorspekt met sombere depressiviteit, wellicht kom ik daar iets tegen waar ik iets mee kan want ik kom er niet uit en het schijnt zo simpel te zijn terwijl ik het maar niet voor elkaar krijg, ik doe dus iets niet goed.
De spirituele fictie maakte het zo mogelijk nog gekker. Als ik lag te masturberen verscheen er nog geen Engel aan mijn bed, laat staan een autistische schilder die de liefde van mijn leven bleek te zijn. Ik las ze met plezier maar schoot er niets mee op.
Maar in al die boeken, ja, ik lees veel en graag en snel, stonden wel dingen waar ik van dacht, daar kan ik wél iets mee, dat sluit aan bij wat ik zelf denk. Dus nog maar een keer alles onder loep, want vooral de boodschap over weerstand was er diep ingegaan bij mij. Dus elke gedachte moest worden onderzocht en juist waar ik de kriebels van kreeg was de moeite waard om dubbel en dwars bekeken te worden. Soul-searching werd mijn tweede natuur. Waarom denk ik dit, doe ik dit, zeg ik dit? Mijn leven werd: ‘Zen, en de kunst van het motoronderhoud.’ Een prachtig boek over de gekmakende neerwaartse spiraal van het denken naar één punt.
Ik dacht: ik moet het over een andere boeg gooien. Geen grote toekomstwensen meer, gewoon leven in het nu en ging het zoeken in de oosterse filosofieën. Nu is het goed, nu heb ik te eten, nu hoef ik mijn rekeningen niet te betalen en dat werkte enigszins totdat de herinneringen zich opstapelden op mijn bureau en ik dacht: Wat nu? En als ik schrijfsels van mijn hand met bedankt-maar-bedankt-brieven terugkreeg, dacht ik: Ik heb het Boeddhistische scheppen-om-het-scheppen-principe goed onder de knie maar bevallen doet het mij niet. En wat moet ik met al die seksuele energieën die ik naar boven dien te transformeren. Ik wil God helemaal niet worden. Als ik dat gewild had, dan had ik niet geboren hoeven worden want dat was ik immers al. Ik ben een mens, ik ben een vrouw, ik wil dat ook zijn. Het ego klein houden is een leuke opgave als je verlicht bent maar is het nu echt de bedoeling dat ik als een soort Oblomov de rest van mijn leven op de bank ga zitten kneuteren met mijn twee jongens tot ze ergens in de dertig zijn en op vrijdagavond tegen mij zeggen: ‘Mam, pak jij de kaarten, dan pakken wij de biertjes.’ Zonder zwemdiploma’s, zonder ooit op muziekles te hebben gezeten omdat mama het niet kon betalen. Maar wéér was het zo simpel allemaal, een uurtje mediteren, ‘hum’ op een inademing, ‘so’ op een uitademing, zo natuurlijk, zo bevrijdend, en ik zou één, twee, drie vervuld worden met een gelukzalig gevoel dat nooit voorbij zou gaan en dat mijn behoefte aan ordinaire aardse zaken zoals een paar centen en een vent teniet zou doen. Terwijl de gemiddelde Boeddhistische monnik er toch snel zo’n tweeënveertig jaar over doet voordat hij verlicht is, als hij voor die tijd niet krankzinnig is geworden. Ja, die geschriften zijn iets moeilijker te vinden, echter ze bestaan.
Moedeloos werd ik ervan, wat ik ook probeerde, het was zo simpel, welke stroming ik ook aanhing, en ik kreeg het niet voor elkaar. Had ik dan echt zo’n bloedhekel aan mijzelf? En kon daardoor geen man van mij houden, want wie niet van zichzelf houdt, zal niet geliefd zijn? Want dat was toch wel de onderliggende boodschap van al het geschrevene.
Boekhandel ‘De wijze Kater’ bracht geen uitkomst meer. Had ik voorheen altijd, zo vond ik zelf, een gelukkige hand van pakken uit de kast, nu legde ik na de achterflap te hebben gelezen, het boek weer neer. Dezelfde theorie, anders opgeschreven. Dan kon ik net zo goed nog een keer lezen wat ik thuis had staan. Maar ik hoefde ze niet nog een keer te lezen, ik kan geen telefoonnummer onthouden, maar noem mij je kwaal en geef je de bijbehorende affirmatie. Vertel mij je geschiedenis en ik zeg je ten aanzien van welke ouder jij een verborgen loyaliteit ontwikkeld hebt. Ik heb een goed geheugen voor zinloze informatie.
Ik zeg niet dat al die boeken complete onzin zijn, er staat zeer veel in geschreven wat de moeite waard is te onderzoeken en wat wel degelijk hout snijdt, maar ik kwam er dus niet uit.
Toen kreeg ik het boekje ‘Houden van wat er is.’ Mijn haren gingen ervan overeind staan, de stelligheid waarmee beweerd werd dat God verantwoordelijk is voor elke scheet die je laat en dat wat je niet hebt, dat je dat ook niet nodig hebt. Maar weerstand tegen iets, zo had ik mijzelf inmiddels ingeprent, was belangrijk te onderzoeken. Zou ‘Het Werk’ bevredigende antwoorden geven op de vragen waar ik mee zat? In gedachten reisde ik naar een willekeurig derde wereld land - elke stellig geponeerde waarheid moet wereldomvattend zijn, in mijn optiek - nam een uitgemergeld beriberikind, met vliegen in de ogen bovendien, op schoot en troostte het met de woorden: Jij kunt nu wel willen eten, het is er niet schatje, dus jij hebt geen eten nodig, jij bent alleen geboren om te sterven en dat doet mij verder niets want zo wil God het graag, dus ik ook. Gelukkig, dat boek hoefde ik niet te lezen.
Ik had al die boeken natuurlijk niet hoeven lezen maar ik deed het wel. En soms, best wel vaak nog eigenlijk, als ik bijvoorbeeld ga glimlachen vanwege een absurde fantasie over een echte man, schiet ik weer in het hoe-wat-waarom van mijn gedachten en of daar de oorzaak en de oplossing ligt en of ik eigenlijk wel genoeg van mijzelf houd? Maar hoe zou ik niet van mijzelf kunnen houden? Ik, die al 37 jaar met mijzelf opsta en naar bed ga. In voor- en tegenspoed, in trouw en ontrouw, tot de dood mij zal scheiden.
Mooiste moment van de dag: Vanmiddag keek ik naar mijn jongens en dacht: Wat zijn jullie mooi en wat ben ik verliefd op jullie. Hoe jullie mij gelukkig maken. Hoe ik jullie nodig heb. Als er toch iemand was die vond dat een mens een ander mens nodig had, dan was het God wel. Anders had Hij het echt wel bij Adam gelaten. Mensen hebben mensen nodig. Niet om zichzelf te verwezenlijken, niet om hun levensgeluk aan op te hangen maar om zichzelf en hun levensgeluk mee te delen. Maar ook hun verdriet en hun twijfels en hun wensen en alles wat zij zelf te bieden hebben.

Maandag 5 september 2005

2005-09-05T21:57:00.000-07:00

Staan mijn sterren gunstiger? Is het de zon die al weer een paar dagen zijn best doet, of de absurde fantasie in mijn hoofd die zo absurd is dat hij zelfs hier niet opgeschreven kan worden, ja, ook ik heb nog geheimen voor mijn dagboek en ja, het heeft te maken met een echte man en is een twijfelgeval tussen wens en intuïtie. Wat het ook is, het gaat weer wat beter.
Toch, ergens maakt mij dat huiverig en denk ik: Is dat wel echt zo, Nicoline? Of heb je weer de gebruikelijke ik-fantaseer-mij-zelf-weer-blij-methode toegepast? Die fantasie gaat verder eigenlijk nergens over. Het zou een mooi voorbeeld zijn van de gecompliceerd vallende dominostenen van het lot. Een vermakelijk voorbeeld, wat mij doet glimlachen, meer niet. Maar ik ben altijd ongelofelijk streng tegen mijzelf. Ik weet, ik zou milder mogen zijn, probeer dat ook wel maar elke gedachte moet onder de loep. Dat gaat bij mij dus als volgt:
Het gaat weer wat beter, komt dat door a, b of c? Zie eerste alinea. (Brrr, hoe ik een hekel heb aan meerkeuzevragen.) Stel dat het door c komt: weet je nu nog niet Nicoline, dat het geluk niet bij een ander te halen valt? Ja wel, dat weet ik allang. Alles wat ik ben, ligt in mijzelf besloten. Alleen ik kan mijzelf verwezenlijken. Vind je het dan niet een beetje triest van jezelf dat je een man nodig hebt om weer te gaan glimlachen? Ja, misschien wel. Maar waarom zou ik geen man nodig mogen hebben? Waarom mag ik mijzelf niet weer een relatie wensen? Zoals ik net al zei, alles wat ik ben, ligt in mijzelf besloten, dat weet ik heus wel, ik kan en wil mijn levensgeluk niet ophangen aan een ander. Ik zou het alleen graag in iemands ogen weerspiegelt zien. Mag dat soms niet?
Mooiste moment van de dag: Vanmiddag, na een watergevecht dat de spuigaten uitliep en mij noodde tot streng optreden, sloeg mijn oudste jongen volkomen onverwacht zijn armen om mij heen. ‘Ik houd van je, mama,’ zei hij. Ik was zo blij dat hij dat eindelijk weer gewoon overdag tegen mij kon zeggen, in plaats van na een weekend weg te zijn geweest, dat ’s nachts huilend aan mij te vertellen. De scheiding heeft hem zeer doen worstelen met zijn liefde voor mij. Alsof hij niet van mij zou mogen houden. Waar staat geschreven hoe het zit met houden van een ander en wat een mens zou mogen wensen? Nou, ik weet wel een paar boeken. Ik kom er morgen op terug. Er plopte overigens net een mail binnen van een man die wel zulke klare, krasse taal schreef waardoor ik breed moest grijnzen, dat ik besloten heb de blind date die ik voornemens was te hebben voor het einde van mijn blog - al gebruikt hij dezelfde aanhef als mijn vader - met hem aanga. Een mens moet toch minstens één keer in het leven een blind date hebben. Waar staat dat geschreven? Hier dus.

Zondag 4 september 2005

2005-09-04T21:44:00.000-07:00

‘Ik heb vandaag een rustdag,’ zei Maria, toen ik mij had neergelegd bij de gedachte dat men mij godsdienstwaanzinnig zou vinden - ik wil nu eenmaal graag met haar praten - en haar vroeg een gesprek met mij te hebben. ‘Vind je het goed als we het een andere keer doen?’
‘Ik vind het uitstekend en herkenbaar,’ antwoordde ik, ‘ik ben ook toe aan een rustdag en ik zeg ook wel eens tegen mijn jongens: nu even niet, mama is bezig.’
Mooiste moment van de dag: De halfslapende, stille omhelzing - bij thuiskomst - van mijn jongste jongen. Mijn oudste jongen had slechts tijd voor een vluchtige kus. Hij praat zichzelf altijd het huis weer in.

Zaterdag 3 september 2005

2005-09-03T21:27:00.000-07:00

De teleurstellende tien:

10.
9.
8.
7.
6.
5.
4.
3.
2.
1.

Deze lijst is leeg en zal dat altijd blijven. Ik schreef het reeds twee keer eerder: Teleurstelling is enkel het gevolg van te hooggespannen verwachtingen.
Ik ben een mens die er van houdt mijn eigen verantwoordelijkheid te nemen. Er is geen man of minnaar die mij teleurgesteld heeft waarvan ik niet achteraf, de ene keer sneller dan de andere keer, de oorzaak in mijzelf gevonden heb. Ik heb het niet over eigen stomme schuld - afgezien van dat eigen verantwoordelijkheid en eigen schuld twee heel verschillende dingen zijn, zoals ik ook al eerder schreef – ik geloof niet zo in het fenomeen eigen schuld. Je ziet en draagt wat je aankan op dat moment, dat verschilt per dag en verandert gedurende de tijd die er overheen gaat.
Soms denk ik, waarom zit ik zo in elkaar, waarom kan ik niet gewoon eens een keer iemand flink op zijn bek rammen, de huid vol schelden, vertellen wat er allemaal niet klopt, wat zijn probleem is, wat hij anders zou moeten doen, waarom hij handelt zoals hij handelt, en op die manier de oorzaak van mijn teleurstelling voor eens en voor altijd bij hem neerleggen. Maar zo zit ik niet in elkaar.
Ik stel dezer dagen de nodige mensen teleur, zo blijkt uit de reacties die ik krijg. Ze ontdekken mijn blog, vonden het mooi of herkenbaar maar de volgende dag, of de dag daarop of van mijn part de dag dáárop, schrijf ik iets anders dan zij gehoopt, verwacht of nodig hadden. De volgende dag gebruik ik woorden die hen niet aanstaan, begin ik niet goed of eindig ik op een manier die hun niet zint. De volgende dag ben ik te somber naar hun smaak of juist te lichtvoetig. De volgende dag dekken zij de pijn in hun eigen hart die ze gevoeld hebben naar aanleiding van iets wat ik schreef weer toe met bijvoorbeeld een advies aan mij. De volgende dag…
Op de zevende dag keek God toe en zag dat het goed was. Had Hij onderweg misschien Zijn bedenkingen gehad of de zee wel blauw genoeg was en de olifant wel grijs genoeg, toen Hij het totaal overzag, had Hij aan Zijn eigen verwachtingen voldaan.
De teleurstellende tien is leeg en zal dat altijd blijven. Zelfs mijn eigen naam zal daar niet op verschijnen. Ik voldoe aan mijn verwachtingen, elke dag weer. Niet omdat ik weet wat ik ten aanzien van mijzelf kan verwachten, want ik verbaas mijzelf regelmatig, of omdat mijn verwachtingen ten aanzien van mijzelf zo laaggespannen zijn, O, nee, maar omdat ik het doe, omdat ik doorga. Dat is voor mij het enige wat telt. En kijk ik na 180 dagen om en zie ik een veel te grijze olifant lopen, so be it, zo grijs moest hij zijn. Voor mij, niet voor jou. Ik ben niet wat jij zoekt.
Mooiste moment van dag: Ik stel ook veel mensen niet teleur, zo bleek vanochtend weer uit een mailtje. Toch, zo lang ik mijzelf maar niet teleurstel, daar gaat het mij om. Ik vind grijs trouwens een mooie kleur en Robbie Williams een lekker ding. Vond het zeer aangenaam met hem op de bank ook al hebben we niet geneukt en vooral juist de eerste zinnen deden en doen mij persoonlijk breed grijnzen, zo niet schaterlachen. Misschien nodig ik hem vanavond weer uit. Mijn jongens zijn vandaag naar hun vader gegaan, mochten we nu wel neuken dan hoef ik in ieder geval niet bang te zijn dat ze wakker worden. Ook dit schreef ik eerder: ‘Ik ben een non, ik ben een hoer.’ Ik houd van bidden en van neuken.
Ik ben een hooggespannen verwachting die ík nakom, ik zal vinden wat ík zoek, zoveel is zeker. Het zal mij niet teleurstellen maar jou misschien wel. Nogmaals, ik ben niet wat jij zoekt. En omdat deze week kennelijk citatenweek blijkt te zijn en de teleurstellende tien zo akelig leeg en wellicht daarom teleurstellend is, tien oneliners die mij in ieder geval plezieren:

10. Your happy destiny is unavoidable. Neale Donald Walsch.
9. I’m only wearing black until they make something darker. Komt van een T-shirt.
8. Let go and let God. Zou ik graag op een sticker hebben om achterop mijn fiets te plakken, gewoon om te provoceren, vooralsnog staat het op mijn keukenmuur geschreven zodat ik al roerende in de pannen daarmee in debat kan.
7. Een eigenwijs mens komt nooit alleen. Die is van mij.
6. Het laatste wat sterft is hoop. Die is van Arnon Grunberg.
5. I’m not a fashion victim, I can afford it. Komt uit een Engelse Vogue. Is momenteel niet zo, dat ik mij alles kan veroorloven maar ik blijf hem briljant vinden.
4. We hebben alles maar waarom eigenlijk? Komt uit een NRC. Is momenteel ook niet zo maar ik blijf hem de overdenking waard vinden.
3. Either you agree with me, or you’re wrong. Gisteren gezien op een T-shirt.
2. Fuck love, all you need is a good pair of shoes. Weet niet van wie die is.
1. I’m glad that spending a night with me, guaranteed you celebrity. Robbie Williams.

Vrijdag 2 september 2005

2005-09-02T23:05:00.000-07:00

Eigenlijk had ik vandaag een goed gesprek met Maria willen hebben, ja, u weet wel, de moeder van, maar ik dacht: Straks denken mensen nog dat ik godsdienstwaanzinnig ben, dus toen besloot ik een goed gesprek met Robbie Williams te hebben, ja, u weet wel, ‘the one - volgens eigen zeggen - who put the Brit in celebrity,’ de natte droom van menig vrouw. En nee, dit was nu eens geen denkbeeldig gesprek. Hij zat echt bij mij op de bank.
‘Zullen we neuken?’ Vroeg Robbie.
‘Nee,’ zei ik.
‘Waarom niet, houd je niet van seks?’
‘Jawel.’
‘Ben je ongesteld?’
‘Nee.’
‘Heb je dan soms hoofdpijn?’
‘Jezus Mina, Robbie, hoeveel cliché’s kan jij op een vrouw loslaten?’
‘En jij op een man.’
‘Sorry.’
‘Zal ik jou eens vertellen waarom zo’n mooie vrouw als jij bent, en alleenstaande moeder bovendien, niet aan een man kan komen?’
‘Nou, Robbie, vertel jij mij dat eens, ik ben benieuwd wat jij aan de lijst van redenen hebt toe te voegen.’
‘Jij, die altijd zo graag voelt wat ze denkt, jij bent je eigen vooroordeel geworden, schatje.’
‘Zou je denken?’
‘Weet ik veel, joh, je denkt toch niet dat ik überhaupt een seconde na denk over dit soort zaken.’
‘Ja, als ik eerlijk ben, gezien de teksten van je liedjes, denk ik dat wel. Waarom zou ik je anders uitgenodigd hebben?’
‘Om te neuken natuurlijk.’
Mooiste moment van de dag: Mijn oudste jongen deelde mij vanmiddag mede dat hij nooit autocoureur wil worden. Dat was een pak van mijn hart. Hij wordt zanger, rockzanger wel te verstaan en geheimagent. Nou ja, als hij maar geen voetballer wordt, ze schoppen hem misschien half dood, maar liever dat nog dan een bord voor zijn kop… Poeh, hoe in de war kan een mens zijn als je Boudewijn de Groot opzet en Robbie Williams terzijde laat liggen?

Donderdag 1 september 2005

2005-09-01T22:43:00.000-07:00

Een nieuwe maand, een nieuw begin. Gegoochel met de feiten, deel 5.
De een-gedicht-versie van een waargebeurde liefdesgeschiedenis.

Als jij je nu eens omdraaide
Met je rug tegen de klok
Met je handen voor de ogen
En er zo een tijdspanne van nul ontstond
Dan legde ik jou
Met terugwerkende kracht
De woorden ik houd van jou
Weer in de mond

Tik-tik tik-tik tik-tik
Piep-piep
Nieuw bericht nu lezen NEE

Voor eeuwig ongelezen opgeslagen
In het geheugen van mijn telefoon
Je brak mijn hart
GODVERDOMME

Als jij je nu eens omdraaide
Als jij je nu eens
Als jij
En ik
Misschien dan
Dat wij
Tik-tik tik-tik tik-tik
Waarom leven in het nu
Als dat uit voltooid verleden tijd bestaat
Je hebt mijn hart gebroken
Godverdomme

Woensdag 31 augustus 2005

2005-08-31T23:59:00.000-07:00

Ik had vandaag een goed gesprek met God. Ja, u weet wel, die Ene. Het evenbeeld van de mens. Natuurlijk was het een dénkbeeldig gesprek. Ik weet heus wel dat die onzichtbare stem in mijn hoofd een verzinsel van mijzelf was. Maar misschien ook niet, wie zal het zeggen?
Enfin, ‘Was will das Weib?’ klonk een doordringende stem door de coupé terwijl de trein stapvoets door de weilanden pufte. Druk telefonerend hun vertraging door te bellen, keek niemand van de overige treinreizigers op of om. Ik was klaarblijkelijk de enige die het hoorde.
‘Pardon,’ zei ik, wat om mij heenkijkend waar die stem vandaan kwam, ‘heeft U het tegen mij?’
‘Ja,’ zei God, ‘wat wíl jij nu eigenlijk?’ en Hij nam plaats op de lege stoel naast mij. ‘Elke keer als Ik aanbied je even te dragen, stuur je Me weg. Dan zeg je, ik loop toch nog, ik kom toch vooruit, gaat heen naar waar U harder nodig bent. Maar als Ik dat dan doe, loop je vervolgens te vloeken en te tieren dat jij je zo verlaten voelt.’
‘Vindt U dat erg, dat ik vloek?’ vroeg ik enigszins geschrokken.
‘Dat vloeken stoort Mij niet, Ik vloek zelf ook wel eens. Ik heb er wel een hekel aan, voorzover Ik ergens een hekel aan heb, als mensen die niet in Mij geloven, vloeken. Wat heb Ik er mee te maken, vraag Ik Mijzelf dan af? Maar als Ik Mijn hoofd tegen een keukenkastje stoot, dan zeg Ik echt geen verdulleme hoor. Ik zit meer in over dat verlaten voelen van jou.’
‘Voelt U zich dan nooit verlaten?’
‘Nee’ zei God. ‘Dat kan ook niet want Ik ben de Verlatenheid Zelve.’
‘U bent de Verlatenheid Zelve?’ vroeg ik verbaasd. ‘Ik geloof niet dat ik dat snap. Ik dacht altijd dat U de Geborgenheid Zelve was, althans dat is mij verteld.’
‘Jij snapt het niet, omdat je niet goed luistert.’
‘Dat zei Barbie gisteren ook al tegen mij.’
God keek mij streng aan. ‘Houd op met overal een grapje van te maken, Ik vertel je iets belangrijks. Ik zei: Ik ben de Verlatenheid Zelve. Zeg Mij na.’
‘Ik ben de verlatenheid zelve.’
‘Snap je het nu?’ vroeg God.
Ik knikte. ‘Ja, ik denk het wel.’
Mooiste moment van de dag: Ons buurmeisje van één en een half en een kwart schoof weer aan. Ze vroeg niet eens meer of ze mee mocht eten maar pakte een hand rijst van het bord van mijn jongste jongen. Toen ging ze zitten om, zoals ze zelf zei, even naar hem te kijken. Daarna gaven mijn jongens de planten - die erbij stonden als dorre akkers hunkerend naar regen - en met haar hulp, de keukenvloer water. En ik dacht nog wat na over mijn gesprek met God, die was opgestaan met de woorden: ‘Dan laat Ik je nu weer alleen want jij wilt altijd graag voelen wat je denkt, toch?’

Dinsdag 30 augustus 2005

2005-08-30T23:59:00.000-07:00

Ik had vanavond een goed gesprek met Barbie. Ja, u weet wel, die pop. Het toonbeeld van de ideale vrouw. Natuurlijk was het een dénkbeeldig gesprek. In de war en toe aan therapie als ik mag zijn, ik weet heus wel dat Barbie niet echt kan praten.
Het kwam doordat mijn jongens mij vanmiddag vertelden dat de zes actionmannen die ons huis rijk is, allen verliefd op haar zijn. Dus toen zij op bed lagen, nam ik mijn ouwe trouwe, nog strak gelijnde Barbie, als had zij gisteren een lift ondergaan, op schoot. Die twintig keer met mij mee verhuisde Barbie om overgedragen te worden aan het eventuele vrouwelijke nageslacht, en die nu dus werkzaam blijkt te zijn als hoer in oorlogsgebieden.
Ik zeg: ‘Goh Barbie, vertel mij eens hoe jij aan een schare van gespierde aanbidders, getooid met extra mannelijk makende littekens op wangen en tatoeages op bovenarmen en sixpacks die ik in één avond niet zou weten te slechten en ik kan best hard drinken, komt?’
Barbie zegt: ‘Ik ben blond, ik heb tieten en ik ben dom.’
Ik vraag: ‘Is dat wat mannen willen?’ Waarop zij zegt: ‘Je moet niet alles willen snappen.’
Na even nagedacht te hebben, zeg ik: ‘Dat vind ik anders best een flinke wijsheid voor een vrouw die zegt dat ze dom is.’
Barbie barst in lachen uit. ‘Joh, wat weet ik daar nou van. Ik heb dat gelezen in een boekje met wel honderd citaten. Dit was de enige die ik kon onthouden. Ik weet helemaal niet wat ik zeg, maar het heeft wel wat.’
Ze inspecteert haar nagels.
‘Maar Barbie, wil jij dan niet voelen dat wat je zegt een waarheid is?’
‘Meid,’ zegt ze, ‘hou op, schei uit, ik ben van plastic, ik voel niks. Bovendien, er is maar één ding wat ik echt belangrijk vind.’
‘Wat dan?’ vraag ik.
‘Dat vrouwen boven de dertig zich verplicht zouden moeten opmaken. Zeker als ze dikke oogleden hebben.’
Ik spring in de verdediging. Vanuit mijn ooghoek zie ik zes actionmannen positie innemen, ja, kom niet aan hun liefje. ‘Ik heb vandaag bijna niet gejankt en dat ik onopgemaakt in de trein zat vanochtend kwam doordat er visagie aanwezig zou zijn op de set en dan word ik geacht zonder make-up te komen.’
‘Kind,’ zegt Barbie, ‘maak je niet druk, jank zoveel als je wilt, als jij denkt dat je daar mooier van wordt, ga je gang, maar gebruik dan in Godsnaam waterproefmascara.’
‘Dat is slecht voor je wimpers,’ zeg ik.
‘Hoe weet je dat?’ vraagt Barbie.
‘Dat heb ik ergens gelezen.’
‘En dan is het zo?’ zegt ze, terwijl ze me brutaal aankijkt.
Ik zeg: ‘Ja, want jij bent lekker bezig, jij herhaalt een zin die je uit een citatenboekje hebt. En nu pretendeer je dat je de wijsheid in pacht hebt.’
Barbie schudt haar hoofd. ‘Volgens mij zei ik net dat ik dom was. Luister je eigenlijk wel naar me?’
Mooiste moment van de dag: Het is een beetje een rare, maar het is de comment die Kees vanavond plaatste bij de tekst van gisteren. Ik krijg zoveel hartverwarmende comments, dat ik er stil van word. Ook heel veel e-mails, waarvan velen prachtig zijn. Dank daarvoor allemaal. Ik ben verbaasd over de compassie die mensen voor een vreemde kunnen voelen en ik vind dat mooi aan de mens. Dus waarom speciaal die van Kees? Omdat ik ook heel veel krijg thuisgestuurd waar ik in de war van raak, het gevoel van krijg dat ik mij moet verdedigen, extra uitleg dien te geven, sneller moet gaan dan ik kan. Mijn hoofd gaat tollen van zoveel aan- en opmerkingen, met name mannen die eerst 'wow' zeggen en vervolgens een stukje eenvoudige betweterigheid over mij uit storten waar je U tegen zegt. Ik dacht even vanavond er niet uit te komen. Wat ik wilde zeggen, stuiterde alle kanten uit. Het ontbrak mij aan de puf. Toen las ik die van Kees en daar haalde ik de energie uit. Er is een e-mail mogelijkheid, die mag gebruikt worden, en ik begrijp, gezien de inhoud van velen, dat mensen dat liever of the record doen, maar wat ik te zeggen heb, doe ik hier, in de openbaarheid, en alleen hier. Ik tracht mij nergens voor te schamen, dat is belangrijk voor me, zelfs niet voor een goed gesprek met Barbie. Hoe in de war dat ook mag overkomen. Niemand hoeft van mij moeders en minnaars te lezen, niemand hoeft mij de hemel in te prijzen. Maar als je wilt hakken, dan vraag ik je, zoek een boomstam en laat mij met rust.

Maandag 29 augustus 2005

2005-08-29T23:25:00.000-07:00

Stel, ik was een schatgraver. Zou jij mij dan, op het moment dat we samen mijn schep op iets hards hoorden stuiten, adviseren met dat graven te stoppen? Zo van, ‘Joh, meid, je ziet er moe en bezweet uit, leg die schep weg, ga naar huis, doe je haar goed en bouw met je prachtige kinderen een zandkasteel of van mijn part graaf je een kuil tot aan water, maar kap hiermee.’
Stel, ik was een graalridder. Zou jij mij dan een halt toe roepen terwijl de burcht Montsalwatsch voor mij opdoemt? Me overtuigen rechtsomkeer te maken met de woorden: ‘Gaat heen, naar je op een beurt wachtende kuisheidsgegordelde vrouw. Wat moet je met een kelk als je een kut tot je beschikking hebt?’
Stel, ik was Boeddha himself, why not, zou jij dan na elf jaar en elf maanden naast mij komen zitten onder die boom en zeggen: ‘Hé kale, wat zit je hier te zoeken terwijl je een paleis hebt, centen, een vrouw en een kind? Je bent al zo lang bezig, vind je het niet genoeg geweest. Wees blij met wat je hebt, je hebt meer dan velen anderen.’
Stel, ik was een vrouw van 37 jaar met twee gezonde jongens en ik begon een blog voor 180 dagen en die ontpopte zich tot een ware pelgrimstocht op zoek naar mijzelf. Zou jij dan vinden dat ik, nu ik een paar nieuwe lezers gescoord heb vanwege een stukje in het VK Magazine, en dus bewezen heb (?) dat ik talent heb, over moet gaan tot gelukkig zijn en kattebelletjes schrijven?
Als er iemand is die van snel houdt, dan ben ik het wel. Ik heb de snelle weg al vele malen trachten te bewandelen. Hups, Nicoline, draaien in dat hoofd, kijk hoe goed je het hebt.
Ik weet hoe goed ik het heb. Ik had wel elke zaterdag een lijstje kunnen plaatsen bestaande uit tien mensen die het slechter hebben, tien dingen die erger zijn, tien echt vreselijke zaken die een mens kunnen overkomen etc. Maar zelfs als ik daar niet naar kijk, weet ik hoe goed ik het heb. Waarom ik dan nog steeds niet uitgezocht ben? Waarom ik die schatkist wil boven halen terwijl ik niet weet wat er in zit? Waarom ik een beker najaag waarvan het verre van zeker is of dat wel diegene is die het bloed heeft opgevangen? Waarom ik onder een boom ga zitten terwijl ik alles heb wat mijn hartje begeert?
De snelle weg deed mij telkens weer belanden in wat ik de valkuil van het positieve denken noem. Om je heen kijken, zien hoe goed je het hebt, je zegeningen tellen en dan ineens weer die schreeuw van mijn ziel dat mijn wens groter is dan dit, wat ik heb. Mijn ziel schreeuwt niet om geld of materialistische zaken, noch om een man of een uitgever (misschien een beetje). Vraag me niet waar mijn ziel dan wel om schreeuwt, want ik weet het even niet. Ik weet wel dat ik zal vinden wat ik zoek.
Mooiste moment van de dag: Het is natuurlijk een dooddoener van het eerste uur, echter wel waar. Het gaat niet om de bestemming maar om de reis. Dat inzicht is reeds neergedaald. En daar bedoel ik mee dat het voorbij het verstandelijke ‘ja, ja, dat weet ik wel,’ is gekomen. Verstandelijk weet ik het allemaal heus wel, dat is het probleem niet. Maar ik wil het voelen, ik wil het zijn. Ik ben wat ik zoek. Ik wentel mij er niet om maar ik verzet mij er ook niet meer tegen. Ik heb lang genoeg en vaak genoeg ‘kop op’ tegen mijzelf gezegd. Nu zeg ik ‘kop uit.’ En ik laat mijn tranen stromen.

Zondag 28 augustus 2005

2005-08-28T23:06:00.000-07:00

Ik ben wel zo vreselijk mijzelf kwijt. Is dit het donkerste uur voor de dageraad? Mijn God, ik dacht dat ik al zwarter dan zwart gezien had. Waar blijft U met Uw licht?
Mooiste moment van de dag: Ik zat vanochtend in de kerk. Niet omdat ik zo’n kerkganger ben, niet omdat ik verwachtte daar iets aan te treffen. Het is de kerk waar ik mijn eerste communie heb gedaan en gevormd ben. Dit was de laatste mis, mijn jarige moeder wilde graag haar dochters en kleinzoons erbij, geloven is uit, de kerk gaat tegen de vlakte. We zongen Psalm 63: ‘God, mijn God naar U blijf ik zoeken, mijn ziel dorst van verlangen naar U.’ Ter compensatie heb ik het Psalmenboek gejat. Ik doe zoiets wel vaker als ik vind dat ik niet juist behandeld wordt door een man. Dan steel ik iets uit zijn huis.

Zaterdag 27 augustus 2005

2005-08-27T20:25:00.000-07:00

De tien enige-mannen:

10. Mijn eerste vriendje is de enige man met wie ik het bed gedeeld heb die nooit met zijn hoofd tussen mijn benen is gekropen. Een principiële niet-beffer, ze bestaan.
9. De barman met wie ik ooit heb staan zoenen is de enige man die niet met mij wilde vrijen omdat hij al zo lang niet aan seks had gedaan. Het blijft een wenkbrauwenoptrekker.
8. De puzzelboer is de enige man die zo overduidelijk op mijn vader leek, dat ik me afvroeg waarom ik in Godsnaam toch zo vreselijk voor hem viel.
7. Mijn vader is de enige man tegen wie ik - al doet hij nu heel erg zijn best voor mij en ben ik blij dat we weer contact hebben - van tijd tot tijd, in mijn hoofd nog hele tirades afsteek. Soms trouwens ook wel in zijn gezicht.
6. De klusjesman is de enige man die mij deed smelten door te glimlachen. Ik ben niet zo’n weke-knieën-type, meer een de-schouders-rechtend-creatuur.
5. De piloot is de enige man die mijn hart gebroken heeft.
4. De kleine prins is de enige man die mij hemel en aarde heeft doen vervloeken dat hij op mijn pad was gebracht.
3. Mijn ex-doordeweekse dinsdagse minnaar is de enige man bij wie het alleen maar aangenaam was, van begin tot eind.
2. De vader van mijn jongens is de enige ex met wie ik contact heb.
1. Mijn jongste jongen is de enige man van wie ik net zoveel houd als van mijn oudste jongen.

Mooiste moment van de dag: En mijn oudste jongen is de enige man die net zo mooi is als mijn jongste jongen.

Vrijdag 26 augustus 2005

2005-08-26T21:53:00.000-07:00

Vanochtend dacht ik: Ik heb helemaal geen zin om met die timmerman koffie te drinken. En weet je wat, ik ben een vrouw van deze tijd, ik bel je niet af, ik sms je niet af, je constateert het maar.
Ja, gisterochtend met mijn moeder, daar had ik behoefte aan. Of gisteravond met mijn zus, dat kon ik ook wel goed gebruiken. Maar gezellig te gaan zitten doen met onbekenden, dat is momenteel niet mijn ding. Laat ik gewoon maar even verdrietig zijn, dat is beter voor me. Daar schiet ik meer mee op, dan met nieuwe plinten.
Mooiste moment van de dag: Alsof de wens om visite die mijn oudste jongen van de week geuit had nog niet genoeg was uitgekomen, schoof tijdens het avondeten een vriend aan. ‘Ja hoor,’ ze durfden wel met hem te voetballen, al was hij héél goed. Ze voetbalden toch ook met mij.

Donderdag 25 augustus 2005

2005-08-25T21:01:00.000-07:00

Ik weet al waar ik het morgen met de timmerman over ga hebben: over het nog steeds ontbreken van de plinten in mijn huis. Hij is wel een goed exemplaar om een stukje infantiliteit op te oefenen. ‘Nee, ik kan echt helemaal niets zelf.’ Gewoon, om eens te kijken wat het effect daarvan is.
Mooiste moment van de dag: Mijn jongste jongen vindt, zo zei hij vanavond tegen mij, mij juist wel een goede moeder. Waar dat juist vandaan kwam, dat weet ik niet, maar juist wel dus. Ik zal trachten niet meer te twijfelen aan mijn capaciteiten op dat gebied. Hij weet er tenslotte meer van dan ik.

Woensdag 24 augustus 2005

2005-08-24T22:21:00.000-07:00

Klop, klop, wie is daar? Drie keer raden wie ik vandaag aan de telefoon had. De timmerman!
Nou was dat al eerder gebeurd: des maandags na de bewuste vrijdag waarop hij mij voor een dichte deur had laten staan, ging op een zeker moment mijn mobiele. Ik was te laat met opnemen, dat ben ik wel vaker maar het nummer van de gemiste oproep zei mij weinig en dan ga ik niet over tot handelen of terugbellen. Vijf minuten later ging mijn telefoon weer, nu was ik wel op tijd, en mijn voicemail vertelde mij dat ik een nieuw bericht had. Het was een zich tot in den treure verontschuldigende timmerman met een ingewikkeld verhaal over vierentwintiguurs racen in België waar hij ineens onverwachts naar toe moest en hoe zijn telefoon leeg was en zijn oplader thuis, het speet hem diep. Daar won hij punten mee terug. Niet met dat het hem zo speet, maar dat hij de ballen had te bellen in plaats van te sms-en. Toch voelde ik mij geenszins geroepen terug te bellen. In ieder geval niet die dag. Maar hij wel.
Een paar uur later, ik stond net af te rekenen bij de Albert Heijn, ging dat ding opnieuw, ik was op tijd en voorzag een ongemakkelijk gesprek, mede omdat ik bonuskaarten tevoorschijn moest toveren en boodschappen in moest pakken, dus ik vroeg hem straks maar even terug te bellen. En hij scoorde weer een puntje omdat hij zo dapper was twee keer te bellen in plaats van het maar te laten bij de verontschuldigende boodschap, waar ik persoonlijk blij om geweest zou zijn dat ik een voicemail te pakken had gehad en niet een echt mens. Maar hij dus niet.
Zoals gevraagd, belde hij braaf even later terug, ik was weer op tijd met opnemen maar tevens bezig mijn fiets in mijn overvolle - met lege flessen en zakken oud papier gevulde - berging te proppen. Hij zegt zijn naam, de telefoon glipt uit mijn hand, klapt dicht, verbinding verbroken. Prompt gaat hij weer. Wie zoveel moed heeft, want een hoorn op de haak na het zeggen van je naam valt geheel anders te interpreteren, verdient een herkansing. Wij spraken wat en af dat hij, gezien mijn drukke agenda voor de komende tijd, met een week of twee contact zou op nemen om wat af te spreken.
Een dag later, dinsdagochtend te vroeg, ben ik weer eens te laat met opnemen met dien ten gevolge wederom de timmerman op mijn voicemail: Of de twee weken al voorbij waren? Best een aardig grapje - hoewel smsberichten in mijn optiek híer voor zijn uitgevonden - ware het niet dat zo’n drie uur later, toen ik wel op tijd was met opnemen, de timmerman nu persoonlijk dezelfde vraag opnieuw stelde: ‘Zijn de twee weken al voorbij?’ Alle punten weg, ik was er klaar mee, deelde hem dat mede en klapte nu bewust, halverwege zijn zin, mijn telefoon dicht. Einde gesprek, einde verhaal. Not.
Enfin, om een lang verhaal kort te maken, hij begreep vandaag dat ik niet meer zo happig was, vond het juist grappig - puntje erbij - dat ik midden in een zin had opgehangen en vermoedelijk gaan we aanstaande vrijdagochtend even een kopje koffie drinken. Dat wil zeggen, als ik tenminste niet ineens onverwachts naar de huishoudbeurs moet of iets dergelijks. Waar ga ik in Godsnaam met die man over praten? Nou ja, dat zien we dan wel weer.
Mooiste moment van de dag: Ik heb toch wel zo’n heerlijk ochtendje gehad. Het zonnetje scheen, er kwam een vlinder op mijn teen zitten en een libel op mijn arm. Ik trof een flirtende glazenwasser tijdens mijn slenter-boodschappen-wandelingetje door de stad en een leuk broekje voor weinig. Echter, de stralende glimlach met ontbrekende, wiebel- en nieuwe reuzentanden waarmee mijn oudste jongen de schooltrap afkwam en mijn vrije ochtendje afsloot, was het mooiste moment van deze dag. Hij vindt het zo fantastisch op de grote school. Dat begrijp ik, wijzer worden is een groot goed.

Dinsdag 23 augustus 2005

2005-08-23T22:02:00.000-07:00

Geïnspireerd door Harry Potter ging mijn oudste jongen mijn toekomst bekijken in een glazen bol. Ik stelde natuurlijk de brandende vraag: ‘En, ligt er een man voor mama in het verschiet?’
Hij brabbelt wat onverstaanbare toverspreuken, kijkt diep in de stuiterbal die dienst deed als glazen bol, kijkt op en zegt doodernstig: ‘Ja. Hij komt na mijn verjaardag. Misschien ook na die van Sinterklaas, maar dan is hij er.’
Eind november wordt mijn oudste jongen zeven. Zouden dan mijn zeven jaren van bewuste eenzaamheid erop zitten? Zou ik dan gevonden hebben wat ik zoek of het zo doorleeft hebben dat ik in staat ben het los te laten en daardoor open kan staan voor de liefde van mijn leven?
Mijn lijstje met wensen is bescheiden maar ik heb wel ingezet op immer brandend Groot Vuur. Net als mijn jongens wil ik nu ook iemand die altijd bij mij, bij ons blijft. Ik ben klaar met het doorschuiven en inwisselen. Ik wil een man in voor- en tegenspoed, in trouw en ontrouw, tot de dood ons scheidt.
Mooiste moment van de dag: De afwas! Nadat mijn jongste jongen al geholpen had - voor het eten - de paprika te snijden en mijn oudste jongen de tafel had gedekt, waagden zij zich gebroederlijk, luidkeels zeemansliederen zingend, aan het afdrogen van de pannen, borden en glazen. Wie mist er nog de vaatwasmachine? Ik niet. Het van scratch op te bouwen droomhuis met de vijf kamers, de tuin van acht bij elf, de badkamer met hoekbad en bidet, met de handgeschilderde tegeltjes op de keukenvloer, het roestvrij stalen zespitsfornuis en de dubbeldeurskoelkast heb ik reeds doorleefd. Er is geen stopcontact te vinden in dat huis waar ik mij niet mee bezig heb gehouden. Het was verbazingwekkend gemakkelijk los te laten, al was de verf net droog.

Maandag 22 augustus 2005

2005-08-22T21:20:00.000-07:00

Het is haast een onmogelijk te beklimmen berg die als gescheiden vrouw met kinderen voor je komt te liggen. Het heeft zoveel meer impact dan ik ooit voor mogelijk heb gehouden. Ik schaam mij diep voor elke simpele bevooroordeelde gedachte die ik over de alleenstaande moeder heb gehad voordat ik mijzelf in deze situatie bevond. Ik schaam me trouwens ook diep voor alle vormen van eenvoudige betweterigheid die ik, meestal wel stilzwijgend, op anderen heb losgelaten. Je kunt geen besef hebben van de worsteling van andermans ziel en al helemaal niet van ‘het moment’ waarop deze persoon klaar is om het gevecht, indien nodig, aan te gaan. Niet iedereen weet dat hij of zij ergens over de kracht beschikt head first te gaan. En misschien beschikt die ander ook wel niet over die kracht, dat kan ook nog een keuze of een levensles zijn. Wat weet ik daar nou van?
Mooiste moment van de dag: Vanochtend wist ik: Ik heb het ergste gehad. Ik heb eindelijk een opening gevonden om dat verdriet waar ik tot aan mijn tenen toe mee gevuld ben, dat eeuwenoude verdriet dat voorbij dit leven gaat, er uit te laten. Alles wat ik nog maar hoef te doen, is het mijn kop uit te janken en dan ben ik er vanaf. Dan is mijn ziel schoon en ben ik vrij.

Zondag 21 augustus 2005

2005-08-21T21:40:00.000-07:00

Ik kreeg een mail van iemand die vond dat ik gisteren een kutstuk had geschreven. Vooral het feit dat ik mijn jongens geen constante factor in mijn leven vond, stoorde haar geloof ik.
Ik schrijf al 133 dagen kutstukjes. Soms grappige kutstukjes, soms depressieve kutstukjes. Ik zou willen dat ik nooit mailtjes en comments van onbekenden kreeg die mij lieten weten dat het allemaal zo herkenbaar is. Die onbekenden zijn man of vrouw, alleen of getrouwd, met of zonder kinderen. Om je eenzaam te voelen, maakt het kennelijk niet uit wat je burgerlijke staat is.
Ja, ik ben eenzaam. Niet omdat ik geen man heb. Niet omdat mijn jongens van tijd tot tijd een weekend weg zijn. Maar omdat ik naar iets verlang wat of niet bestaat, of zoals ik eens gelezen heb, pas na zeven jaar bewuste eenzaamheid op je pad zal komen.
Toen mijn oudste jongen op mijn buik werd gelegd, hing er een speciale geur om hem heen. Sommigen zeggen dat dit de geur van het vruchtwater is, het ruikt naar zoete koekjes, maar het is de geur van onvoorwaardelijke liefde. Zo ruikt God, of het Licht of de Bron waar we vandaan komen. Je kunt een lang leven hebben zonder je ooit bewust te worden van deze oorsprong, die nog immer in jezelf aanwezig is. Maar het zintuiglijke geheugen is zoveel beter dan het verstandelijke geheugen. Ik rook de Almachtige Goedheid en wilde haar terug.
Misschien als mijn oudste jongen nooit die nacht bij me vandaan was gegaan, ik er verder niet over nagedacht zou hebben. Maar de liefde die hij meebracht, is groter dan wat ik hier op aarde ken. Zonder kinderen zou ik mij wellicht nooit bewust zijn geworden van dit, waar ik naar verlang, weer terug te vinden in mijzelf. Want juist door zijn afwezigheid werd ik mij bewust dat het nergens anders te vinden valt dan in jezelf. Geen man of kind kan dat vervullen, hoewel je het kunt aanschouwen in een ander, zoals ik dat bij mijn jongens kan. En zoals mijn ex-doordeweekse dinsdagse minnaar dat even bij mij kon. Hij zei eens: ‘Als ik met je vrij, verandert je geur, je begint zo zoet te ruiken.’
Niemand is een constante factor in je leven, behalve jijzelf. Van het eerste tot en met het laatste uur kun je alleen altijd op je eigen aanwezigheid vertrouwen. Ik heb dat reeds jong geleerd. Ja, ik ben moeder van twee prachtige jongens, dat zal ik altijd zijn. Maar zij zijn niet van mij, behoren mij niet toe. Gebruikelijk is dat je een jaar of achttien krijgt om te wennen aan het feit dat zij zonder jou een eigen individu zijn. Dat ze jou niet nodig hebben.
Het is fijn je bestaansrecht te ontlenen aan een ander maar in feite heeft niemand je nodig. En jij hebt niemand nodig. Alleen jezelf. En toch heb ik mijn jongens nodig.
Als een kind geboren wordt, slaat dat een opening in de aura van de moeder. Zodra zij het kind in de armen neemt en zeker wanneer zij het borst voedt, wordt deze opening weer gedicht. Zo rond het tweede levensjaar gaat een kind een steviger eigen aura vormen en voor de moeder staan, maar de energievelden vloeien nog continu in elkaar over. Het is pas rond het zevende levensjaar dat het kind naast de moeder komt te staan en de aura’s loskomen van elkaar. In de antroposofie raden ze zelfs aan dat een kind voor het zevende levensjaar niet uit logeren zou moeten gaan.
Elke keer dat mijn jongens bij mij vandaan gaan, voelt als een amputatie waar ik de ene keer beter tegen bestand ben dan de andere keer. Ik ervaar fysiek hun afwezigheid en soms doet dat vreselijke pijn. Pijn en verdriet maken bewust. Noem me depressief, ondankbaar of ontevreden, het maakt me niet uit. Ik weet wat ik voel, zoals ik weet wat ik niet voel. Ik weet wat ik mis, zoals ik weet wat ik heb.
Mooiste moment van de dag: Met mijn jongens op de fiets na het verjaardagsfeestje. Mijn jongste jongen voorop, mijn oudste jongen achterop. Mijn aura voelt weer compleet. Nu mijn ziel nog.

Zaterdag 20 augustus 2005

2005-08-20T23:58:00.000-07:00

Tien mensen die mij ooit op één of andere manier, langer of korter, voor even of voorgoed, in de steek hebben gelaten en vaak inruilden voor iets of iemand anders, meestal juist op het moment dat ik uit liefde heel erg mijn best voor die persoon had gedaan, wat niet wil zeggen dat ik ze dat nu nog kwalijk neem, zo gaan de dingen nu eenmaal, maar me wel eens doet afvragen hoe het toch komt dat iedereen die me echt dierbaar is of was, geen constante factor in mijn leven is en misschien neem ik links en rechts ook nog wel eens iemand iets kwalijk ook:

10. De piloot, daags na onze eerste echte liefdesnacht, voor een opleiding in Amerika.
9. Mijn zus, die verkoos een jaar junior high te volgen in Amerika en mij in mijn eentje op twaalfjarige leeftijd in de echtscheidingsshit van onze ouders liet zitten. Wat inhield dat ik doordeweeks mijn moeder troostte en oplapte na de rotweekenden waarin ik als buffer diende en mijn vader - die voor zijn werk alvast vooruit verhuisd was - weer bij ons verbleef.
8. Mijn moeder, die nadat zij een laatste poging gewaagd had, besloot terug te keren naar het - vanuit Groningen, waar we uiteindelijk weer met zijn vieren woonden, bezien - verre westen en meer dan genoeg had aan het zoeken naar zichzelf in haar uit één kamer bestaande nieuwe woning. Ze stapte niet eens meer in de trein voor mijn verjaardag of diploma-uitreiking.
7. Mijn vader, die niet de moeite nam mij te bedanken voor het jaar goede huishoudelijke zorgen voor hem en mijn zus die ik als veertienjarige vol verve op mij genomen had, maar zei: ‘Dit is mijn nieuwe vrouw, jij kunt weer kind zijn en thee met haar drinken als je uit school komt en je krijgt drie maanden de tijd om je aan te passen en dat leuk te vinden, anders ga je naar een internaat.’
6. De kleine prins, die zes dagen nadat ik bij hem was geweest, liet weten nu verkering te hebben. Het was de manier waarop die er zo vreselijk inhakte, niet het feit op zich. Ook al deed hij me de schouders rechten, ik had niet eens de tijd gekregen om verliefd op hem te worden, laat staan dat hij mijn hart heeft gebroken. Maar ik dacht en vond dat ik mijn portie van inwisselen en doorschuiven er wel op had zitten. Ik heb met name het Universum hierom vervloekt, dat zij nog een dergelijk klein cadeautje voor mij in petto hadden door juist déze man op mijn pad te brengen. Ik kan ze er trouwens nog steeds bij tijd en wijle om vervloeken. Deze ‘nog één keer door zo’n ervaring te moeten gaan,’ was er wat mij betreft echt één teveel. Konden ze daarboven niets anders bedenken om me aan het gitaar spelen te krijgen.
5. De vader van mijn jongens, twee weken nadat ik hem geholpen had zijn droombaan te verwezenlijken en het in de voorafgaande maanden even leek of we samen goed door de wat moeilijkere periode heen waren gekomen, want meer was er eigenlijk niet aan hand. Juist op het moment dat ik mijn derde kind aan het verliezen was in een miskraam, kroop hij op zijn huidige vriendin. Die baan is inmiddels niet meer. We zaten er kennelijk aan alle kanten vreselijk naast.
4. Mijn jongens, elk weekend dat ze naar hun vader gaan, hoe goed het ook is dat ze contact hebben - daar heb ik heel erg mijn best voor gedaan - en er graag naar toe willen.
3. Mijn oudste jongen, een paar uur na zijn geboorte. Ten gevolge van onderkoeling leek het de verloskundige een goed plan als hij toch even een couveuse opzocht. Vanwege een nabevalling met teveel bloedverlies, mocht ik niet vervoerd worden. Daar gingen ze dan, midden in de nacht, de vader, mijn moeder en mijn kersverse kind. Dat was het eenzaamste moment in mijn leven. Alles wat me dierbaar was in de auto naar het ziekenhuis. Ik bleef alleen thuis achter.
2. Nogmaals de vader van mijn jongens, die het zo druk had de eerste twee jaar na de scheiding met zichzelf, allerhande schuldgevoelens en haatgevoelens naar mij, dat hij regelmatig weken achtereen wegbleef zonder een woord, zelfs zo ver ging dat hij mijn jongens op school verbaasd en verdrietig liet wachten op een papa die maar niet kwam op dagen, om vervolgens weer zijn advocaat brieven te laten sturen dat hij ze toch echt elk ander weekend moest hebben en alle halve vakanties, maar dat ík wel flexibel diende te zijn in verband met zijn werk. Hij heeft mij nog geen vinger toegestoken om dit traject voor mijn jongens en mijzelf iets eenvoudiger te maken en ik heb vaak mijn eigen hand over mijn hart moeten strijken.
1. God, het Licht, het Universum of hoe je het ook wilt noemen.

Mooiste moment van de dag: Joni Mitchell’s ‘Down To You.’ Het moet wel het mooiste liedje zijn dat er bestaat.

Everything comes and goes
Marked by lovers and styles of clothes
Things that you held high
And told yourself were true
Lost or changing as the days come down to you
Down to you
Constant stranger
You’re a kind person
You’re a cold person too
It’s down to you
It all comes down to you

Vrijdag 19 augustus 2005

2005-08-19T23:15:00.000-07:00

Jezus Mina, hoe tegennatuurlijk kan een mens bezig zijn? Het schizofrene bestaan van de alleenstaande moeder: Omdat het alweer zo ver was en mijn jongste jongen ondanks de nu nog maar 38.9 de verleiding niet kon weerstaan, toch maar meegegeven aan zijn vader. Een ziek kind uitzwaaien met rode koortswangen is geen pretje. Aanvankelijk zou hij bij mij blijven maar het verdriet de grote broer te moeten missen was groter dan de wens bij de geborgenheid van mama te blijven, dus stapte hij toch in de auto. Afgezien van alle gedachten in mijn hoofd hierover, gaat zelfs mijn lichaam in protest. Het wordt er misselijk van en het raakt uitgeput. De omschakelingen zijn te groot.
Van lekker, met zijn allen eindelijk weer thuis de laatste vakantiedaagjes doorlummelen, alvast weer enigszins in het ritme komend van school- en daarbij behorende bedtijden, naar heftige doorwaakte nachten en lamgeslagen dagen vanwege een doodzieke oudste jongen, dan toch die de-wekker-gaat-weer-stap zetten met in alle vroegte boterhammen smeren en avondeten op het oude vertrouwde tijdstip, om vervolgens weer de volle verantwoordelijkheid voor dit keer een doodzieke jongste jongen op je nemen en dan abrupt niets.
Vermaak jezelf maar mama, eet wanneer je wilt, of niet, drink zoveel je wilt en probeer er niet aan te denken hoe afschuwelijk je dit vandaag vindt en voor morgenochtend, sta op wanneer je wilt, niemand heeft je nodig.
Ja, woensdag was het fijn dat je bedankte voor die fotoklus omdat jij vond dat er een ouder op het schoolplein moest zijn voor de eerste echte officiële schooldag - met voor de één een nieuwe juf en voor de ander weliswaar een vertouwde juf en klaslokaal maar zonder de aanwezigheid van een grote broer - en papa niet een half uurtje eerder weg kon van zijn werk zodat jij wél centjes kon verdienen. Donderdag was het fijn dat je extra veel tijd had om de schoolverhalen aan te horen en naast ons te zitten terwijl je koorts- en nog zwaar na hoestende bolletjes streelde, en vrijdagochtend was het fijn dat nog een fotoklus niet doorging want zo kon je lekker thuisblijven bij je zieke kind maar nu, dit weekend, zoek het maar uit. O ja, vergeet niet ons zondagmiddag op te pikken bij een jarig vriendje waar papa ons zondagochtend uit de auto gooit. En zorg jij dan nog even voor een achteraf cadeautje voor het feestvarken, want dat kan jij zo goed?
Het klopt niet, het is tegennatuurlijk. De overgangen zijn me dit keer, in te korte tijd, veel te groot en te vaak. Tot overmaat van ramp moest mijn gitaar ook nog eens naar de reparateur vanwege een of ander ingesleten snaarbegeleidertje of weet ik hoe dat heet, waardoor er drie snaren aanlopen op de eerste fret. Ik ben volledig onthand. Maar dan ook volledig.
Mooiste moment van de dag: Tja. Net even de vader van mijn jongens gebeld. Mijn jongste jongen is herstellende, de koorts begint te zakken. Ik mag met goed fatsoen gaan drinken vanavond. Dat ga ik dus maar doen met een goede vriend die begrijpt dat ik soms even mijn hart moet luchten en dat het dan weer over is. Die niet allerlei goedbedoelde opmerkingen gaat maken maar gewoon twee bier besteld. Die even zijn eigen werkstress spuit omdat hij weet dat ik dan niet ga zeggen: ‘Nou, dan verkoop je toch de hele boel,’ omdat ik weet dat het bij hem ook zo weer over is. Die mij zijn gitaar leent zolang de mijne uit logeren is. Hoewel mijn jongste jongen dat vast niet verstandig vindt want toen ik vanochtend even de gitaar van een buurvrouw op schoot had, zei hij: ‘Deze klinkt anders dan die van jou, daar moet je niet teveel aan wennen.’ We hadden het trouwens wel heel gezellig deze ochtend met zijn tweeën, tussen de koortsaanvallen, babbelde hij er lustig op los. Ik had best een weekendje alleen met hem willen zijn, want één op één momenten komen nauwelijks voor in dit huis. Het is met zijn drietjes of in je eentje.

Donderdag 18 augustus 2005

2005-08-18T22:03:00.000-07:00

Zowaar, ik was vanochtend ook nog de moeite waard om iets tegen te zeggen. De klusjesman wenste mij een fijne dag toe.
Fijne-dag-wensers of fijn-weekend-wensers zijn geen doorkomers. Zelfs niet als zij nadrukkelijk hun hand op je arm leggen en je diep in de ogen kijken. Iemand waar je iets van wil of iets mee wil, wens je geen ‘fijne dag.’ Daar is niets flirterigs aan. ‘Fijn weekend’ bewaar je voor collega’s of vrienden, ‘fijne dag verder’ zeggen de caissière’s bij de Albert Heijn.
Nee, dan de huisvriend, die wel eens het kind komt halen als paps en mams niet kunnen en waarvan mij al eerder opgevallen was dat hij waanzinnige zoenlippen heeft. De conversatie voor het schoolplein over het kwijtgeraakte kind en hoe de ouders hem dat niet in dank zouden afnemen, of misschien juist wel, had een veel hoger flirtgehalte. Of het echt hoog was weet ik niet. Ik heb er zo langzamerhand niet zo heel veel verstand meer van, maar lekker zijn die lippen wel. Om naar te kijken, vooralsnog.
Mooiste moment van de dag: Mijn jongste jongen is nu geveld door hoge koorts. Voor de tweede keer binnen een week, nam de buurman voor mij de hoognodige boodschapjes mee terwijl hij zelf al de hele middag van huisartsenposten naar eerste hulpposten was gefietst met achterop een gewonde zoon. Maar ja, bij thuiskomst kon daar de moeder de liefdevolle verzorging van de - met zijn pink tussen de schoolvoordeur geknelde - buurjongen weer op zich nemen. De bovenbuurman had trouwens ook al aangeboden beschikbaar te zijn voor nachtelijke-nood-oppasdiensten en dagelijkse boodschappen. Beter een goede buur dan een verre vriend. Maar het ziekenbezoek dat ik zelf deze ochtend heb afgelegd bij een iets verder wonende vriendin was ook zeer aangenaam. Ik had haar gemist, de fijne zes weken zomervakantie.

Woensdag 17 augustus 2005

2005-08-17T20:45:00.000-07:00

En hoe ik mij dan toch ineens met de klusjesman in de jongenskleedkamer van combibad Brandenburg bevond…
Ik kom wel over die kleine prins heen. Ik ben ook over de klusjesman heen gekomen. Uiteindelijk kom ik overal over heen, ook al val ik soms even terug.
Mooiste moment van de dag: Wij hebben een buurmeisje van één en een half en een kwart, zoals mijn jongste jongen dat noemt. Zodra bij ons de voordeur opengaat, wil zij binnenkomen, idolaat als zij van mijn jongens is. Vandaag schoof zij spontaan aan tijdens het avondeten. Ja, ze lustte ook wel wat. Daar zat ze dan, als een kleine prinses, op een veel te grote stoel, haar koppie net boven tafel, een bakje pasta met haar handen te eten. ‘Zellig,’ zei ze. Ze trok haar schouders er bij op. ‘Zellig.’ We voelden ons alledrie vereerd dat zij het bij ons zo gezellig vindt. Wij vonden het ook gezellig, nog een vrouw erbij aan tafel. Dat gaat nog wat worden over een paar jaar, hartenbrekers als mijn jongens zijn, want o zo mooi.

Dinsdag 16 augustus 2005

2005-08-16T23:15:00.000-07:00

Maar ja, heeft het eigenlijk geholpen? Ben ik over de kleine prins heen nu ik een andere vent geneukt hebt? Het feit dat ik deze vraag stel, geeft aan dat ik nog niet geheel kleine prins vrij ben. Lekker was het in ieder geval wel.
Ik verwacht dat ik nog minstens twee andere kerels moet neuken, voor de grote berusting intreedt. Enfin, school is weer begonnen, ik heb mijn scrupules ten aanzien van de reeds gebonden man overwonnen, er ligt een wereld van mogelijkheden voor mij open.
Stom eigenlijk, dat ik mijn blikveld zo beperkt heb gehouden.
Mooiste moment van de dag: ‘Hé ja, kom maar door de poort, de grote school is waar je hoort.’ Onder een haag doorlopend - gevormd door de grote kinderen - werd mijn oudste jongen het gebouw binnen gezongen. Mijn oudste jongen gaat leren lezen en schrijven en rekenen. Wow! Gelukkig scheen ook de zon. Zo kon mijn zonnebril mijn tranen een ietwat verhullen.

Maandag 15 augustus 2005

2005-08-15T23:59:00.000-07:00

Naar aanleiding van de recente gebeurtenissen, dat wil zeggen de comments op vrijdag 12 augustus 2005, eerst even een mededeling van huishoudelijke aard: Ik geloof dat ik de enige ben die mag bepalen wat wel of niet op prijs gesteld wordt. Zoals ik al eerder ergens schrijf: ik kan gebruik maken van de mogelijkheid comments op dit blog onmogelijk te maken. Dat doe ik niet, wat betekent dat iedereen die wat wil zeggen: kort, lang, complimenteus, afzeikend, ondersteunend of zomaar een losse gedachte flodder, daartoe is uitgenodigd. Ik waardeer het wel als iedereen beleefd blijft naar elkaar en elkaar’s mening respecteert. Maar zoals ik dus open ben voor opmerkingen, is een ieder die er één achterlaat dat ook. Daarnaast beschik ik als eigenaresse ook nog eens over de mogelijkheid elke ongewenste opmerking in de prullenbak te mieteren. Tot nu toe heb ik mij daar nog niet toe geroepen gevoeld.
@ Joop. Jij bent de laatste die wat mij betreft zichzelf moet verantwoorden of verdedigen. Niemand hoeft dat van mij. Ik vraag mij alleen af waarom ik al drie jaar het gevoel heb dat ik dat wel moet doen. Toen ik vers op straat stond, was het onmogelijk dat het goed met mij ging. Als ik een onvertogen woord laat vallen in de richting van de vader van mijn jongens, schieten de wenkbrauwen omhoog over met hoeveel onverwerkt leed ik wel niet rond loop, of anders wel bitterheid (terwijl als je een relatie hebt, je best een keer pissig op je partner mag zijn), verzucht ik een keer dat ik een vent wil, ben ik desperaat of op zijn minst er teveel mee bezig, om maar niet te beginnen over de immer terugkerende vraag ‘hoe het toch mogelijk is’ want eigenlijk is dat ook een aanval. Er wordt van mij verwacht dat ik een passende verklaring geef over waarom mijn relatie met de vader van mijn jongens is stukgelopen, hoe ik het toch red zo in mijn eentje met twee kleine kinderen, waarom ik zwaar op de hand ben of vandaag juist weer vrolijk: ‘ben je soms verliefd?’ Al drie jaar lang ben ik een openbaar bezit, dat hoe het ook zij, verantwoording af dient leggen of mijzelf moet verdedigen tegen de vooroordelen die men heeft. Daar kan ik wel eens moe van worden of kwaad gezien de brutaliteit die sommige mensen hebben, want geloof me, die gaat ver.
Maar zoals alles heeft de immer terugkerende vraag ook een mooie kant. Zo lang mensen zich nog verwonderen of mijn alleenstaande status, zal het dus wel meevallen met mijn desperate, stofjesafscheidende, verzuurde pruimzijn-zijn. Het wordt pas echt erg, als mensen achter je rug gaan knikken van ‘dat begrijp ik, dat die alleen is.’
Mooiste moment van de dag: We aten roti vandaag. Mijn jongens vinden dat erg lekker, ‘omdat zij een kwart Surinaams’ zijn. Wat overigens geresulteerd heeft in een blank blond geval en een bruin donker geval. Ook al zoiets waar ik regelmatig in de Albert Heijn op zaterdagmorgen om kwart voor tien uitleg over dien geven aan wildvreemden. ‘Hebben die allebei dezelfde vader?’ (‘Yap, allebei dezelfde klootzak,’ als ik vooroordeelbevestigend bezig wil zijn) ‘Hoe kan dat nou?’ (‘Bij de één zat ik bovenop,’ en als ze m dan nog niet snappen, ‘ bij de ander lag ik onder.’) Maar goed, zij wilden dat ik Surinaams ging praten. Nou komt die kwart niet van mij, dat kan ik dus niet. Mijn oudste jongen sprak mij bestraffend toe: ‘Jij hebt wel erg slecht opgelet op school, je spreekt ook al geen Frans en geen Duits.’ Mijn jongste jongen nam het voor mij op. ‘Ach, ze spreekt toch een beetje Engels.’ Gelukkig zijn er ook een hoop mensen in mijn omgeving aan wie ik geen verantwoording af hoef te leggen. Die gewoon zien dat ik een mens ben met ups en downs, met wensen en frustraties, zoals ieder ander, maar dan ook werkelijk ieder ander.

Zondag 14 augustus 2005

2005-08-14T21:54:00.000-07:00

Ik miste vandaag mijn ex-doordeweekse dinsdagse minnaar even, wat mede kwam doordat de laatste keer dat wij elkaar gezien hebben zo aangenaam was. Een speciaal voor mij gekookte maaltijd in combinatie met en goed glas wijn, een zeer fijne massage en een cadeautje op de koop toe. Maar tegelijkertijd dacht ik: wat prettig dat het van het begin tot het einde aangenaam is geweest. Veel relaties of affaires eindigen zo rot. Zo onnodig rot. Waarom moet je na een relatie van acht jaar eerst twee jaar op iemands integriteit lopen inhakken voordat je weer enigszins normaal kunt doen? Waarschijnlijk om je eigen daad te verantwoorden aan jezelf maar jammer is het wel. Of ben je na een kortstondige affaire zo onbeschoft dat uit je nulreactie kennelijk moet blijken dat het wat jou betreft is afgelopen. Vermoedelijk omdat je zelf ook niet goed snapt waarom. Maar je zadelt de ander zo wel op met een hoop bagger om doorheen te ploegen voordat deze weer uitkomt bij de goede momenten. Je kunt toch ook gewoon dank je wel zeggen.
Mooiste moment van de dag: Vanmiddag lekker met mijn jongens spelletjes zitten doen. Wat het poezenkaartspelletje betreft ben ik nog wel een duchtige partij voor ze, maar ze memorieën mij er lachend uit. Die hoofden zijn nog zo schoon. Daar zit nog zo weinig overtollige informatie in.

Zaterdag 13 augustus 2005

2005-08-13T22:47:00.000-07:00

Kijk, now we’re getting somewhere. Ik stel natuurlijk niet de juiste vraag. Dat scheelt weer vier jaar psychoanalyse. Ik, of met name vele anderen eigenlijk, houden zich bezig met hoe het mogelijk is dat zo’n mooie etc, maar de vraag dient natuurlijk te zijn: Hoe komt het dat ik al die hordes leuke vrijgezelle mannen die mij dagelijks benaderen zodra ik mij buitenshuis begeef (not) afschrik? Geïnspireerd door Joop, tien afschrikwekkende redenen:

10. Ik ben zwaar op de hand.
9. Weken geleden heeft iemand eens een grote gaap achtergelaten als comment: ik ben slaapverwekkend. Niets enger dan de ingekakte sleuropwekkende vrouw.
8. Ik ben lief.
7. Ik ben wijs. Dat lijken an sich geen redenen maar een dumpsms-je dat ik ooit eens heb ontvangen, begon met de woorden: ‘je bent een lieve wijze vrouw’ en een dumpmailtje dat ik ooit eens heb ontvangen, eindigde met de woorden: ‘dag lieve wijze watervrouw.’ Lief en wijs is kennelijk een dodelijke combinatie en bezorgt menig man die ik ontmoet koude rillingen.
6. Ik geloof dat we wel mogen zeggen dat ik een eerlijk mens ben. Teveel eerlijkheid kan heel beangstigend zijn. Ik bezorg mijzelf ook wel eens de kriebels.
5. Maar waar ikzelf persoonlijk echt hard weg voor zou hollen, is dat ik bijna altijd alles weet. Niets verbaast mij of schokt mij. Ik heb het al gedroomd, gezien, gevoeld, of anderszins doorgekregen. Omdat ik snap dat dat niet normaal is, houd ik die informatie meestal voor mij, maar ik maak natuurlijk wel eens de vergissing mij te verspreken.
4. Echter, het zou kunnen dat ik daardoor overkom als een koele kikker. Parship raadde mij natuurlijk ook al aan eens wat vaker uit dat evenwichtige midden te gaan waarin ik mij volgens de TEST bevind, maar ja, schiet ik eens een keer lekker door, schrik ik gelijk de eerste beste kerel af. Wat te doen, wat te doen.
3.
2.
1.
De laatste drie zijn open zoals je ziet, mijn blog is nog niet ten einde. Ik ga ervan uit dat er best nog wel eens iemand langs zal surfen die meent mij te kennen en vervolgens een opmerking achterlaat waarom hij nooit meer terug zal keren op moeders en minnaars. Maar ook een ieder die vaker leest en een suggestie heeft, is van harte uitgenodigd deze lijst verder aan te vullen. Zoals ik al zei, dat scheelt vier jaar psychoanalyse en des te eerder ik er uit ben, des eerder kan ik mijn gedrag aanpassen, dat wil zeggen wenselijk maken want ik wil natuurlijk dolgraag, maar dan ook dolgraag een man om mij gezelschap te houden tijdens de nachtelijke uren doorgebracht bij een zieke jongen en het is tevens heel handig als hij de volgende dag even de boodschapjes doet terwijl ik verder waak.

Mooiste moment van de dag: De koorts is gezakt naar 39 graden.

Vrijdag 12 augustus 2005

2005-08-12T23:59:00.000-07:00

Maar zelfs de weduwnaar kon niet laten de vraag te stellen: ‘Hoe kan het dat zo’n mooie vrouw…’
Gezien zijn situatie wel grappig dat hij nog oog heeft voor zo’n futiliteit maar ik dacht even: Ik lijk Goddomme het achtste wereldwonder wel. Wellicht moet ik mijzelf aanbieden als attractie op de Parade volgend jaar. Komt het zien, de mooiste vrouw zonder man! Dat is nog eens wat anders dan een dame met een baard.
Ik kan natuurlijk ook van mijn huis een museum maken. Welkom in de wondere wereld van de wonderschone manloze moeder. Beetje bijbeunen, een eurootje entree is toch niet zoveel? Dat hebben mensen er vast wel voor over. Utrecht is tenslotte ook in bezit van een aboriginalmuseum. Dus waarom niet zoiets.
Mooiste moment van de dag: Eigenlijk vond ik vandaag een kutdag. Laten we eens een zinnige vraag stellen: Hoe kan het dat een dergelijke chagrijnige en slechte moeder als ik soms ben, zulke prachtige parels van onvoorwaardelijke liefde - als mijn jongens zijn - om zich heen heeft lopen? Waar heb ik dat aan te danken? En waarom ligt mijn oudste jongen nu met hoge koorts op de bank te ijlen en vervloek ik de vader van mijn jongens die mij eerst vanmiddag al van drie tot kwart voor zes de vraag heeft laten beantwoorden waarom papa er nog steeds niet is en nu weer lekker in het westen zit met zijn nieuwe familie terwijl de stress mij door het lijf schiet hoe deze steeds hoger wordende koorts op te lossen en wat te doen indien we naar het ziekenhuis moeten en heb ik geen auto voor de deur staan maar weet ik dan weer wel dat kiwi’s verkoelend werken en zit ik hem dat vervolgens te voeren, onderwijl bedenkend welke van de buren ik zal vragen bij mijn jongste jongen te blijven en welke ik zal vragen mijzelf met mijn oudste jongen naar het ziekenhuis te brengen als de kiwi’s en de zoute chips en de kruidenthee hun werk niet doen? En waarom zijn bij een moeder van school na een uit de hand gelopen echtscheidingsprocedure vol wederzijdse vuilbekkerij de kinderen uit huis geplaatst en waarom heeft een moeder uit mijn yogastudio negen maanden na de dood van haar tweejarig dochtertje, samen met haar man zelfmoord gepleegd? En waarom interesseert me dat nu geen fuck en loop ik alleen bezig te zijn op dit moment met in gedachten te kankeren op de vader van mijn jongens terwijl ik ondertussen met mijn langzaam op aarde terugkerende oudste jongen genoeglijk zit te praten over de tijd dat papa nog bij ons woonde en hadden we bijna het fotoalbum tevoorschijn gehaald van gelukkiger tijden ware het niet dat hij weer in slaap is gevallen? Waarom kan de ene vrouw geen kinderen krijgen en is een zestienjarige in verwachting van haar voogd van ver in de veertig en waarom is jouw vrouw dood en je dochter moederloos? Want dat was wat de weduwnaar mij vroeg toen hij mij de vraag stelde hoe het kon dat zo’n mooie vrouw als ik geen man heeft.
Omdat ik Godvergeten sterk en dapper ben, net als jij. En omdat onze kinderen nog dapperder en sterker zijn. Daarom.

Donderdag 11 augustus 2005

2005-08-11T23:59:00.000-07:00

De weduwnaar en ik kennen elkaar al zo’n kleine twintig jaar. Wij zijn vrienden. Maar niet van het soort dat wekelijks met elkaar belt of toch minstens elke drie maanden contact met elkaar heeft. Wij hebben intervallen van jaren. Zo heeft zijn vrouw rustig de afgelopen jaren opgevreten kunnen worden door kanker zonder dat ik dat wist. Vijf maanden geleden dood kunnen gaan, zonder dat ik daarvan op de hoogte ben gesteld. Onze laatste samenkomst betrof de kraamborrel van mijn jongste jongen, zijn dochter toen net een jaar oud. Je begrijpt, er viel een hoop bij te praten.
In de feel-good-movie was de scène in het café vast geschrapt. Is het gepast om zo snel na de dood van je vrouw te praten over hoe je eigenlijk op dit moment maar naar één ding verlangt? Namelijk naar seks. Mag je de grap maken ‘dat je van chemo niet geil wordt?’ Zoals ik even daarvoor de gouden tip onthuld had hoe de resterende zwangerschapskilo’s kwijt te raken: een goed stukje echtscheidingsstress. ‘Mijn tieten kwijt maar mijn armen terug.’
In de feel-good-movie ontmoet de alleenstaande moeder vaak een weduwnaar. Die heeft namelijk een schoon verleden, niet dat van een vreemdganger, zoals de gescheiden vader in werkelijkheid wel vaak heeft. De onschuldige moeder verdient een onschuldige vader. Na gepaste tijd - dat wil zeggen als het ergste leed geleden is - ontmoeten zij elkaar en langzaam terwijl de kinderen samen spelen, bloeit de romance op. Dat is een mooi verhaal, een happy end. Aan het kutbegin wordt nauwelijks aandacht besteed. Een traantje bij een graf hier, een extra-benadrukkend-wat-voor-een-klootzak-de-ex-is-telefoontje daar, en ze leefden nog lang en gelukkig.
De weduwnaar en ik zullen niet lang en gelukkig leven, althans niet met elkaar. Ik heb niet de hots voor hem, noch ben of zal ik verliefd op hem worden. Je kunt natuurlijk zeggen dat ik op deze manier van tevoren elk geluk uitsluit door zo snel tot de conclusie te komen maar ik weet wat ik weet. Bovendien kennen wij elkaar lang. De gecompliceerd vallende dominostenen van het lot leiden in ons geval niet tot elkaar. Maar ik sluit niet uit dat wij wellicht een dezer dagen het bed zullen delen.
Een yogalerares, die nogal van de tantra is, heeft mij eens haar man aangeboden. Ik heb bedankt. En omdat ik toen nog geloofde dat ik niet van de getrouwde mannen was en omdat ik geen hormonale activiteit gewaar werd bij het aanschouwen van haar echtgenoot. Dat laatste is toch eigenlijk een minimaal vereiste voor mij maar gisteren in het café dacht ik: waarom niet als ik je zo kan helpen. Je bent mijn vriend. Schouders genoeg in je omgeving, die hoef ik je niet aan te bieden. Jij hebt behoefte aan een kut en ik heb er één.
De ontmaagding van de weduwnaar is vast geen eenvoudige seks. Vier jaar van woekerende cellen neuk je niet schoon van je af. Kan je dat dan niet beter met iemand doen die je vertrouwt? Bij wie je met een gerust hart kunt janken. Je snot tussen haar borsten kunt afvegen.
Ik heb ook gejankt, toen de kleine prins de alleenstaande moeder ontmaagde. Maar ik heb gewacht tot hij sliep. Ik wilde niet dat hij dat zag. Hij was te jong om dat te begrijpen. Zou er van alles over gedacht hebben wat er niets mee te maken had. Bij mijn doordeweekse dinsdagse minnaar kon ik wel janken toen hij mij aankeek. Zoals hij dat ook bij mij kon. Verbonden in ieder je eigen shit. Dat is de rijkdom die zij te bieden heeft.
Niet alles wat je er zogenaamd van kunt leren, of hoe je er sterker door wordt. Maar het besef van emotionele armoede waar veel mensen in leven. En dat besef maakt dat je nooit niet, met niemand niet, zou willen ruilen. Want jij hebt iets ontdekt waardoor je werkelijk beseft dat je een gezegend mens bent. Niet altijd, niet continu. Maar één werkelijk gezegende seconde is goud waard. ‘Echter onmogelijk uit te leggen aan mensen die dood alleen maar zien als iets slechts.’ Dat was de tweede frustratie van de weduwnaar: de conventies.
Mooiste moment van dag: Met mijn jongens naar de bovenbuurvrouw gezwaaid terwijl zij vandaag voor het eerst na haar Brazilian Wax, zoals zijzelf haar chemokuur noemde, zonder pruik de honden uitliet. Zij droeg haar pruik voor de buitenwereld, vertelde zij mij eens. De omgeving ziet liever niet dat je de dood in de ogen kijkt. En zij had niet de energie om zich steeds weer te verantwoorden. Pruik op, niemand die het ziet. Niemand die er last van heeft.

Woensdag 10 augustus 2005

2005-08-10T22:55:00.000-07:00

De alleenstaande moeder heeft de weduwnaar ontmoet.
Mooiste moment van de dag: Hoe de feel-good-movie in werkelijkheid eigenlijk gewoon een kutfilm is.

Dinsdag 9 augustus 2005

2005-08-09T21:10:00.000-07:00

Maar zo kan ik ook wel eens verbaasd zijn over hoe ik de eerste op de lijst ben van familie om de belastingteruggaaf mee te delen. Of hoe het overduidelijk is dat de nog goede koelkast, die na de verbouwing niet meer in de keuken past, naar mij gaat. Of hoe ik door vriendinnen getrakteerd wordt op avondjes uit: ‘omdat ik de oppas al moet betalen, of gewoon, omdat ik aangenaam gezelschap ben.’
Ik haal daar niet mijn neus voor op. Voel mij niet te trots dat te accepteren. Zo is het nu eenmaal even. Ik zeg dankbaar ‘dank je wel’ en tel mijn zegeningen. Dat zijn er veel. Zeer veel.
Mooiste moment van de dag: Ik had vandaag een mooiweerboeking, dat wil zeggen dat de klus alleen doorgaat bij mooi weer. Zonder pardon stapte mijn zus in haar auto, op haar vrije vakantiedag, om bij mij te wachten op het beslissende telefoontje. De fotoshoot is verschoven naar morgen. Dus blijft zij een nachtje slapen, om op nog een vrije vakantiedag, op mijn jongens te passen. Die overigens speciaal voor haar, blij als ook zij met de komst van hun tante waren, vanochtend de T-shirts hadden aangetrokken die ze van haar hadden gekregen.

Maandag 8 augustus 2005

2005-08-08T21:47:00.000-07:00

Ik ben wel eens verbaasd waar mensen tegen mij over klagen. Zo stond laatst een van mijn buurvrouwen tegen mij verslag te doen over hoe ze het wel leuk in Griekenland had gehad met haar twee dochters van zeventien maar dat ze na een week toch wel een volwassen persoon miste om mee te praten. En ze was blij dat ze na twee weken het hotel en de hitte mocht verlaten en zich weer tegen haar man kon schurken, die wegens omstandigheden niet mee had gekund.
Of deze, hoe lastig het wel niet is om allemaal werklui in je huis te hebben die een serre aanbouwen. Of een ombouwkast voor de ketel, die wél 750 euro kost. Het was ook al zo’n gedoe om de hypotheek te verhogen. En weet je wel hoe zwart het gat is waar je invalt als manlief drie dagen eerder met de kinderen naar de camping vertrekt en jij het huis helemaal voor jezelf alleen hebt?
Maar zo kom ik ook wel eens moeders tegen die zeggen jaloers op mij te zijn dat ik zo lekker vaak zonder kinderen ben, zo lekker veel tijd voor mijzelf heb.
Ik mis al drie jaar - waarvan toch wel zeker twee uit een hoop shit bestonden, al was het maar voor mijn jongens - een volwassene om mijn dagelijkse beslommeringen mee te delen. Maar naast de twee freelance - dus altijd weer afwachten of er werk is – banen en de fulltime verzorging voor mijn jongens, heb ik inderdaad veel tijd om ’s avonds uren ongestoord gitaar te spelen. Ik mag vaak blij zijn als ik het einde van de maand haal, laat staan dat er iets valt aan te bouwen aan mijn gesubsidieerde - met urgentie verstrekte - huurwoning. Maar mocht de ketel kapot gaan, die krijg ik dan wel voor niks, God zij gedankt, maar mijn wasmachine… Over op vakantie gaan, praten wij hier in huis niet. Voor ons is vakantie zes weken geen school, maar dat is misschien wel zo relaxed, als ik al die andere stressverhalen aanhoor. En elke drie weken zijn mijn jongens een weekend weg. Dat is begonnen toen mijn jongste al anderhalf was.
Het is goed hoor, ik ben blij dat ik nog uitstraal dat ik het allemaal begrijp maar soms denk ik wel eens: mensen weet wat je wenst, want het zou wel eens uit kunnen komen. En weet waar je over klaagt, want je zou het van de ene op de andere dag kwijt kunnen zijn.
Mooiste moment van de dag: Mijn oudste jongen kwam mij vanochtend vroeg wakker maken omdat, zoals hij zei: ‘De zon schijnt. Als je nú opstaat, mama, dan kan je nog even lekker een kopje koffie in de zon drinken voordat het weer gaat regenen.’ Tel uw zegeningen, hoe klein ze ook mogen zijn.

Zondag 7 augustus 2005

2005-08-07T21:46:00.000-07:00

Toen ik vandaag in de spiegel keek, dacht ik ineens, ik zie er ook echt uit als een alleenstaande moeder. Ik herken ze altijd. Ze heeft iets verdwaalds over zich en iets vrijgevochtens. En net iets teveel verdriet in haar ogen gezien de leeftijd van haar kind of kinderen. Misschien was vandaag wel de eerste keer dat ik mijzelf herkende. Maar ik keek naar mijzelf en dacht: wat zou je anders kunnen zijn, Nicoline.
Mooiste moment van de dag: Lang geleden zei de kleine prins eens tegen mij, toen ik even één van zijn vele gitaren vasthield: ‘Hij staat je goed.’ Ik heb mijn hele leven gitaar willen leren spelen maar ik mocht niet op les om de doodeenvoudige reden dat mijn zus niet fanatiek genoeg haar pianolessen had geoefend. Op een gegeven moment vond ik mijzelf te oud geworden om nog een instrument te leren bespelen. Maar afgelopen februari dacht ik: fuck it, ik wil dit. Ik heb mijn eerste liedje gecomponeerd, anderhalf jaar eerder dan ik verwacht had. Het zijn wel zeker niet de meest moeilijke akkoorden maar ik ben zo trots op mijzelf. Ik wist al veel langer dat mijn ontmoeting met hem enkel iets te maken had met het ‘forceren van een doorbraak’ zoals ze dat bij Zen noemen. Maar dit overtreft mijn stoutste dromen.

Zaterdag 6 augustus 2005

2005-08-06T22:18:00.000-07:00

Ik ben trouwens niet de enige hier in huis die vindt dat het lang genoeg geduurd heeft. De tien wensen van mijn jongens omtrent mama’s nieuwe vriend:

10. Hij moet bereid zijn terstond bij ons in te trekken. Dat vinden ze allebei.
9. Of hij dan bij mij in bed mag, is dubieus. Wel zijn zij het er over eens dat hij anders bij hun op de kamer mag slapen.
8. Mijn oudste wil graag dat hij grote ballen heeft. Daarmee bedoelt hij spierballen.
7. En een tatoeage zou hem ook wel plezieren.
6. Mijn jongste hoopt dat hij goede manieren heeft.
5. En altijd zijn bord leeg eet. ‘Dat vind jij toch belangrijk, mama?’
4. Beiden zouden graag zien dat hij van stoeien houdt. Het liefst na het eten.
3. En het leuk vindt hun van school te halen.
2. Voorts moet hij lief voor mij zijn.
1. En mag hij nooit bij ons weggaan.

Mooiste moment van de dag: Gelukkig kon ik de wens van nog een Harry-Potter-Legodoosje vrij eenvoudig in vervulling laten gaan. En ook al heb ik als echt meisje geen Legoverleden, toch was ik in staat een solide toren te maken van wel drie etages hoog. Dat vonden mijn jongens heel knap van mij.

Vrijdag 5 augustus 2005

2005-08-05T22:02:00.000-07:00

Toen ik een paar dagen geleden de sex-met-je-ex-doordeweekse-dinsdagse-minnaar-wip had, vroeg hij hoe het stond met de overige mannen in mijn leven. Ik zeg, ‘nou, dat zal ik je vertellen. Eergisteren lag er op mijn kleed, maar onder mij, een halfnaakte vrijgezelle man van eind twintig, die nadat ik hem gemasseerd had, zijn T-shirt aantrok en naar huis ging. Gisteren had ik een afspraak met een man die niet thuis gaf.’
Verbaasd schudde hij zijn hoofd. ‘Idioten. Die mannen zien niet wat voor een verrassing jij bent.’
Eindelijk eens een keer iemand die vindt dat het niet aan mij ligt.
Mooiste moment van de dag: De aanblik op mijn slapende jongens. Omdat het grote vakantie is en zij zoveel dagen van huis zijn geweest, mogen mijn jongens bij hoge uitzondering een paar nachtjes bij mij in bed. Deze ochtend was ik, wat zelden voorkomt, eerder wakker en op. De volledig ontspannen koppies, de een zo blond, de ander zo donker, dicht tegen elkaar. Een verdwaald been over het lichaam van een broer geslagen. Wat een geschenk. Nog steeds. Elke dag weer.

Donderdag 4 augustus 2005

2005-08-04T22:59:00.000-07:00

Ik geloof overigens niet dat ik de enige ben die worstelt met mijn roeping of talent. De halve mensheid gaat dat gevecht aan. Je hoeft niet persé een kunstzinnig beroep te ambiëren of te hebben om er niet uit te komen.
Wil jij dit, wat je nu doet, echt de rest van je leven doen? Of heb jij nog ergens een achterdeur die pas open mag gaan over twee jaar, of vijf, of na je pensioen? Waarom maak jij die studie niet af? Of open je de zaak niet waar je van droomt? Of verkoop je juist niet de hele handel? Waar ben jij bang voor? Weet jij dat al?
Mooiste moment van de dag: Mijn jongens en ik gingen vanmiddag naar Aad Piraat, de stoerste zeerover die er bestaat. Mijn jongens waren niet bang, ik was niet bang, wat heet, moeders had sjans. ’s Avonds tijdens het tandenpoetsen, vraagt mijn oudste jongen met een veelbetekenende blik ineens aan mij: ‘Hoe oud denk je eigenlijk dat Aad is? Net zo oud als jij?’ Waarop ik zeg: ‘Nee, ik denk dat Aad wel iets jonger is. Hoezo?’ Hij begint te giebelen. ‘Nou, je wilt toch graag een jongere man.’ Hoog sensitief kind, zelfs met een ooglap ontgaat hem niets. We hebben nog een half uur na zitten lachen met zijn tweeën. De idee. Moeders, minnaars en muiterij. Ay ay kapitein!

Woensdag 3 augustus 2005

2005-08-03T20:32:00.000-07:00

Het was geloof ik Gerard Reve die zei dat de eerste tien pagina’s van een roman altijd dienden te worden verscheurd.
Hadden ze dan niet geschreven hoeven worden? Natuurlijk wel. Die eerste tien pagina’s, waar vaak de meeste, en daarom te veel, aandacht aan besteed wordt, zijn nodig om het verhaal op gang te krijgen, of zo je wilt, om in te pluggen op andere dimensie. De eerste worsteling is nodig om je over te geven aan het verder vanzelf gaan van het verhaal. Schrijven is als het leven zelf, alles is nodig om ergens te komen. Het grote verschil is daarna wel dat je mag schrappen, moet schrappen ook. Alles wat niet bevalt eruit.
Ik heb eens een hele roman geschreven, laat ik zeggen manuscript. Een roman impliceert dat hij gepubliceerd is. Een manuscript geeft aan dat het een stapel uitgeprinte A-viertjes betreft. Weliswaar gebonden in een plastic hoesje maar dankzij veertien bedankbrieven, de één aardiger dan de andere, nooit het nachtkastje van een ander bereikt. Een jaar noeste arbeid in twaalf zinnen van tafel geveegd.
Heeft dat ‘de schrijfster’ in mij lam gelegd? Ik weet wel dat ik makkelijker een stukkie over masturberen op het net knal dan een poging van mijzelf literair bezig te zijn.
Eigenlijk wil ik het helemaal niet hebben over de worsteling met het al dan niet getalenteerde schrijverschap van mij. Ik heb een hekel aan boeken die gaan over het gevecht met dat talent, met uitzondering van ‘Ask the Dust’ van John Fante. Bovendien, alsof elke dag naar kantoor gaan makkelijk is. Een gepubliceerd boek over het zo moeilijke bestaan van de ongepubliceerde schrijver verliest in mijn ogen elk bestaanrecht. Maar goed, er zijn wel meer boeken die wat mij betreft niet uitgegeven hadden hoeven worden. Wat niet weg neemt dat ik wel respect kan hebben voor de doorgebrachte uren achter de pc. Bovendien is mijn smaak verre van zaligmakend.
Eigenlijk wil ik helemaal geen schrijfster zijn. Ik haat de eenzaamheid achter het scherm en tegelijkertijd, als ik mij er uiteindelijk aan overgeef, is het een van de mooiste dingen om te doen. Voor mij misschien wel het enige zinnige om te doen.
Ik ben begonnen met deze blog om mijzelf weer aan het schrijven te krijgen. De verplichting op mij te nemen weer eens iets af te ronden, in plaats van het bij een eerste opzetje te laten, een half uitgewerkt stukje of soms zelfs wel tien hele pagina’s die alleen geschreven zijn om geschrapt te worden. En om voor even mijn eigen heer en meester te zijn over wat geschikt is om gelezen te worden door een ander. Het is niet dat ik niet tegen kritiek kan, maar ik was meningmoe geworden. Een geprint A-viertje roept bij een ieder kennelijk de behoefte aan de rode pen op. Dat verwijt ik niemand hoor, bovendien doe ik dat zelf, een ander iets ter beoordeling voorleggen.
Maar de voornaamste reden waarom ik nooit meer echt iets schreef, is omdat ik ergens in mijn achterhoofd de idee heb zitten dat ik ooit, in een andere dimensie een keuze heb moeten maken tussen gepubliceerd schrijfster zijn of een man hebben. Dat ik mijn ‘talent’ heb uit moeten onderhandelen. Dit, of dat, niet allebei Nicoline.
En ook al valt er nu niets meer te kiezen, want dat soort keuzes zijn behoorlijk definitief - indien dat soort keuzes überhaupt bestaan, want dat is natuurlijk nog maar de vraag, waarschijnlijker is het een verzinsel om een aardige verklaring aan mijzelf te geven voor de afgelopen jaren van prutserij - ik kan mijzelf daarom vervloeken en wil nu uiteindelijk toch liever een man dan een in de winkel te kopen boek. En tegelijkertijd is dat helemaal niet waar. Wat wel waar is, is dat de schrijfster in mij alleen wakker schijnt te worden door een - meestal in mijn optiek te vroeg gegeven of ongewenste - afscheidskus. Dat is dus mijn ware grootste angst. Een man of een roman.
Mooiste moment van de dag: Dit is tot nu toe het allerengste, want meest persoonlijke wat ik over mijzelf verteld heb. Al dat andere gaat nergens over vergeleken bij het openbaren van deze volledig belachelijke kronkel in mijn hoofd. Maar voor jou, de lezer zal dat wel anders zijn. Jij denkt misschien als je Arco (sorry) heet, lekker belangrijk maar heeft ze nou nog geneukt? Waar het antwoord overigens ja op is, maar daar kom ik nog wel op terug. Neuken, platjes, getrouwde kerels, obsessieve gedachten over een kleine prins, het is kattenpis vergeleken bij dit. Want hiermee geef ik aan, dat ik zelf in ieder geval vind dat ik over het nodige talent beschik om schrijfster te zijn. Holy fucking shit, durf je dat te beweren na die bagger van de afgelopen dagen? Nee. En zo komen wij weer uit bij Nelson Mandela. Want elke twijfel gaat uiteindelijk alleen daarover: Wie ben ik? Wijze man, die Nelson. Overigens ook mooi voorbeeld van hoe een zichzelf respecterend mens toch een hoop shit kan meemaken. En dat alles niet op te lossen valt met een simpel meer van jezelf gaan houden of een Boeddhistisch boek lezen.

Dinsdag 2 augustus 2005 - vervolg

2005-08-02T23:59:00.000-07:00

Gershom, zoals de behaarde man bleek te heten, was grappig geweest. Hij had Marjolein aan het lachen gemaakt.
Ze was een half uur te laat aangekomen in de hotelbar maar hij had rustig op haar gewacht. Hij verwachtte ook geen excuus van Marjolein, wimpelde het met een handgebaar weg. Wachten was onderdeel van zijn bestaan. O ja, had Marjolein gedacht, Trees had de man bevlekt met haar rassenkennis, ondanks dat hij geen relikwieën op het lichaam droeg, schemerde de Davidsster door zijn overvloedige beharing heen.
Marjolein zou een slechte verraadster of veiligheidsbeambte zijn geweest. Al die uiterlijke kenmerken waaraan af te lezen viel dat iemand een terrorist of dief was, ontgingen haar volkomen. Alleen bij Tjalle had ze die ene keer dat ze hem gezien had, gedacht: volgens mij ben je niet te vertrouwen, in ieder geval niet goed bij je hoofd. Hoewel zijn donkerblonde krullen en zijn fris blauwe ogen onder een paar borstelige wenkbrauwen daar nauwelijks aanleiding toegaven. Ze wijdde het dan ook maar aan die blauwe maandag dat zij in Groningen rechten had gestudeerd. De Groninger was niet zo dol op de Fries. Op de vereniging waarvan zij lid was geweest, kwam vaak het gevleugelde ‘het kan vriezen, het kan dooien, maar geef mij maar een dooie Fries’ voorbij. Niet dat de leden authentieke Groningers waren, de meeste voelden zich ver verheven boven het boerenvolk dat op vrijdagavond uit de provincie naar de stad trok. Maar als de situatie erom vroeg, viel van iedereen een vijand te maken.
Gershom had in Libanon gediend, nu was hij muzikant. Er was geen muziekinstrument dat hij niet kon bespelen maar het meeste hield hij van de gitaar. De rondingen van het hout, de zachtste aanraking die een klank voortbrengt. ‘Alsof je een vrouw op schoot neemt. Je kunt haar laten huilen met enkel je handen, er zijn geen woorden nodig om haar pijn te doen en even zo goed kun je haar troosten met slechts een verschuiving van de vingers.’
Marjolein had toen hij dat zei, even aan Erik, die huilde als een baby, gedacht. Aan Erik, die toen nog maar een uur geleden in een ander deel van de wereld onaangedaan had staan toekijken hoe Sylvia hun derde de wereld in perste. Dat hij een keer gevloekt had, kwam omdat zij hard in zijn hand had gebeten op het moment dat het hoofdje stond. Toen had de verloskundige haar hand tot een kelk gevormd, Sylvia het signaal gegeven dat ze door mocht gaan, de glibberige schedel omvat en in de laatste perswee het nieuwe leven naar buiten getrokken. Het meisje huilde terstond, ze had het zwaar gehad in de stortbevalling van maar anderhalf uur.
Erik was blij geweest dat hij de kamer kon verlaten om de grootouders te bellen. Hij begreep niet waarom mannen hierbij wilden zijn. Hij belde eerst die van Sylvia, dat waren tenslotte de ouders van de vrouw die het werk had verricht. Zo fair was hij wel. Vervolgens zijn ouders maar die namen niet op. Dat was ook zo, ze zaten twee dagen in de Ardennen, een derde kleinkind is geen reden meer om voor thuis te blijven. Omdat Erik vond dat hij nog even de tijd had voordat hij geacht werd zich weer bij moeder en kind te voegen, stuurde hij Marjolein een sms-je. ‘Ik heb alweer een meisje.’ Het sloeg nergens op, alsof zij dat wilde weten. Hij verlangde naar haar, het lichaam van Marjolein wist hem te raken. Bovendien was zij de enige vrouw bij wie hij zich niet schaamde dat hij liever huilde dan klaarkwam.
Op het nachtkastje naast de twijfelaar die de hotelkamer van Marjolein rijk was en waar zij en Gershom na twee flessen Chablis in waren beland, liet de telefoon met een indringend piep-piep weten dat er een nieuw bericht was. Pas tegen de ochtend, toen Marjolein de rusteloosheid probeerde te verdrijven die deze slapende man in haar bed bij haar opriep, maakte ze gebruik van de optie, nadat ze Erik’s bericht had gelezen, om te antwoorden.

Bij Mirjam was abortus nooit een optie geweest. Niet omdat ervan uitgegaan werd dat haar jonge gezonde lichaam niet in staat was gehandicapte kinderen voort te brengen en ook niet vanwege geloofsovertuigingen dat abortus moord was. Maar omdat de moeder van Mirjam haar eerstgeborene na vierentwintig uur had moeten teruggeven aan de schoot van moeder aarde. De vijf kinderen die zij daarna nog gebaard had, hadden nooit het wonder kunnen verrichten waar zij op gehoopt had: de leegte op te vullen die haar oudste zoon had achtergelaten. Dat wisten haar levende kinderen. Er was geen dag voorbij gegaan dat hun moeder hen niet gewezen had op de ontbrekende aanwezigheid van één van hen. Wellicht dat de baby die Mirjam onder haar hart droeg, de verlossing zou brengen waar Mirjam’s moeder sindsdien op had gewacht.
Tjalle werd uit de voogdij ontzegd. Niet omdat de ouders van Mirjam hun vertrouwen in hem verloren hadden maar om zijn daad iets minder strafbaar te maken. Nu was het gewoon een man van vierenveertig die een relatie had met hun dochter van bijna zestien en van wie zij tegenwoordig zeiden dat het niet lang meer duurde eerdat zij zeventien werd.

Zoals Erik op een jongen gehoopt had, zo hoopte Marjolein soms als zij de omwentelingen van het aanstaande leven in haar lichaam voelde, dat het een mongool was. Werd van mongolen niet gezegd dat zij altijd blij waren. Gewoon gelukkig in de verwondering van hun bestaan. Het leek Marjolein wel wat een bevrijd mens op de aarde te zetten. Een mens zonder beladen te zijn met een verleden van vergeten voorouders en dat geen loyaliteiten op zich zou nemen omwille van de geschiedenis. Een mens waarin nooit een terrorist gezien zou worden ook al kwam de vader uit een oorlogsgebied. Een mens, dat mocht het zich een keertje schuldig maken aan een klein vergrijp, vergiffenis geschonken zou worden omdat het een mongool nu eenmaal aan inzicht ontbrak. Alsof de rest van de mensheid wel wist waar hij mee bezig was.
Als mensen aan Marjolein vroegen wat het was, omdat zij gezien haar leeftijd ervan uit gingen dat zij de nodige echo’s en punctie’s achter de rug had, en het geslacht geen verrassing meer voor haar zou zijn, zei ze: ‘de kans is groot dat het een mongool is.’ Er was tot nu toe niemand geweest die daarna had gezegd: ‘Ik bedoelde een meisje of een jongen.’ Mensen hadden haar slechts verschrikt aangestaard en in hun ogen zag zij het oordeel over haar vormen. Sommigen vonden haar dapper dat zij zich schikte naar God’s wil. Anderen vonden haar dom dat zij geen gebruik maakte van de mogelijkheden van de moderne wetenschap die zo ver ontwikkeld waren dat een onvolmaakt mens niet meer geboren hoefde te worden.
Gershom had haar verteld dat een man in zijn land nooit voor honderd procent goedgekeurd wordt voor militaire dienst. Zevenennegentig procent is het hoogst haalbare. De besnijdenis zorgt ervoor dat geen soldaat perfect is. Onvolmaakte mensen mogen sterven. Onvolmaakte mensen moeten dood.
Het derde meisje van Erik en Sylvia was zo gezond en perfect als de eerste twee. Er was dan ook geen reden te bedenken waarom het ontroostbaar was. Het hoorde ook niet ontroostbaar te zijn. Dat paste niet bij hun twee-onder-een-kap in Bussum. Hun gezamenlijk inkomen, zijn vliegenierspet, haar dierenartsenpraktijk. De universitaire opleiding die haar te wachten stond en de vakantie’s over de hele wereld. Gek genoeg was Erik de enige die geen moeite had met het immer krijsende kind. Als Sylvia uitgeput met de oordoppen in, een rusteloze slaap sliep, de zenuwen tot het uiterste gespannen, wiegde hij het meisje monotoon heen en weer zonder zich te storen aan het feit dat zij haar hoge trillende keelklanken bleef herhalen. Soms huilde hij zachtjes met haar mee, dacht aan Marjolein en begroef zijn neus in de nek van wat zijn lievelingsdochter zou worden. Ze rook naar zoete koekjes.
Gershom had scherp als knoflook geroken maar was zacht geweest als een vrouw. Hun lichamen hadden bij elkaar gepast, in elkaar gepast als een tweeling in een baarmoeder. Elke holte ontleende zijn bestaansrecht aan de uitstulping van de ander. Het had niets te maken met het feit dat zij even groot waren, of man en vrouw.
In tegenstelling tot zo vaak had Marjolein het goed gevonden dat hij bij haar bleef. Ze had het aangenaam gevonden dat hij niet gelijk op zoek was gegaan naar een doekje of een glas water. Of een ander voorwerp om de vrijgekomen schaamte die volgt op een orgasme mee te verbergen. In het donker van de geblindeerde hotelkamer had hij liedjes voor haar gezongen in een taal die ze niet verstond. Zijn lichaam nog op dat van haar.
‘Did your soul got hurt?’ Het was eruit geflapt voor Marjolein er erg in had. Verschrikt had ze haar hand voor haar mond geslagen, haar hoofd van hem afgewend. Waarom vroeg ze dit nu. Zij die zo min mogelijk over het zelf in stand gehouden lijden van de mens wilde weten. Met zijn hand om haar kin had Gershom haar gedwongen hem aan te kijken.
‘Not so much as yours.’
De dwingende greep van zijn hand voorkwam dat Marjolein haar hoofd opnieuw kon afwenden. Ze kon alleen haar ogen sluiten als ze niet wilde weten dat hij zag dat ze huilde.

‘Denk nooit dat je een jood bent,’ zou Marjolein later tegen haar zoon zeggen. ‘Ik heb je alleen laten besnijden omdat je perfect was. Je had eigenlijk een mongool moeten zijn.’
Mirjam zou nooit iets zeggen tegen haar zoon. In de koude verlaten schuur, waar ze verkozen had in alle eenzaamheid het wonder waar haar moeder op zat te wachten op de wereld te zetten, hoefde ze alleen nog maar de navelstreng die al om het nekje gewikkeld zat iets strakker aan te trekken. Mirjam zou haar moeder laten zien hoeveel ze van haar hield.
Toen ze Mirjam en de volmaakt gezonde zoon vonden, was haar jonge blozende meisjeslichaam, dat gewillig als jong vlees is, de boreling eruit had geperst maar van geen loslaten had geweten toen het om de placenta ging, verschrompeld tot dat van een oude vrouw. De baby was koud, dat wel, maar je kon nog goed zien dat het een prachtige achtponder was waar een vader trots op had kunnen zijn.

Maandag 1 augustus 2005

2005-08-01T23:59:00.000-07:00

Een nieuwe maand, een nieuw begin. Gegoochel met de feiten, deel 4.
Een paar pagina’s van de - nog ongeredigeerde en niet voor publicatie geschikte - romanversie van een waargebeurde liefdesgeschiedenis.

‘Marjolein, kom je nu nog eens?’
Geïrriteerd legde ze haar puzzel opzij. Ze had helemaal geen zin zich te voegen bij haar collega’s in het zwembad maar als ze op haar ligbed bleef liggen, zouden ze denken dat ze de pest erin had dat Erik thuiszat bij zijn, op het punt van bevallen staande, vrouw. In tegenstelling tot haar collega’s, had ze Erik’s verhalen over de leegte in zijn relatie met Sylvia nooit geloofd. Ze had er ook nooit om gevraagd maar hij wilde haar zo graag zijn aanwezigheid in haar bed verklaren. Hun allemaal. Meestal luisterde ze zonder te horen wat hij zei, knikte op goed geluk zo nu en dan ja. Soms dacht ze: ga dan bij haar weg, laffe zak. Niet omdat Marjolein hem voor zichzelf wilde, ze moest er niet aan denken, de reden dat ze vaker seks met hem had dan eens, was omdat hij altijd huilde voordat hij klaarkwam. Dát vond Marjolein fijn, voor de rest was het een waardeloze minnaar, die de leegte in zijn relatie nu probeerde op te vullen met een inmiddels derde kind. Over vier weken, terwijl Sylvia in het holst van de nacht ten einde raad steeds harder schuddend met de huilende pasgeborene door de donkere kamers liep, zou hij weer snikken in haar nek voordat de siddering door zijn lichaam trok. Mits ze hem dat toestond. Daarna zou hij zeggen zoals altijd, ‘ik voelde dat jij net zo genoot als ik, daarom was ik zo aangedaan.’ Hij zou opstaan, haar een tissue toewerpen en Sylvia een lief sms-je sturen.
Marjolein vond het vervelend als mensen voor haar invulden hoe zij zich voelde. Ze voelde namelijk niets. Toen ze vier jaar oud was, had ze de eenzaamheid van de mens gezien. Vanaf toen was ze opgehouden met voelen, of om Erik’s woorden te gebruiken, met aangedaan zijn. Ja, oppervlakkige emoties als irritatie speelden haar nog wel eens parten, of een lichte blijdschap over een onzinnig iets.
Ze sprong in het zwembad en slaakte een kreet. Niet omdat het water koud was, dat hoorde je nu eenmaal te doen. Marjolein was een meester geworden in het doen alsof. Erik dacht echt dat zij genoot die pompende minuten dat hij op haar lag. Alle mannen dachten dat zij genoot. Ze genoot ook wel maar niet van wat zij dachten. Het ging haar niet om dat moeizaam samenkomen van kronkelende lichamen of om dat persé moetende orgasme. Ze genoot van de ultieme eenzaamheid, die je alleen kunt voelen als er iemand in je zit. Het gaf haar het gevoel op haar enige juiste plaats te zijn.
Lachend zwom Marjolein op haar collega’s toe.
‘Je hebt sjans,’ giebelde Trees terwijl ze haar bikinitopje zorgvuldig over haar borsten schikte. Links en rechts moest evenveel huid zichtbaar zijn. Daarna trok ze haar slip uit haar bilnaad en keek verliefd naar de ring aan haar rechterhand.
Trees was gelukkig, of dacht dat ze gelukkig was. Gisteren had Marcel, de copiloot haar een ring gegeven. Zo’n taxfree ding. Maar Trees vond daarin de bevestiging dat hij nu wel snel bij zijn vrouw weg zou gaan. Een ring gaf je niet zomaar. Waarschijnlijk had Trees gelijk, Marcel behoorde inderdaad tot het soort mannen dat seks verwarde met liefde. Dat deed Erik dan in ieder geval niet. Maar die vloog ook al veel langer. Erik behoorde tot het soort dat zijn gedrag goedpraatte door de schuld op zijn vrouw af te schuiven, Marcel behoorde tot het soort dat hun schuldgevoel afkocht met verzinsels over houden van. Over een paar weken zou hij zijn vrouw vertellen dat hij een ander had, dat hij de vrouw van zijn leven had ontmoet. Hij zou bij Trees intrekken, een nieuw gezin stichten en vervolgens vergeten dat zij de vrouw van zijn leven was.
‘Met wie?’ vroeg Marjolein.
‘Met die jood daar verderop,’ zei Trees, haar hoofd naar rechtsachter bewegend, ondertussen nogmaals aan het bikinitopje frunnikend.
In plaats van naar de jood te kijken, keek Marjolein naar de extra onderkin die Trees zichzelf toebracht door haar hoofd zo krampachtig naar beneden te houden om te zien of de stof evenredig verdeeld was over het vlees. Waarom moest de tepel van een vrouw bedekt blijven en die van een man niet, vroeg Marjolein zich af. Waarom mag ik wel naar haar onderkin kijken, de putjes op haar dijen zien, de rollen vet op haar buik maar dat ene, iets donkerder gekleurde stukje huid is taboe. Ze had zich daar altijd over verbaasd.
Marcel kwam aanzwemmen en trok Trees onder water. De stof van haar bikinitopje bolde op. De tepels werden zichtbaar, bleekroze, ovaal en vooral groot. Zo meteen begint het schikken opnieuw, dacht Marjolein. Maar was dat niet wat het leven inhield: schikken. Je schikken naar de omstandigheden, de wensen van je partner, het lot. Als je je schikte, konden mensen met je omgaan, anders niet.
Marjolein schikte zich naar de wens van haar collega’s een cocktail met elkaar in het water te drinken. Zittend aan de zwembadbar bewonderden Babs en Yvette de ring van Trees, die nu zij het glas met haar rechterhand op ooghoogte hield, goed te zien was. Marcel stond vol verzonnen liefde, wijdbeens achter Trees met zijn armen om haar heen. Over haar schouder zag hij dat hij Babs net zo goed de ring had kunnen geven. Hij was een man die van veel vrouwen kon houden.
Nog voordat haar cocktail op was, zwom Marjolein naar het trapje van het zwembad. Ze had geen zin meer de nulconversaties aan te horen. Ze had zich lang genoeg geschikt. Zonder zich te bekommeren om de stof van haar bikini die niet meer de delen van haar lichaam bedekte die het behoorde te doen, verliet ze het water. Op weg naar haar ligbed, passeerde ze de jood met wie ze volgens Trees sjans had. Brutaal keek ze hem aan, was dat nou een jood? Waar zag Trees dat aan? Marjolein zag dat hij behaard was, meer niet.
Marjolein zag nooit, als ze naar mensen keek, hun afkomst of geloof. Soms maakte ze zichzelf wijs dat zij verheven was boven zo’n onbelangrijk detail maar de waarheid was, ze zag het gewoon niet omdat ze het niet wilde zien. Zodra je iemand ging identificeren met zijn ras of geloof moest je het lijden van die persoon of dat volk op je nemen. Dan werd je geacht aangedaan te zijn. Daarom had ze een hekel aan hoofddoeken, die vrouwen spreidden zo duidelijk ten toon dat zich schikten naar hun onderdrukking. Maar even zo goed had zij een hekel aan stapels gouden kettingen om een mannennek, of een eenvoudig kruis op een vroom gesloten bloes. Als je iemand bekeek als een neger, moest je gaan vragen of hem wel eens de toegang tot een discotheek was geweigerd. Als je in iemand de Marokkaan herkende, moest je interesse tonen in hoe het oprukkende terrorisme invloed had op hun leven. Zag je dat iemand een jood was dan moest je bedrukt vragen of hij veel familie verloren had. Zolang een mens niet de symbolen van onderdrukking en geweld als trofee’s op het lichaam droeg, zag Marjolein niets anders dan dat het een man of een vrouw was.
En een man was voor haar man, blank, bruin of besneden. Zijn eenzaamheid was niet groter dan die van haar omdat hij toevallig een beladen geschiedenis met zich meedroeg. Als ze in haar klaarkwamen, maakte het niets uit in welke oorlog zij, hun vaders of grootvaders gevochten hadden. Als ze van haar afrolden, was het weer ieder voor zich.

Vlak voordat Tjalle Mirjam volspoot, realiseerde hij zich voor een seconde dat zij nog zestien moest worden, toen gaf hij zich over aan de stuiptrekking van zijn lendenen.
Mirjam was de vriendin van zijn dochter, zo had hij haar ontmoet.
In het begin was ze ’s avonds altijd naar huis gegaan maar op een gegeven moment waren de nachtjes die ze bleef slapen, uitgegroeid tot halve weken. Tjalle was met haar ouders gaan praten. Mirjam maakte thuis een moeilijke periode door, wellicht was het beter dat ze bij hem en zijn dochter kwam wonen. De ouders van Mirjam hadden het volste vertrouwen in Tjalle, hij was gewend met puberende meisjes van die leeftijd om te gaan. Ze benoemden hem officieel tot Mirjam’s voogd.

Marjolein was al meer dan twintig jaar stewardess. Ze was zo langzamerhand de hele wereld over geneukt. Er was geen lijdend, ondergeschikt volk meer te bedenken waarvan ze niet het zaad in haar schoot had gehad. Het was waar, alles wat er gezegd werd over stewardessen en piloten, daarom hield ze van haar beroep. Was er geen piloot beschikbaar dan was er altijd wel een eenzame man, ver weg van huis, die zonder dat hij het wist op haar zat te wachten in de hotelbar. Maar liever nog begaf zij zich onder het volk. Het plaatselijke mannenvolk. Ze sprak een aardig mondje Frans, redelijk goed Engels en ook in het Duits wist zij te vertellen hoe het masker om te binden. Daarom ging ze liever de straat op. De moeizame, als voorspel dienende conversaties, in gebroken Engels of onverstaanbaar Frans, vergrote de eenzaamheid die zij zocht.
De behaarde man keek schaamteloos toe hoe Marjolein zich afdroogde. Het moedigde haar aan uitgebreid met de handdoek langs de binnenkant van haar dijen te gaan. Marjolein hoorde wel eens vrouwen klagen dat het zo moeilijk was een man te vinden. Daar begreep ze niets van. Of misschien begreep ze het wel. Die vrouwen zochten geborgenheid. Die hadden niet door dat dat niet bestond. Het heeft geen zin iets te zoeken wat er niet is.
Met zijn hand maakte de behaarde man een drinkgebaar. Marjolein knikte, wees op haar horloge, hield acht vingers in de lucht en wees vervolgens in de richting van de hotelbar. Toen plofte ze op haar ligbed, pakte haar puzzel en loste hem moeiteloos verder op.
‘Gezien uw leeftijd,’ zei de verloskundige ruim veertien weken later tegen Marjolein, ‘komt u in aanmerking voor een vruchtwaterpunctie of een vlokkentest.’
Marjolein knikte, ze wist dat ze een verhoogde kans had op een kind met een open rug of schedel of op een mongool. Ze wist dat zij tot de gelukkigen behoorde die een kind probleemloos rond de achttiende of negentiende week, als het al zo’n twintig centimeter groot is en unieke vingerafdrukken heeft, licht kan onderscheiden en middels doffe trapjes tegen de baarmoederwand heeft laten weten dat het leeft, legitiem onder haar hart vandaan mag laten snijden.
‘Nee dank u,’ zei Marjolein beleefd.
‘Maar u bent al tweeënveertig, de kans op een kind met Downsyndroom bijvoorbeeld…’
‘Mijn nichtje van nog geen zestien is in verwachting van een mongool,’ viel Marjolein de verloskundige in de rede.
‘O, maar als het in uw familie voorkomt dan zou ik zeker als ik u was…’
‘U bent mij niet.’ Marjolein stak de verloskundige haar hand toe. ‘Dan zou u weten dat ik het helemaal niet erg vind om een mongool te krijgen.’

Zondag 31 juli 2005

2005-07-31T21:05:00.000-07:00

Er worden een hoop onzinnige vragen gesteld. Er worden een hoop onzinnige antwoorden gegeven.
Wie mij de vraag stelt hoe het kan dat ik, zo’n mooie vrouw, geen man heeft, stelt eigenlijk de vraag aan zichzelf: hoe kan het dat ik, zo’n lelijke man of vrouw, wel een partner heb?
Wie voor mij de theorie verzint dat ik een minderwaardigheidscomplex heb omdat ik een alleenstaande moeder ben en daarom elke man afhoud omdat ik niet wil dat zij daar achter komen, heeft zelf te kampen met te weinig zelfrespect en probeert dit links en rechts met bijvoorbeeld holle seks op te vullen.
Mensen doen graag aan projectie. Ze vragen niet aan jou ‘hoe gaat het?’ om te horen wat je te zeggen hebt, maar omdat zij zelf willen vertellen wat een rotdag ze achter de rug hebben. Ze bedenken een verhaal over jouw alleenstaande moederschap om houvast aan te hebben voor zichzelf. Niet persé uit een slecht hart maar omdat zíj een kader nodig hebben. Als het waarom duidelijk is, neemt dat bij henzelf de twijfel weg.
Ik heb lang geworsteld met de vragen en de theorieën. Vooral met de theorie dat ik niet genoeg van mijzelf zou houden en dat het daarom van alle zaken die niet zo soepel in mijn leven lopen daarin verborgen zou liggen. Maar dat is niet waar. Ik houd van mijzelf, heb dat mijn hele leven gedaan. Er zijn absoluut momenten, misschien zelfs wel jaren, geweest dat ik mijzelf wat meer had mogen waarderen, wat niet wegneemt dat het toch zo had moeten zijn. Voor mij. En voor mij alleen. Maar misschien ook wel voor mijn jongens, of voor de vriendin van hun vader, of voor het halfbroertje dat geboren moest worden. Wie zal zeggen hoe gecompliceerd de dominostenen van het lot vallen.
De wereld hangt aan elkaar van eenvoudige betweterigheid. Iedereen zal een ander wel eens even vertellen hoe het zit, welk boek je moet lezen, wat je dient los te laten, waarom jij je juist in die situatie bevindt. Enkel en alleen om zijn of haar eigen omstandigheid te duiden. Maar wat als ik nu eens de Judasverantwoordelijkheid op me genomen heb om jouw wereld op zijn kop te zetten?
Je eigen waarheid vinden, doe je niet één, twee, drie. Dat lukt niet met vier vragen, tien affirmaties, tweeëneenhalf boek, of dertien meditaties.
Ik heb geen last van grootheidswaanzin maar heeft Boeddha niet twaalf jaar onder een boom gezeten voordat hij verlicht werd, en pas toen nadat hij opgaf omdat hij de onmogelijkheid van zijn zoektocht inzag? Heeft Jezus niet vertwijfeld ‘Mijn God waarom hebt Gij mij verlaten’ uitgeroepen vlak voor zijn stervensuur?
Als er dan een antwoord is op het waarom, dan is het omdat ik een dapper mens ben. Ik weet namelijk dondersgoed waarom ik alleen ben: mijn grootste angst is dat ik de rest van mijn leven alleen moet doorbrengen. Eigenlijk is dat de grootste angst van bijna iedereen. Maar ik durf haar tenminste in de ogen te kijken. En je kunt niet eerder iets loslaten, dan dat je het doorleeft hebt.
Mooiste moment van de dag: Dit wil niet zeggen dat ik er vrede mee heb dat ik alles maar alleen moet doen. Maar ik heb er vrede mee, dat ik er geen vrede mee heb en dat is al heel wat.

Zaterdag 30 juli 2005

2005-07-30T23:59:00.000-07:00

Nu wil ik het Goddomme zelf weten ook: Tien redenen waarom zo’n mooie vrouw als ik niet aan een leuke vrijgezelle man kan komen (en dan mag je niet in die standaardshit vervallen Nicoline, van te zelfstandig, te intelligent etc. want er zijn genoeg mooie, intelligente, zelfstandige vrouwen met kinderen en een minderwaardigheidscomplex die wél een man hebben, dus daar ligt het absoluut niet aan):

10. Ik weet het niet.
9. Ik weet het echt niet.
8. Ik pieker me nu al drie jaar suf, ik kan niets verzinnen.
7. Gewoon helemaal niets.
6. Er is geen reden.
5. Ik mag zeker ook niet terugvallen op hogere bedoelingen van het Universum?
Wat denk je zelf, muts? Nee, natuurlijk niet.
5. …
Nou, dan vrees ik dat ik het antwoord schuldig moet blijven. Ik kom er namelijk niet uit.
Wacht, ik begin opnieuw. Er moet iets zijn, dit slaat nergens op. Naast intelligent ben ik ook nog eens creatief en heb een grote fantasie bovendien. Laat dit een uitdaging voor mij zijn: Verzin wat. Nu!

Tien redenen waarom zo’n mooie vrouw (ik word wel steeds mooier) als ik niet aan een leuke vrijgezelle man kan komen:

10. Geen reden is een reden, ha, dat is één.
9. Mooi is een subjectief begrip, wellicht ben ik helemaal niet mooi behalve in de ogen van de vragensteller.
8. Dat is het, dat ik daar nu pas aan denk. Ik heb kleine borsten. Ik heb wel heel mooie armen en een prachtige heupstreek, maar goed daar gaat het niet om, te weinig tiet dus.
7. Er bestaan geen leuke vrijgezelle mannen meer. Het betreft hier een bijna uitgestorven soort, die als hij al uit zijn duistere hol tevoorschijn durft te kruipen, met het maskertje nog op het gezicht, gelijk geconfisqueerd wordt door de desperate, drempelloze, doelgerichte vrouw.
6. Ik ben lesbisch, heb dat alleen zelf nog niet door maar elke kerel ziet op kilometers afstand dat ik een pot ben. Wel een mooie, dat wel.
5. Ik ben zo mooi dat elke geïnteresseerde man denkt: die zal wel bezet zijn.
4. Of deze, als mannen een dergelijke mooie moeder zien lopen met haar twee jongens denken ze: zal wel een vader bij horen.
3. Vanwege mijn schoonheid gaat men ervan uit dat ik héél arrogant ben en dus onbenaderbaar, hoewel dat meestal vrouwen zijn die dat achter mijn rug fluisteren.
2. De idee een relatie te hebben met zo’n prachtige vrouw is voor mannen onverdraagbaar omdat zij zich dan de hele tijd zorgen moeten maken over het feit of ik wel te vertrouwen ben met al die hordes mannen die mij oneerbare voorstellen doen.
1. Maar natuurlijk, ik ben van zo’n oogverblindende schoonheid, dat geen man te lang in mijn bijzijn kan verkeren.

Mooiste moment van de dag: Dat voor de spiegel. Hèhè, ik ben eruit. Wat een rust, wat een rust.

Vrijdag 29 juli 2005

2005-07-29T20:20:00.000-07:00

Scarlet en ik - dat weet ik eigenlijk niet met zekerheid, ik ken Scarlet niet, dat moge duidelijk zijn maar ga ervan uit dat zij op dezelfde dingen stuit als ik - Scarlet en ik dus, krijgen ook vaak te horen: ‘Hoe kan dat nou, dat zo’n mooie vrouw geen man heeft?’
‘Wat denk je zelf, lul, wij wachten totdat er een dakkapel uit de lucht komt vallen.’
Mooiste moment van de dag: Ik ga zo meteen wat drinken met die man uit de Albert Heijn. Het is een timmerman. Nee, ik verwacht niet dat er een dakkapel aan vastzit, ik wéét dat er geen dakkapel aan vastzit. Hij doet mij niet de schouders rechten, noch heb ik de hots voor hem (misschien na drie bier, dat weet je maar nooit, of er een fluitje in je kruis zakt). Waarom ik dan toch ga? Als de definitie van een desperate vrouw: drempelloos en doelgericht is, zou dit een behoorlijk, nauwelijks te slechten, zinloos biertje worden. Bij dezen ontkracht ik dan ook dat ik desperaat ben, hoewel het mij geen fuck interesseert of mensen dat denken. Daarom ga ik ook niet en ook niet vanuit de optiek: als er één schaap over de dam is… maar omdat er een wens van mij in vervulling is gegaan. Op 21 juni wenste ik mijzelf een leuke, vrijgezelle man (en dat eerste lijkt hij wel, dat tweede is zeker), die terwijl hij mij aankijkt (en dat deed hij), vraagt of ik met hem een biertje wil gaan drinken. Zo geschiedde. Ze bestaan dus nog, de mannen die dat vragen. De mannen die face to face op hun bek durven gaan. Dat doet mij goed. Ik ben ze lang niet tegengekomen. Mits ik de handtastelijke dichter van even verderop niet meetel. Maar die wil heel graag een glas wijn met mij drinken, zoals een dichter betaamt.

Donderdag 28 juli 2005

2005-07-28T20:28:00.000-07:00

Scarlet en ik, krijgen vaak te horen dat wij er niet zo mee bezig moeten zijn, met het zoeken naar een man. Dat deze vanzelf wel komt.
Ja, want jij slaat ook niet het makelaarskrantje open als je een nieuw huis zoekt. Of de Intermediair voor een nieuwe baan. Of de Gouden Gids voor een aannemer. Nee, dan wacht jij ook totdat die dakkapel vanzelf uit de lucht komt vallen.
O, is dit wat anders? Goh.
Bedoel je dan dat je het telefoonnummer van mijn advocaat wilt, als je een keertje in mijn bijzijn verzucht dat je het even helemaal gehad hebt met je partner?
We schijnen elkaar maar niet te begrijpen vandaag.
Mooiste moment van de dag: Mijn jongens zijn weer weg, dit keer naar hun vader. Stilzwijgend zaten de buurjongen en ik een half uurtje naast elkaar in de huiskamer tussen het achtergelaten, levensloze speelgoed. Het was overduidelijk dat wij er allebei nog niet aan toe waren ze alweer te missen.

Woensdag 27 juli 2005

2005-07-27T23:05:00.000-07:00

Eigenlijk ben ik wel gecharmeerd van de Toledot Yeshu. Maria had van mij niet persé verkracht hoeven worden maar de idee dat zij een alleenstaande moeder was, spreekt mij wel erg aan. Eindelijk eens een keer een alleenstaande moeder van betekenis. Vaak is zij toch niet meer dan een ding waar je een mening over mag hebben, een theorie over mag vormen en een oordeel over uit mag spreken. In de film ‘Jerry Maguire’ zeiden ze het al: ‘A single mom is a sacred thing,’ en zo is het.
Misschien moet ik me laten omjoden. Net als Madonna. Dan vraag ik aan mijn jongste jongen of hij een rood polsbandje voor mij vingerhaakt, hij kan héél goed vingerhaken, heeft al vele meters wol weg gevingerhaakt en wellicht ben ik dan ook gelijk van het risico af dat ik als zoekende, van huis uit Katholiek, loop, namelijk dat er ineens zo’n God alle Jezus vruchtbare Engel in mijn slaapkamer verschijnt.
Als je zoekt, vind je dingen, dat is nu eenmaal zo. Misschien niet altijd de dingen die je zoekt maar dat hoort er bij. Verlang ik naar een Mariaverschijning, krijg ik een Engel die zich geen flikker aantrekt van het feit dat ik de pil slik. Omgeven door wit licht, prikt hij dwars door de valse hormonen heen. Daar moet je toch niet aan denken, zoek je een vent, of jezelf, of op zijn minst een reden, krijg je een derde. Nu loop je bij een derde heus niet meer zo te stuiteren als bij een eerste, maar toch…
Nee maar, stel je toch eens voor, je hoeft bij een dergelijk gevederd wezen ook niet te beginnen over een condoom. Hij zou hem waarschijnlijk lachend omschuiven en de eerste man zijn die in alle eerlijkheid kon beweren: ‘Maakt mij niet uit, schatje.’
Mooiste moment van de dag: Mijn jongens gingen vandaag mee de yogastudio schoonmaken. Ze waren helemaal opgetogen. De yogastudio waar ik les geef, heeft voor hen dezelfde heilige uitstraling als de kerk vroeger voor mij had. Zo ging ik, als ik bij mijn oma logeerde, altijd graag mee de kerk schoonmaken. Dat had voor mij iets magisch. De donkere koude stenen, de naweeënde geur van wierook, het verlaten altaar en dat ene, immer brandende, rode lichtje. Het was ontroerend om een dierbare jeugdherinnering van mijzelf in de ogen van mijn jongens weer levend te zien worden.

Dinsdag 26 juli 2005

2005-07-26T23:59:00.000-07:00

Hoe ik vandaag alleen maar zin om te neuken heb. Zal wel met de dag te maken hebben. ‘When a woman is horny, she can break walls,’ zo zei mijn ex-doordeweekse dinsdagse minnaar vorige week nog tegen mij. Mmm, muren stuken kan ik in ieder geval wel. Wellicht zit er toch iets in die theorie van de yogalerares.
Wat dan wel weer handig is aan het handig in huis zijn, is dat je zelf het, zoals het zo vaak aangekondigde en vandaag bewezen ‘niet aan het deurtje gaan hangen, daar kan het niet tegen,’ gelijk kunt herstellen. Weer een fenomenaal voorbeeld van hoe gelijk krijgen niet gelukkiger maakt. Aan de andere kant: zo’n volledig ontwricht keukenkastdeurtje is wel weer even een prachtig project om de frustratie, van het niet in staat zijn muren te breken, op af te reageren. En als dan de middelvinger ook nog op een behoorlijk rotte manier bekneld raakt, bewijst dat weer mooi dat deze voor seksualiteit en kwaadheid staat. ‘Verhulde zegeningen’ noemt Zen dat.
Mooiste moment van de dag: Ook al word je als goed Katholiek geacht hoogstens één keer per jaar de benen te spreiden voor manlief om de Katholieke soort in stand te houden, hoewel soort een woord is dat de Roomsen liever vermijden, want soort dat klinkt gelijk heel erg Darwinachtig en die heeft natuurlijk nooit bestaan, om vervolgens onder helse pijnen, tja dan had Eva maar niet…, het jaarlijkse Godswonder op aarde te zetten, bieden zij voor de behoeftigen onder ons toch zoiets als de Heilige Moeder Anna. En vandaag is haar dag.
Moeder Anna was de moeder van Maria. Ik ken twee versies van het verhaal, weet niet welke de juiste is. De eerste is dat Moeder Anna samen met haar onvruchtbare man Joachim lange tijd kinderloos is geweest, wat logisch is. En toen ineens, na verschijning van een Engel aan Joachim, was ze toch in verwachting. De andere versie is dat zij drie dochters had van drie verschillende mannen. Ergens, zoals zo vaak, is geschiedvervalsing opgetreden. Wellicht is de laatste versie een Joodse versie - zo bestaat er een middeleeuwse Joodse satire, de Toledot Yeshu, die verteld dat Maria een alleenstaande moeder was: ze werd verkracht door de buurman, haar man pikte dat niet, verliet haar, de lul, en zo bleef zij over met slechts haar ene zoon, die in zijn pubertijd een pain in the ass schijnt te zijn geweest - Katholieken houden nu eenmaal van schone verhalen. Zonder lust, zonder seks, met hoogstens een copulerende Engel en een onaards orgastisch hemels hoogtepunt dat levensvervullend is.
Enfin, hoe het ook zij met de Heilige Moeder - waarschijnlijker is de variant met de drie mannen, zij is de patroonheilige van het gezin en een gezin is niet compleet, komt in ieder geval lastig tot stand zonder man, en in het geval van drie mannen, drie dochters, is er tenminste sprake van een ervaringsdeskundige, bovendien is haar feitelijke dag de 25ste maar die was al vergeven, dat bedoel ik met geschiedvervalsing - al sinds jaar en dag wordt Zij aangeroepen door hen die een man willen, of een kind, of beiden. En zo wordt er gezegd, binnen het voorbijgaande jaar, gaat de innige wens in vervulling.
Twee jaar geleden ben ik bij haar geweest. Vorig jaar heb ik volstaan met een noveen. In het kader van drie keer is scheepsrecht zou ik nog een balletje bij haar op kunnen gooien, maar ik geloof het dit keer wel.
Maar wat is nu het mooiste moment van de dag? Ondanks dat het dus voor mij niet heeft geholpen ben ik geen kinderachtig mens - afgezien van twee andere vrouwen, ken ik verder alleen maar succesverhalen, zelfs diegenen voor wie ik een kaarsje en bidprentje had meegebracht omdat zij zelf niet naar haar toekonden, heeft het geholpen - en gun een ieder zijn of haar geluk. Ik verricht dan ook nu een goede daad door, voor wie wil, het negen dagen lang, drie keer per dag te bidden gebed (noveen) openbaar te maken. En elke goede daad is een mooi moment.

Heilige Moeder Anna
Wij danken u voor plekken
Waar de hemel open is:
Een woord of beeld dat verder helpt
Een gastvrije hand en een luisterend oor
Een kapel langs de weg en een lied
Een teken van nieuwheid en toekomst

Wij bidden
Om een hart dat open staat voor ons verlangen
Om warmte voor een mens die geborgenheid zoekt
Om mensen die Gods naam zichtbaar maken:
‘Ik ben er voor jou’
Amen

Het is en blijft een mooi gebed. Misschien, en alleen daarom, herhaal ik het wel een keer of zevenentwintig.

Maandag 25 juli 2005

2005-07-25T22:19:00.000-07:00

Als ik heel erg moe ben, verlang ik altijd het meest naar een paar armen om mij heen. Geen armen van een doordeweekse minnaar of zoiets, maar armen helemaal voor mij alleen.
Mooiste moment van de dag: Als ik een klein beetje mee spring, kan mijn oudste jongen mij al bijna optillen.

Zondag 24 juli 2005

2005-07-24T21:26:00.000-07:00

Ook met kinderen loopt er nog steeds een hoop leuk manvolk rond op de Parade.
Mooiste moment van de dag: Met mijn jongens in de zweefmolen. Tot twee keer toe.

Zaterdag 23 juli 2005

2005-07-23T22:39:00.000-07:00

Tien soms lastig te onderscheiden maar wezenlijk van elkaar verschillende zaken:

10. Lust en liefde.
9. Haat en liefde.
8. Wens en intuïtie.
7. Negatieve gedachte en intuïtie.
6. Eigen schuld en eigen verantwoordelijkheid.
5. Gekwetst ego en gebroken hart.
4. Onvoorwaardelijke liefde en blinde liefde.
3. Zelfrespect en (misplaatste) arrogantie.
2. Tekens en testen.
1. Verdriet en zelfmedelijden.

Mooiste moment van de dag: Het was overduidelijk dat mijn jongens en ik, hoe leuk ze het ook hebben gehad bij de liefste oma van de hele wereld, blij zijn dat ze weer thuis zijn. Voor kinderen is sowieso veel duidelijk. De vertroebeling van de feiten vindt pas op latere leeftijd plaats.

Vrijdag 22 juli 2005

2005-07-22T22:43:00.000-07:00

Mijn jongens komen thuis. Mijn jongens komen thuis.
Mooiste moment van de dag: Mijn jongens zijn weer thuis.

Donderdag 21 juli 2005

2005-07-21T23:59:00.000-07:00

Ik had vandaag een verdrietige dag. Ik weet niet precies waarom. Ik heb ook helemaal geen zin om er over na te denken.
Mooiste moment van de dag: Was het die man die ik tegen kwam in de Albert Heijn en die ‘Hé beautiful,’ tegen mij zei en waar ik vervolgens - nadat wij aan de praat waren geraakt - een afspraakje mee heb gemaakt voor volgende week vrijdag? Was het de film ‘Eternal Sunshine of the Spotless Mind,’ die ik - nadat ik hem 43 weken in de bioscoop voorbij heb laten gaan - uiteindelijk vanavond dan maar op dvd heb gezien? Of was het toch dat ‘laatste’ gekke telefoongesprek met mijn jongens omdat zij morgen - hèhè - weer thuiskomen? Een dag kan best verdrietig zijn en toch veel mooie momenten bevatten. Echt verdriet is trouwens ook mooi. Alles wat echt is, is mooi. Misschien ben ik daarom wel verdrietig, omdat de waarheid die ik voor mijzelf ontdek, neerkomt op het feit dat zoveel onecht is geweest in mijn leven. Niet dat er iets is wat ik zou willen uitwissen maar vandaag vind ik de manier waarop ik mijn lessen mag leren gewoon niet zo leuk. That’s all folks.

Woensdag 20 juli 2005 @Ernst

2005-07-20T18:32:00.000-07:00

Voor een ieder die vandaag voor het eerst op http://moedersenminnaars.blogspot.com/ terecht is gekomen, kort samengevat komt al het voorgaande hier op neer: Ik ben zoekende. Net als u. Wat ik zoek en waarom, weet ik allang niet meer, maar ik ben zo gehecht geraakt aan mijn zoekende-zijn, dat ik door ga.
Wat u zocht, daar heb ik wel een vermoeden over. Zo zocht u bijvoorbeeld, en ik begin maar met u, want langer dan 0.015 seconden zult u niet op mijn site aanwezig zijn, zo verraadt mijn teller, kinderporno. De zoektermen die u gebruikte waren ‘kinderk*tje’ of ‘moeder n**kt zoon.’ U zult hier niet vinden wat u zoekt, kinderporno is verboden zoals u weet. U zult geavanceerdere zoektermen moeten gebruiken.
Diegenen die uit de vrijgezellenhoek komen, zochten waarschijnlijk verdrijving van de nachtelijke eenzaamheid - ik zit ook nog achter mijn scherm - die opdoemt, gezien de late uren waarop u massaal binnenstroomt. En diegenen die uit de vrouwenhoek komen, zochten wellicht gezelschap voor bij een kopje koffie, zoals ik een sigaretje opsteek.
U zoekt een medeblogger, bevrediging voor de nieuwsgierigheid die de titel ‘Moeders en Minnaars’ (© mijn zus, een goede titel is het halve werk) oproept, informatie - bloggen is hot - om een artikel over te schrijven, en zelfs u, die niet meer weet hoe u hier terecht bent gekomen, zoekt net als ik… Ja, wat eigenlijk?
En jij, Ernst, jij zoekt misschien een makkelijk antwoord op de vraag ‘Hoe mijzelf te pluggen in Cyberspace.’ Maar goed, die vraag stel je me niet. Je wilt weten wat mijn blog nu zo bijzonder maakt dat hij ‘overal oppopt,’ zonder dat je bereid bent de moeite te nemen hem helemaal te lezen. (Zie comment maandag 18 juli 2005)
Zou het zijn, dat hij aardig geschreven is? Er zijn veel goed geschreven logs. Is het de roze kleur en de soberheid? Dat moet je maar net aanspreken. Voorts voldoet deze blog niet aan de ‘regels’ zoals daar zijn: kort en bondig of leuk aangekleed, dus dat kan het ook niet zijn.
De reden dat mijn blog op jouw pad blijft komen, is dat hij voldoet aan de wet van Nicoline: De zoekende zal altijd gevonden worden door de medezoekende. En iedereen op het Internet is zoekende.
Of het nu vermaak of herkenning is, medestand of iets om de verveling mee te verdrijven, bevestiging of seks, een partner of een bondgenoot, een LP van de Beatles of een koper voor uw fiets, een spermadonor of een guru, de zoekende zal altijd gevonden worden door de medezoekende, dat is de enige zekerheid die de internetillusie te bieden heeft.
Mooiste moment van de dag: Ik heb een wet uitgevonden, dacht zij trots. Ha, ik heb altijd al uitvinder willen worden. Net als jij waarschijnlijk Ernst, die een ‘nieuwe blogtechniek’ uitprobeert. Dat wat je bent, trek je aan. Toen ik mij als een worstelende niet-neukende alleenstaande moeder presenteerde, lieten de vrouwen van zich horen, toen ik mede over de schreef ging met een getrouwde man, spraken de vreemdgangers mij toe. Nu ik een uitvinder ben… Morgen is iedereen mij weer vergeten. En zo het zoeken opnieuw begint. En zo ik weer gevonden zal worden. Dat dus, of ik ben briljant, leuk, getalenteerd en geweldig. Om daar achter te komen, zul je toch mijn hele blog moeten lezen.

Dinsdag 19 juli 2005

2005-07-19T22:55:00.000-07:00

Ik wil graag iemand nodig hebben, ik wil graag gered worden. Niet dat ik iemand nodig heb. Mijn persoonlijke rugzak bevat alles om mijzelf te zijn. Maar het is die wetenschap dat ik niemand nodig heb, die beangstigend is. Het impliceert dat ik alleen genoeg ben. Welk een arrogantie ook.
Het heeft alleen niets met arrogantie te maken, iedereen heeft genoeg aan zichzelf.
Het inzicht van het niemand nodig hebben, gaat gepaard aan een diep gevoel van eenzaamheid. Voor de meeste mensen is dit al weer genoeg om snel afleiding van het zelf te zoeken. Want voordat je de eenzaamheid doorploegd hebt en uitkomt bij de wezenlijke stilte van de ziel, dat vraagt een lange adem. Lukt het je, al dan niet noodgedwongen omdat er niks en niemand is om voor afleiding van het zelf te zorgen, dan ben je er ook nog niet.
Want onder de eenzaamheid ligt angst. Angst voor de puurheid van je wezen. Of zoals Nelson Mandela zei: ‘We vragen ons af: wie ben ik om briljant, leuk, getalenteerd en geweldig te zijn?’
Dan begint de discussie met jezelf: Wat een onzin allemaal of wat maak ik mijzelf wel niet wijs met deze Zenworsten - of welke stroming je ook aanhangt - die ik mijzelf voorhoud. Want stel dat het waar is, dat je werkelijk onderdeel bent van de Grootsheid van de Schepping, een stukje van het Liefdevolle Licht. Dat zou geen sinecure zijn. Wie ben jij om te denken dat…
Juist, wie ben jij eigenlijk? Weet je dat wel?
Ik vraag niet wat je naam is, of je leeftijd. Ik vraag niet wat voor een werk je doet of van wie jij het kind bent. Ik vraag niet van wie jij de vader of moeder bent, ik vraag niet eens naar je sterrenbeeld. Ik wil niet weten waar je woont, wie je partner is, wat voor een auto je rijdt, waar je geboren bent, op welke partij je stemt, of je gestudeerd hebt, of je rookt, huisdieren hebt, wat je graag zou willen kunnen. Heb je me dan nog iets te vertellen? Heb jij jezelf dan nog iets te vertellen?
Mooiste moment van de dag: Ik ben een non, ik ben een hoer. Ik ben een man, ik ben een vrouw. Ik ben God zelf. Afschuwelijk, maar waar. Ik heb niemand nodig.
Goed, over tot de orde van de dag, terug naar de reünieconversatie. Ik ben vrouw, 37 jaar, heb twee jongens in de leeftijd kleuter en net kleuter-af, ik rook, ik verdien mijn brood met yogalessen geven en modellenwerk en momenteel houd ik een dagboekje bij op het Internet. Ik zou graag weer een relatie willen omdat ik afleiding van het zelf zoek, maar de feitelijke reden is dat ik van seks houd en dat eigenlijk het enige is dat ik op structurele basis mis. Bovendien wil ik graag gered worden. Als dit je aanspreekt en je er geen problemen mee hebt, dat ik nooit echt van je zal houden, wellicht kunnen we dan een keer afspreken. Parship raadt aan dat bijvoorbeeld in Artis te doen of zo, dat mocht blijken dat jij en ik niet onze schouders rechten, er toch genoeg afleiding is. Zo formuleren zij dat natuurlijk niet, het gaat hier om een wetenschappelijke test, als wij 86 matchpunten hebben, hebben wij 86 matchpunten. Ik stel voor te gaan Hoefijzer Werpen. Hoe het dan ook zij, we bevinden ons altijd in een win-win situatie.

Maandag 18 juli 2005

2005-07-18T22:22:00.000-07:00

Het is, dat ik inmiddels ook redelijk gehaaid ben geworden in het onderscheiden van tekens en testen van het Universum anders zou ik er nog wat van gaan denken. Want wie kwam ik namelijk gisteren tegen op de Parade? Jawel, alweer die barman, van wie ik nu wél weer weet dat ik met hem heb staan zoenen.
Mooiste moment van de dag: Ondanks de delirium veroorzakende hoeveelheden rosé kan ik mij alles nog herinneren. Het Hoefijzer Werpen was trouwens werkelijk waar weer gigantisch spannend vanwege de extra te winnen bonus. Omdat de heren van Catacloppe wel zagen dat het voor mij echt niet te doen was, haalden zij het te winnen boek tussen de oren van het paard vandaan en verstopten het in de buik. Zodat ik het niet hoefde te weten, omdat ik het niet kon zien, wat er nog meer op het spel stond, naast een paar punten waar je fantastische prijzen voor kunt krijgen, zoals daar zijn blokfluiten (75 punten) en paardenkussens (1000 punten) en een gratis kans met een paar - door het paard schoongepiste - hoefijzers. Maar ik wist het wel, en het feit dat het onzichtbaar was geworden, maakte het alleen maar begerenswaardiger. En zoals altijd, wanneer ik iets héél graag wil, kreeg ik het niet daar ik vanwege de ondragelijke spanning, de hoefijzers ternauwernood in de bak wist te krijgen maar de noodzakelijke ringerrr, bleef ver buiten mijn bereik. Het mooie van dit verlies is toch, dat wie geen geluk heeft in het spel… jawel. Hoefijzers brengen hoe het ook zij, sowieso geluk. Brachten zij het niet gisteren of vandaag, dan wel volgende week. Wat in het vat zit, zit in het vat.

Zondag 17 juli 2005

2005-07-17T19:27:00.000-07:00

Nou, ik kan niet anders zeggen dan dat er een hoop aantrekkelijk manvolk op de Parade rondloopt. Er was er zelfs één die mij om een vuurtje durfde te vragen. Ik denk dat ik vanavond maar weer ga. Als het Universum zo ruimhartig, met mijn toch wel dwingende verzoek van afgelopen zondag omgaat, dan mag ik dat natuurlijk niet achteloos in de wind slaan. Zij trekken tenslotte voor mij, op steenworp afstand van mijn huis, een heel blik open. Al wat ik hoef te doen, is de straat over te steken. En vandaag telt ook nog mee, toch?
Wat het Universum verder de afgelopen week te bieden had, op het gebied van leuke vrijgezelle mannen, is reeds bekend, behalve dat de enige bekende die mijn ex-doordeweekse dinsdagse minnaar en ik tegenkwamen toen wij ons in het openbaar vertoonden, de barman was, van wie ik warempel even vergeten was dat ik ooit met hem heb staan zoenen. Ook hij vertoonde een enorme kapers-op-kust-mentaliteit.
Mijn ex-doordeweekse dinsdagse minnaar wilde natuurlijk weten wie hij was. Nu ben ik geen leugenaar maar een beetje smeuïg de waarheid licht verdraaien kan ik wel heel goed. En zo leefden wij gedrieën ineens in de illusie dat ik mantechnisch gezien werkelijk een héél spannend leven heb.
Mooiste moment van de dag: Ik kan me nu al weer verheugen op het Hoefijzer Werpen. Het volledig ontbreken van elke vorm van pretentie trekt mij enorm aan. Onbegrijpelijk dat de Volkskrant het roestige paard niet een veer in de reet heeft gestoken. Dit is toch namelijk wat de Parade is. Mijn tweede favoriet is de Stille Disco. Welk een plezier eens de ware werkelijkheid, al is het maar op kleine schaal, te mogen aanschouwen. We dansen toch allemaal op muziek die niemand anders hoort.

Zaterdag 16 juli 2005

2005-07-16T20:31:00.000-07:00

Tien dingen die ik gedaan heb nadat ik bedrogen was voordat ik de drie vragen ging stellen, wat overigens niet wil zeggen dat ik er spijt van heb, wat heet, sommige dingen doen mij nog steeds een licht geamuseerd glimlachen al is het alleen maar omdat ik tenminste een paar keer in mijn leven heb toe gegeven aan zoiets ‘laag en ordinairs’ als daar is: wraak nemen:

10. Terstond de ring af.
9. Om vervolgens beneden in de huiskamer na een moeizaam gesprek het oog-om-oog principe toe te passen, dat wil zeggen, bovenop hem te gaan zitten, terwijl zij in zijn slaapkamer - alwaar ik ze samen poedelnaakt, nadat ik dus tijdens een spontane actie mijzelf eens ’s nachts binnen te laten in zijn huis via het touwtje achter de brievenbus, had aangetroffen - nog ongemakkelijk lag te wezen.
8. Alweer terstond de ring af.
7. Om zelfs voor het moeizame gesprek het huis uit te rennen en mij gelukzalig, dat ik er vanaf was, in de armen van een collega te storten, met wie de spanning toch al tegen het-niet-meer-tegen-te-houden hoogtepunt aan liep.
6. Nogmaals terstond de ring af.
5. En subiet alle foto’s van de muur.
4. Daarna een collega van hun beider gebeld en op subtiele wijze haar telefoonnummer ontfutseld om toen pas te zeggen dat ik de vader van mijn jongens zocht en dat hij wellicht, daar hij een affaire met haar had, bij haar te bereiken was. (Arme jongen, alsof hij er iets aan kon doen.)
3. Haar natuurlijk bellen en zeggen wat ik er van vond.
2. De moeite genomen de directeur van het bedrijf waar zij beiden werkzaam waren een briefje te sturen, waarin ik bedankte voor de uitnodiging aanwezig te mogen zijn bij het afscheidsdineetje voor de vader van mijn jongens maar dat het mij gepaster leek als de assistente van de afdeling zou aanzitten daar zij etc.
1. En last, but not least, haar een foto gestuurd van vaderdag, toen nog maar zes weken geleden, waar de vader van jongens, links en rechts geflankeerd door mijn oudste en mijn jongste, vol trots een positieve predictortest omhoog houdt.

Mooiste moment van de dag: Ik ben inmiddels zoveel wijzer geworden dat ik inzie dat trouw zijn aan jezelf de enige wezenlijke trouw is die een mens dient na te streven. Voor alle bovenstaande mannen geldt dat zij mij niet half zo ontrouw waren als ik mijzelf was in die relaties. En voor al die mannen geldt ook dat zij mij bij lange na niet zulke mooie ringen hebben gegeven als ik vandaag voor mijzelf heb gekocht.

Vrijdag 15 juli 2005

2005-07-15T21:30:00.000-07:00

Er wordt veel stuk gemaakt wat nergens voor nodig is, er wordt veel in stand gehouden wat helemaal niet bestaat.
Als je ‘bedrogen’ bent door je partner en je hebt daar een probleem mee, zouden - om tot een oplossing te komen - de drie volgende vragen gesteld kunnen worden:
1) Houd jij nog van je partner?
2) Houdt hij of zij nog van jou?
3) Geloof je zijn of haar antwoord?
Indien alle vragen met een ja beantwoordt worden, is er niets aan de hand. Wellicht is het even gek of lastig, meer niet. Jullie behoren tot de dapperen der aarde, bovendien tot de gelukkigste mensen, daar jullie de ware betekenis van liefde kennen.
Geeft de eerste vraag een nee, dan hoeven de overige twee niet gesteld te worden. Die doen er niet meer toe. Wat echter wel belangrijk is, bij een nee dien jij je eigen verantwoordelijkheid te nemen. Je hield namelijk al niet meer van je partner voordat hij of zij was vreemdgegaan. Liefde is groots en oprecht, dat is niet van de ene op de andere dag over. Vertrouwen kan een nekslag krijgen, echte liefde niet. Je kunt je partner het dan ook niet kwalijk nemen, dat hij of zij in een liefdeloze relatie uiteindelijk het surrogaat van de fysieke liefde heeft opgezocht.
Geven de eerste twee een nee, dan is er ook niks aan de hand. Wees blij dat je van elkaar af kan. De niet-liefde is wederzijds. Of je ziet elkaar nooit meer en in het geval van kinderen moet je waarschijnlijk tot een probleemloze omgangsregeling kunnen komen. Zo niet, dan liegt één van de twee.
Maar wat als de eerste vraag een ja geeft, de tweede een ja, maar de derde een nee? Ook in dit geval, dien jij je eigen verantwoordelijkheid te nemen.
Begrijp me niet verkeerd, ik zeg niet: eigen schuld, dikke bult. Er is een groot maar lastig te onderscheiden verschil tussen eigen verantwoordelijkheid en eigen schuld. Wat ik zeg, is dat jij vanaf den beginne waarschijnlijk al niet gelooft hebt, dat hij of zij van je houdt. Zoiets was niet mogelijk. Dit is een geval van te weinig zelfwaardering. Als jij jezelf al niet waardeert, waarom zou een ander dat dan doen? Bovendien is het frustrerend voor je partner een relatie te hebben, waarin continu getwijfeld wordt aan zijn of haar integriteit. (Als je dan toch al niet geloofd wordt, dan zorg je er vanzelf wel voor dat er een reden komt voor al die zinloze discussies die jullie al jaren met elkaar voeren.)
Het kan natuurlijk zo zijn, in de ja, ja, nee, optie, dat hij of zij liegt omdat hij of zij je niet nog meer wil kwetsen. In dat geval is er nog een vraag om te stellen: Hoe lang wil jij jezelf nog kwetsen? Zeker in deze, dienen kinderen buiten beschouwing te blijven.
Dan blijven er nog de ja, nee, ja optie over en de ja, nee, nee optie. Het eerste geval is jammer en pijnlijk, het vat van de liefde is eenzijdig leeggelopen. Dat kan, dat gebeurt. Je gaat een kutperiode tegemoet. Aan de andere kant, als je liefde voor hem of haar werkelijk groots en oprecht is, dan moet het niet zo heel moeilijk zijn om hem of haar dat gelukkige leven te gunnen dat hij of zij zichzelf wenst. Bovendien mag je erop vertrouwen dat de onvoorwaardelijke liefde die jij voor je aanstaande ex voelt een helende kracht heeft waar je U tegen zegt. Je zult niet lang verdrietig zijn, mits je liefde werkelijk onvoorwaardelijk is.
Goed, de laatste mogelijkheid, de ja, nee, nee optie. Jij houdt nog van hem of haar, hij of zij houdt niet meer van jou en jij gelooft dat niet. Of hij of zij nu liegt of de waarheid spreekt, maak niet de fout op je gelijk te gaan zitten wachten. Je zult er niet gelukkiger van worden omdat jij je respect zult verliezen voor je partner op het moment dat jij gelijk krijgt. Bovendien is het niet aan jou, om een ander zijn ei leggen.
Er wordt veel stuk gemaakt wat nergens voor nodig is, er wordt veel in stand gehouden wat helemaal niet bestaat.
Mooiste moment van de dag: Een half uurtje met mijn jongens aan de telefoon gezeten. Kinderen weten de ware betekenis van liefde. Hun houden van is groots, oprecht en onvoorwaardelijk. Zij verdienen het, dat zolang er nog liefde - welke vorm dan ook - in het vat zit, hun ouders tot de bodem gaan. Het vat van de liefde laat zich net zo gemakkelijk weer vullen als dat het aan het leeglopen was. Zij mogen echter nooit opgezadeld worden met de last van ouders die bij elkaar blijven omwille van de kinderen. Als jij wilt dat je kinderen gelukkig worden, kan je maar het beste zorgen dat jijzelf gelukkig bent. Goed voorbeeld doet namelijk goed volgen. En slecht voorbeeld…
P.s. Je hoeft niet persé bedrogen te worden om deze vragen te stellen. En ook zij die bedriegen, mogen deze vragen stellen. Het werkt namelijk twee kanten uit. Een relatie hebben met iemand die niet van je houdt en het dan maar ergens anders gaan halen, is ook niet de grootst mogelijke vorm van zelfrespect. Bij iemand blijven die je integriteit in twijfel trekt, is net zo goed een kwestie van te weinig waardering voor het zelf.

Donderdag 14 juli 2005

2005-07-14T22:25:00.000-07:00

Stel, je gaat naar Frankrijk op vakantie. Welk een genot des ochtends in een knapperig stuk stokbrood te bijten met daarop een volledig uitgelopen stinkende Camembert.
Wil dit nu zeggen dat je een Fransman geworden bent? Wil dit nu zeggen dat je die bruine boterham met kaas, die je al zo lang jij je kunt heugen voor je ontbijt neemt, niet meer hoeft?
Natuurlijk niet. Er is ook geen haar op je hoofd die dat bedenkt.
Stel, je gaat vreemd. Welk een genot een nieuw lichaam onder je handen te voelen.
Wil dit nu zeggen dat je houdt van dat mens? Wil dit nu zeggen dat je niks meer voelt voor je partner?
Natuurlijk niet.
Maar toch, het schuldgevoel besluipt je als een dief in de nacht. Als je om 05.45 uur het huis van je minnares verlaat, staat schuld al naast je fiets te wachten. Zodra jij je vooroverbuigt, om je slot los te maken, springt ze op je rug. Je hoort namelijk niet vreemd te gaan. Dat is niet netjes. Stokbroden met Camembert, prima. Tussen de benen van ander kruipen, fout.
Thuisgekomen spoel je de schaamteloosheid van je minnares van je af en beziet jezelf in de spiegel: Hier staat een zondig mens.
Nu kun je twee dingen doen. Je gaat het gevecht aan. Je begint de worsteling. De eerste dag is het vreselijk, om misselijk van te worden, zo hard komen de klappen aan. Maar het lichaam komt je te hulp. De tweede dag, al lichtelijk verdoofd, beladen met allerlei excuses als daar zijn, dat je eigen vrouw je niet begrijpt of niet aan al je seksuele wensen tegemoet komt, doet het al een stuk minder zeer. De derde dag, omarm je het schuldgevoel als een paar dagen daarvoor je minnares, je neemt haar op en bergt haar weg. Je bent nu net zo ontrouw aan jezelf als dat je was aan je vrouw.
De tweede optie is dat je jezelf gaat wijsmaken dat je echt geeft om je minnares. Lust is zondig, liefde daarentegen niet. De ‘liefde’ snelt je te hulp, zij wil ook dat jij je beter voelt. Ze fluistert je in dat jij er niks aan kunt doen. Was het enkel lust geweest, goed, dan had je je kunnen beheersen, maar de liefde in hoogst eigen persoon, die valt niet tegen te houden. Ook in dit geval, ben je ontrouw aan jezelf.
Welke weg je ook kiest, je kiest die van de leugen. De waarheid is enkel dit: Je keek naar een in jouw ogen mooie vrouw, je kreeg een erectie en hebt daarnaar gehandeld. Tuurlijk, je had ook naar huis kunnen fietsen op de handkar. Je kunt ook je eigen hagelslag mee naar Frankrijk nemen. En dat op een stokbrood doen.
Ik heb veel ervaring met De Ontrouwe Man, en daar bedoel ik mee dat ik in vele relaties de bedrogene was. Het is altijd de leugen geweest, welke dan ook, die de relatie uiteindelijk deed eindigen. Niet de daad. Ik heb ze daarna allemaal nog geneukt, dus het zou onzin zijn te beweren dat ik het geschonden lichaam niet meer verdragen kon. Ik heb evengoed voor derden gestaan en gedacht: ik lust je rauw, er weliswaar niet naar gehandeld, maar het zou onzin zijn te zeggen dat die emotie mij vreemd is.
We worden allemaal opgevoed met de idee dat seks iets is wat je doet met iemand van wie je houdt. Ik vertel mijn jongens niet anders. Net als ieder ander zullen zij echter op een gegeven moment ontdekken dat je prima kunt neuken zonder al die poespas. Maar de ‘heilige boodschap’ heeft zich dan al lang en breed genesteld in hun ziel.
En zo gebeurt het, dat hij zich schuldig gaat voelen of denkt dat hij dan wel van háár moet houden en zij zich gekwetst gaat voelen of voor eeuwig kwaad moet blijven. Of andersom. En zo gebeurt het, dat schijnemoties het begin van het einde kunnen initiëren.
Als de liefde op is, is zij op. Maar laat niemand zichzelf wijsmaken dat de liefde op is, als het vat nog meer dan halfvol is. Dat is gewoon zonde.
Mooiste moment van de dag: Ik scheerde even langs de valkuil van mijn opvoeding en dacht dat er wellicht meer aan de hand was dan lust. Ik ben er niet in gevallen en ga dat ook niet doen. We hebben al onze seksuele fantasieën op elkaar uitgeleefd. Het was fantastisch en nu is het klaar. Als ik dan nog een gedachte over mijn doordeweekse dinsdagse minnaar heb, dan is het dat ik hoop dat hij trouw aan zichzelf kan blijven. En zij ook, mocht het uit komen.
Maar ja, als hij al niet trouw was aan zichzelf en daarom met mij het bed is ingedoken, dan is het einde natuurlijk zoek. Want daarin zit m de truc.
Als je het jammer vindt dat er zoveel Fransen in Frankrijk wonen, moet je er niet op vakantie gaan, hoe graag je ook Camembert mag eten.

Woensdag 13 juli 2005

2005-07-13T18:55:00.000-07:00

Mooiste moment van de dag: Met mijn jongens in de trein op weg naar de kust. Ze gaan tien hele dagen bij oma logeren. We zijn er alledrie een beetje stil van. Lekker knus zitten we tegen elkaar aan, met de armen om elkaar heen.
De vrouw van mijn doordeweekse dinsdagse minnaar bevindt zich ook ergens langs een kust. Net als ik, is hij hier, in het midden des land’s. Geen kust te bekennen, slechts die ene kaper die ik ben. We gaan gebod vijf overtreden, we gaan een drankje in de stad doen. Ik ben geknipt en geschoren, heb zelfs een luchtje op. Ik heb hier veel te veel zin in.

Dinsdag 12 juli 2005

2005-07-12T22:24:00.000-07:00

Ik kreeg vandaag het eerste sms-je van mijn doordeweekse dinsdagse minnaar. Het was lief en al was het maar vanwege het taalprobleem, zeker geen laagdrempelig geval. Shit! Het gevoel dat ik had bij het lezen ging verder dan mijn onderbuik. Shit, shit, shit.
Mooiste moment van de dag: Tijdens een middagje met mijn jongens in zwembad Krommerijn mogen constateren dat het goed is dat ik elke opwelling een tatoe ergens te laten plaatsen, voorbij heb laten gaan.

Maandag 11 juli 2005

2005-07-11T23:59:00.000-07:00

O ja, weet je wat het ook nog is. Ik heb aan de nodige introspectie gedaan. Ik heb vergeven, ik heb losgelaten en ik zorg ervoor dat ik er verzorgd en vrouwelijk uitzie. Gewoon omdat ík dat wil en niet omdat ik allerhande tips ‘hoe aan een man te komen’ - die altijd op hetzelfde neer komen, vergeven en loslaten en er verzorgd en vrouwelijk uitzien - opvolg. Want hoe zoekende dit ook mag overkomen, dat valt reuze mee. Als ik naar buiten ga, is dat om boodschappen of iets in die geest te doen. Als ik de kroeg in ga, is dat om te gaan drinken met die persoon waar ik mee heb afgesproken. Als ik zangles neem, is dat omdat ik wil leren zingen. Dus mocht de oorzaak soms liggen in het feit dat ik zo ‘zoekende’ ben, dat ben ik niet. Ik verwacht gewoon zo nu en dan tegen een leuke man op te botsen, is dat zo gek?
Bovendien heb ik maar een klein en bescheiden lijstje opgesteld waar mijn ‘droomman’ aan zou moeten voldoen. Het is dus ook geen kwestie van dat ík volslagen belachelijke eisen stel en daardoor al het gras voor mijn eigen voeten wegmaai.
Ik geef wel toe, dat ik diverse Heiligen heb aangeroepen. Maar of dat me dan gelijk zo wanhopig maakt? Die overigens bij een ieder ander werken, behalve bij mij. Ik word Godverdomme gewoon genegeerd. Al wat ik krijg, is een Osho Zen kaart, die mij leest dat ik er klaar voor ben met mijn innerlijke levenspartner in contact te komen. Mijn innerlijke levenspartner. Ja, want daar zit ik op te wachten. Ik pik het niet langer. Ik gooi mijn kont tegen de krib. Ik ben echt in protest.
Mooiste moment van de dag: Zo, ik geloof dat ik er nu weer over heen ben.

Zondag 10 juli 2005

2005-07-10T22:29:00.000-07:00

Ik ben in protest. Ik heb er geen zin meer in. Ik ben nu bijna, op vierentwintig dagen na, drie jaar alleen en ik vind het genoeg geweest. Het is toch Goddomme van de zotte dat ik niet een leuke kerel tegenkom. Nee, een klusjesman die ik niet nodig heb, daar ik alles zelf in huis kan, een Godvergeten kleine prins, wat sowieso natuurlijk al niet klopt, ten eerste horen prinsen groter te zijn en tweede horen ze bij je te blijven nadat ze je wakker hebben gekust en een doordeweekse dinsdagse minnaar waar dan weer een vrouw aan vast zit. Als ik nou de hele dag alleen maar binnen zat te mutsen, dan zou ik nog zeggen á la, maar dat is niet zo. Ik heb een actief sociaal leven, ik onderneem dingen, ik ontmoet via mijn werk de nodige nieuwe mensen. Het slaat nergens op. Maar dan ook echt helemaal nergens op.
Ik ben ook zeker niet de lelijkste vrouw van Utrecht, en al was ik dat wel, wat dan nog. Er zijn genoeg onaantrekkelijke mensen die een partner hebben. Er zijn genoeg mensen die zichzelf niet waarderen, mocht dat de oorzaak zijn, die elke avond naast iemand in bed kruipen, en er zijn genoeg wijzen die iemand naast zich hebben staan. Dus als iemand boven bedacht heeft, of ikzelf, dat ik eerst nog héél véél moet leren over het leven en de zin daarvan, dat kan best terwijl ik een relatie heb.
En ik ben ook niet desperaat, al lijkt dat nu wel zo. Ik klamp me niet aan elke man vast. Neem het woord stiefvader niet in de mond. Ik kom Godverdomme niet eens iemand tegen om me aan vast te klampen. Laat staan een ‘goed gesprek’ te beginnen over wat zijn aandeel in de opvoeding mag zijn. Donder op, zo ben ik helemaal niet. Ik ben een aantrekkelijke, intelligente, zelfstandige vrouw. Ik vind het volslagen belachelijk dat ik in drie jaar tijd geen ‘normaal’ vrijgezel manspersoon ben tegengekomen. Ik accepteer het niet langer. Ik ben het er niet meer mee eens.
Mooiste moment van de dag: Ik weet heus wel dat dit niet helpt, het lucht wel lekker op. Zeg nou zelf, het is toch van de pot gerukt. Het is toch compleet krankzinnig. In drie jaar tijd, niet één normale/vrijgezelle man … Kijk, dat iets op niets uitloopt, dat kan verkeren, daar wil ik het niet eens over hebben maar ik kom ze gewoon niet tegen. IK WIL DAT ER KOMENDE WEEK EEN LEUKE VRIJGEZELLE MAN OP MIJN PAD LIGT. IK WIL HET. NU. (En dan bedoel ik niet een paar van die halve gare laagdrempelige types, ja, ik ben nog kritisch ook.) Goddomme! Zijn ze nou helemaal gek geworden daarboven. Mij zo lang aan mijn lot over te laten. Het minste wat ik verdien, is toch wel een aardige vakantieliefde. Punt uit.

Zaterdag 9 juli 2005

2005-07-09T18:54:00.000-07:00

Tien dingen die ik mij altijd voorneem te doen als mijn jongens een weekendje weg zijn maar die er zelden tot nooit van komen daar:

Ik het betere 10. Uitslapen, verleerd ben.
Of het ineens gaat regenen en 9. Naar de bloemetjesmarkt, dan geen leuk uitje is.
Ik moet constateren dat 8. Naar Eternal Sunshine of the Spotless Mind gaan, niet door kan gaan omdat de film nu weer om 17.15 uur draait en dat dit nou net geen handig tijdstip is dít weekend.
Ik in verband met alle tijd die ik voor 7. Afwassen, opruimen, stofzuigen en dweilen, heb, dit voor mij uit blijf schuiven totdat zij weer thuis zijn.
Hetzelfde geldt voor 6. De berging uitmesten.
En 5. Mijn bureau ontdoen van allerhande papierzooi.
Ik weer geen man ben tegengekomen die vroeg of ik bleef slapen en 4. Ook een nachtje gaan logeren, er dus niet in zit.
Ik 3. Onderbenen ontharen, echt een heel vervelend karweitje vind – mannen heb er geen weet van hoe vaak dat moet – en nu het toch even geen korte-rokken-weer is, dat best kan wachten.
Er altijd nog wat bij kan en 2. De vuilniszak verwisselen, op zijn laatst pas maandagochtend vroeg hoeft.
Ik helemaal geen zin heb 1. Het beloofde glas wijn te komen drinken, bij een handtastelijke dichter even verderop.

Mooiste moment van de dag: Lanterfanten en lummelen, lukken daarentegen altijd heel goed. Evenals uit eten, uit drinken en uit dansen gaan. De bloemetjesmarkt heb ik trouwens vandaag wel gehaald. De Echinacea staan natuurlijk nog niet in potten maar zijn daarom niet minder mooi.

Vrijdag 8 juli 2005

2005-07-08T19:29:00.000-07:00

London Calling, de wereld is in rep en roer. Dit is een wrang voorbeeld van schijnemoties die je links en rechts om de oren kunnen vliegen. Iedereen is geschokt, geraakt, vindt het vreselijk, afschuwelijk, is intens verdrietig, zeer begaan, pretendeert even aangeslagen te zijn als de stad zelf. We vinden er allemaal iets van, spreken elk ons oordeel uit. Omdat we vinden dat we hier iets bij moeten voelen. Zo niet, dan ben je harteloos.
Maar voordat de meeste lichamen geborgen zullen zijn, heeft vader de auto ingepakt en controleert moeder nogmaals het lijstje met de telefoonnummers voor de thuisblijvers. Hoe dramatisch het ook wezen mag, je blijft er natuurlijk niet voor thuis. Wellicht alleen als Londen je vakantiebestemming was.
Dat is goed, laten we vooral niet met zijn allen een absorptiekanaal gaan zitten zijn voor de shit in de wereld. Maar laten we ook vooral niet doen alsof we dat wél zijn en vervolgens voorbij gaan aan het volgende: Vraag je aan diezelfde ouders of zij hun eigen kind wel eens geslagen hebben, dan zullen zij, mits zij eerlijk zijn, in negen van de tien gevallen bevestigend moeten antwoorden. Ja, ook zij hebben wel eens hun frustratie en onmacht afgereageerd op de onschuld zelve. Geweld gebruikt omdat zij meenden niet gehoord te worden. Ook al geen reden om niet op vakantie te gaan.
Zo lang niet ieder mens zijn of haar verantwoordelijkheid neemt, niet ziet dat hij of zij evengoed onderdeel is van dit soort gebeurtenissen, als een vallende dominosteen in een reeks, zo lang zullen dit soort dingen gebeuren.
Alleen in Nederland al, sterven jaarlijks net zoveel kinderen als gevolg van mishandeling - 50.000 overleven het - als dat er nu doden gevallen zijn in Londen. Dan heb ik het nog niet eens over de kinderen in de rest van de wereld, of over die, die de onnodige hongersdood sterven.
Kinderen zijn onze toekomst. Onze toekomstige vredesactivisten… of onze toekomstige terroristen. Dat is enkel afhankelijk van het respect waarmee wij ze nu bejegenen.
In dit soort situaties is het beter de emoties klein en oprecht te houden. Als je ‘slechts’ blijdschap ervaart dat jij niet op dat moment daar was, ga dan niet doen alsof je het werkelijk vreselijk vindt. Tel dankbaar je zegeningen en zie in wat jij persoonlijk nog kunt bijdragen aan een vreedzamere samenleving en toekomst. Dat is allesbehalve harteloos.
Zij die reeds alles toevoegen, mogen de stacaravan achterbinden. De rest zou voor straf thuis moeten blijven.
Mooiste moment van de dag: De vader van mijn jongens kwam mijn jongens halen. Voordat de reis aanvaard kon worden, moest er natuurlijk nog even geplast. Zo ook door de vader van mijn jongens. Hij liet de deur openstaan. Wellicht gaat dat wat ver maar het gaf mij wel het gevoel dat wij onze strijdbijl echt begraven hebben. De situatie is in ieder geval ontspannen genoeg, dat er weer met de deur open gezeken kan worden. Elke oorlog, hoe klein ook, die geslecht is, is er een. Het vervult mij met dankbaarheid en geeft mij goede hoop voor onze jongens.

Donderdag 7 juli 2005

2005-07-07T23:26:00.000-07:00

Mensen halen graag hun gelijk. Ze denken dat dat ze gelukkig maakt. Het tegendeel is waar. Over het algemeen maakt gelijk hebben geenszins gelukkiger. Het is waarschijnlijk de grootste illusie die een mens kan hebben.
Mijn oudste jongen, in bezit van vier grote mensentanden en vier nieuwe in de wisselstand, begeeft zich op het hellend vlak van het geloof en vroeg zich ineens af, of de tandenfee wel echt bestond. Door hem de vraag te stellen: ‘Wat denk je zelf,’ viel aan zijn ogen af te lezen dat wij het geloof nog moesten laten bestaan en wij sloten het compromis dat ik wellicht de tandenfee ben. Zo zij dus wel bestaat.
Toen moest Sinterklaas er natuurlijk ook aan geloven. Het is al weer eindeloos lang geleden dat de beste man in het land was en het duurt nog eindeloos voordat hij weer komt. Voor mijn oudste jongen dan, die inmiddels ook klok kan kijken en regelmatig, om minuten te overbruggen, vijf, tien of vijftien keer tot zestig telt. Voor mijn jongste jongen, die nog geen hinder van tijd heeft, maakt dat niets uit. Vol overtuigingskracht en met vuur in zijn ogen deelde hij zijn broer mee: ‘Hij bestaat!’
En zo hij doet. Zo lang een mens gelooft, is het waar. Zo lang mijn jongens vertrouwen, zal ik dat niet beschamen. Het is die behoefte aan gelijk hebben die er op een dag voor zal zorgen dat mijn oudste jongen verdrietig inziet dat ik Sinterklaas ben.
Nu is dat niet het ergste geloof om vanaf te vallen maar zo gaat het eigenlijk altijd. Iets duurt lang, te lang, je begint te twijfelen, bedenkt dat het niet zo is, of juist wel zo, maar net afhankelijk van de kwestie, en rust niet eerder voordat je gelijk hebt gekregen. Maar wat schiet je over het algemeen er mee op? Dat je schoen leeg blijft.
Vanochtend werd ik wakker en dacht: Hoe lang moet ik nog alleen blijven? Hoe lang kan ik nog geloven dat ware liefde bestaat als ik haar niet in de ogen kijk? En zou ik tegen haar opbotsen, zou ik dan zo genieten van mijn gelijk, dat ik voorbij ga aan het geluk dat zij te bieden heeft?
Mooiste moment van de dag: Voor de radiator staan twee schoenen. Er is gezongen en al. Ik weet zeker dat een verdwaalde Zwarte Piet er een kattebelletje in zal doen. Zij die vertrouwen, hebben geen gelijk nodig om gelukkig te zijn. En gelijk hebben ze.

Woensdag 6 juli 2005

2005-07-06T20:38:00.000-07:00

Zoals de vrouw van mijn doordeweekse dinsdagse minnaar vandaag zelf al tegen mij zei: ‘Het is goed dat ik niet alles weet.’
Mooiste moment van de dag: Dat kon ik in alle eerlijkheid beamen.

Dinsdag 5 juli 2005

2005-07-05T23:16:00.000-07:00

Eigenlijk wel zo rustig, een dinsdag zonder doordeweekse minnaar.
Mooiste moment van de dag: Dit was een goede test om te zien of er behalve lust, al allerlei andere gevoelens een rol aan het spelen waren. Nee dus.

Maandag 4 juli 2005

2005-07-04T22:49:00.000-07:00

Soms vind ik mijzelf irritant obsessief en triest ten aanzien van de kleine prins. Soms denk ik: laat maar even zijn, zal vanzelf wel weer over gaan. En zo het ook doet.
Bovendien, als je een gevoel dat in je opwelt, laat zijn, heeft het nog een functie. Zolang je anderen er geen pijn mee doet, draagt het bij aan het helingsproces. Als je alleen maar in protest gaat en ervan baalt dat het (nog steeds) leeft, duw je het weer terug je tenen in. Het verdwijnt er echt niet door. Er komen hoogstens laagjes op te liggen. Nieuw zeer op oud zeer.
Elke traan schoont de ziel. Elke vloek brengt je dichter bij God.
Mooiste moment van de dag: Met mijn jongens en de buurjongen, drijf- maar dan ook drijfnat geregend. Van zomerregen groeit een mens. Je frist er in ieder geval van op.

Zondag 3 juli 2005

2005-07-03T22:17:00.000-07:00

Het was weer kleine prinsendag. Van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat was de dag doorspekt met dingen die me aan hem deden denken. Het lijkt wel of hij patent heeft op de zondag. Alsof er in de nacht van zaterdag op zondag een opening in mijn energieveld ontstaat voor de kleine prins om in te gaan zitten. Zoals de geboorte van een kind een opening in de aura van de moeder slaat en deze weer gedicht wordt zodra zij het kind in haar armen neemt. Zo word ik wakker met een gemis dat in de loop van de dag gevuld wordt met herinneringen, vragen, wensen en liefde. Niet specifiek voor hem, voor dit gevoel. Deze melancholie of droefgeestigheid. Zal wel weer dat samenkomen van emoties zijn. Kennelijk heb ik dat nodig.
Mooiste moment van de dag: Met een vriendin, haar kinderen en mijn jongens vanmiddag een heel ‘druk’ programma afgewerkt. Wat er eigenlijk alleen op neer kwam dat wij ons heerlijke lummelen, verplaatsten van Utrecht naar Amersfoort en weer terug.

Zaterdag 2 juli 2005

2005-07-02T21:11:00.000-07:00

Tien dingen waar je op moet letten als je een doordeweekse dinsdagse minnaar hebt:

10. Regelmatig scheermes en Silk-épil ter hand nemen om de BOB (benen-oksels-bikinilijn) bij te werken.
9. Geen oorbellen en dergelijke verliezen op zijn terrein.
8. Niet in verwachting raken.
7. Zorgen dat je niet betrapt wordt door kinderen van de een of ander.
6. Vooral niet anders gaan doen tegen zijn vrouw.
5. Niet afspreken in het openbaar om het nog spannender te maken.
4. Geen parfum gebruiken.
3. Dat je aan niemand, maar dan ook aan niemand, vertelt wie het is.
2. Je er niet trots noch schuldig over voelen.
1. Stick to the point: niet verliefd worden dus.

Mooiste moment van de dag: Vakantie! Zes hele weken lang de klok niet in de gaten hoeven houden. Welk een zaligheid.

Vrijdag 1 juli 2005

2005-07-01T22:14:00.000-07:00

Een nieuwe maand, een nieuw begin. Gegoochel met de feiten, deel 3.
De songtekstversie (duet) van een waargebeurde liefdesgeschiedenis.

(zij)
Je praat met mij maar het zegt mij niets
Zo welbespraakt
Onaangeraakt
(hij)
Je raakt mij aan maar het raakt mij niet
Geen hart geen hand
Enkel verstand

Waar wacht jij nog op
De tijd die kruipt voorbij
De deur staat op een kier
(zij)
Waar wacht jij nog op
Het leven raast voorbij
Waarom ben jij nog hier
(samen)
Je wacht toch niet op mij

(hij)
Je kijkt mij aan maar ik zie je niet
Zo schuldbewust
In slaap gesust
(zij)
Je slaapt met mij maar ik bemin je niet
Een spiegelbeeld
Dat snel verveelt
Hartenvrouw verspeeld

Waar wacht jij nog op
De tijd die kruipt voorbij
De deur staat op een kier
(hij)
Waar wacht jij nog op
Het leven raast voorbij
Waarom ben jij nog hier
(samen)
Je wacht toch niet op mij

(samen)
Waar wacht jij nog op
De tijd die kruipt voorbij
De deur staat op een kier
Waar wacht jij nog op
Het leven raast voorbij
Waarom ben jij nog hier
Je wacht toch niet op mij

Of wacht je soms op mij
Ik wacht al zo lang op jou

Donderdag 30 juni 2005

2005-06-30T21:02:00.000-07:00

Ach, eigenlijk is alles natuurlijk een beginding. Je kunt wel aan iemand vragen wanneer hij of zij voor het laatst een uur heeft liggen zoenen met zijn of haar partner maar je kunt net zo goed vragen wanneer iemand voor het laatst een bloemetje heeft gegeven of gekregen. Of wanneer ze voor het laatst een avond onder de sterrenhemel over het leven hebben liggen filosoferen in plaats van ieder voor zich, hun eigen carrière doorspreken.
Mooiste moment van de dag: Mijn oudste jongen is officieel kleuter af. De laatste dag werd gevierd met een toneelstukje. Hij was vader Stamper. Groot en stevig stampte hij door het klaslokaal. Ter afsluiting een diepe buiging. Ik kan me bijna niet meer herinneren hoe teer en klein en verlegen hij ruim twee en half jaar geleden op zo’n ministoeltje plaatsnam. Gelukkig heb ik nog een kleuter over.

Woensdag 29 juni 2005

2005-06-29T21:55:00.000-07:00

Lekker lang zoenen is echt een beginding. Dat is logisch, alles begint natuurlijk met een kus, maar ik bedoel, na verloop van tijd neemt het hele zoenen af. Seks wordt over algemeen steeds efficiënter. Totdat het ongeveer is teruggebracht tot een orgasme. Zijn orgasme wel te verstaan. Daar is gemiddeld niet meer dan twee en een halve minuut voor nodig.
Is het bij huilende baby’s een handig iets om op de klok te kijken zodra de eerste kreet geklonken heeft, omdat je zult ervaren dat iets wat uren lijkt te duren meestal binnen tien minuten is afgelopen en de baby tevreden ligt te slapen, bij seks is het schrikken. De tijd verstreken tussen de eerste kus en de laatste zucht is minimaal. Men zit vaak langer op de wc.
Mooiste moment van de dag: Ik kwam de barman - waarvan ik me nauwelijks kan herinneren dat ik met hem heb staan zoenen - tegen. Lange warme natte tongzoenen zijn, zoals eerder is gebleken, zijn absolute eindding. Zijn beginding is strelen over ontblote lichaamsdelen zoals daar zijn armen, halve ruggen, kuiten en stukken dijbeen. En zo hij weer begon. Het zou mij niet verbazen als ik een dezer dagen een laagdrempelig sms-je van hem krijg: of ik weer eens koffie kom drinken? Ach, een bakkie gaat er bij mij altijd wel in. Heet weer of niet.